Posts tonen met het label Zwanger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zwanger. Alle posts tonen

maandag 31 december 2012

Van toen naar nu

Oudjaarsdag is voor mij een dag waarop ik, net als vele medebloggers, terugkijk op het afgelopen jaar.
De emoties schieten door mijn lijf. Vers is het besluit van leuke man B om onze beginnende relatie stop te zetten. Hij kan nu niet een relatie met iemand opstarten terwijl hij net zijn hoofd boven water kan houden ivm een verhuizing en ondernemerschapsgedoe. Daar gaat hij aan onderdoor. Het is teveel voor hem. En dat doet pijn. Ik wilde het wel proberen. Ontdekken of we voor elkaar bestemd waren. Ondanks dat ik zag dat ik op een heel onhandig moment in zijn leven binnen kwam wandelen.

Ik denk terug aan de blijdschap die ik voelde toen ik een positieve zwangerschaptest in handen had. Hoe fijn het was om te bedenken dat er straks een kindje in mijn leven zou zijn. Voorzichtige fantasien had over hoe het zou zijn en voelen.
Automatisch kom ik bij de klap die ik kreeg toen ik hoorde dat het vruchtje niet goed groeide. De onzekerheid in die weken en uiteindelijk de curretage om de zwangerschap te beeindigen. Tranen met tuiten heb ik gehuild.
Ik voel de onrust weer die ik had toen ik weer ongesteld werd. Ik wilde door, stappen zetten om zwanger te worden. Die onrust heeft een afgeblazen ivf poging opgeleverd en mislukte ivf poging 2.

De zomer stond in het teken van nadenken en een leuke man. Het nadenken leidde tot een wisseling van donor waardoor ik de medische molen weer uitstapte. Ontzettend fijn om het weer thuis te proberen.
Leuke man verdween van het toneel en ik raakte in de ban van het thema loslaten.

Het loslaten geeft me rust en vertrouwen. Ik vertrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment in mijn leven gebeuren. Ik zie weer kansen en mogelijkheden en mijn blik is breder geworden. Mijn kinderwens is niet meer prioriteit 1 in mijn leven. Ik leef weer mijn leven. Ik kijk naar wat er op mijn pad komt (misschien wel dat gewenste kindje) en neem de kansen die zich voordoen. Dat voelt goed!!

Het gekke is dat ik me nu verdrietig voel maar ook goed. Ik weet dat de hobbel die ik nu over moet uiteindelijk mij iets oplevert. Wat dat ook mag zijn! Het is een onderdeel van het proces waarin ik zit.
Ik laat de tranen maar lopen en hoop dat ze tegen een uur of 20u op zijn.
Want dan wil ik feest gaan vieren en proosten op 2013.
Een jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden.
Een jaar waar ik met veel plezier aan begin en waar ik zin in heb.
Proost allemaal, dat 2013 jou maar mag brengen waar jij naar verlangt.

maandag 15 oktober 2012

De datum

Vandaag is de dag dat ik eigenlijk uitgeteld zou zijn. De dag dat ik moeder zou worden. Nou ja, ergens rond deze datum. Snap dat de uitgetelde datum niet vanzelfsprekend ook de dag is dat je bevalt. Maar volgens de tabelletjes zou dit de dag zijn dat ik een kindje zou krijgen.
Al weken voel ik me gespannen voor deze dag. Nu hij er is voel ik eigenlijk weinig. Het is zoals het is. Toch is hij iets bijzonderder dan een normale maandag. Kan ook zijn omdat ik vakantie heb en niet voor een klas vol drukke jonge volwassenen sta. Of omdat ik straks een paar dagen richting Overijssel vertrek. Een paar dagen in mijn eentje ga genieten van rust, natuur en al mijn gedachten en gevoelens. Een paar dagen terug naar de basis en kijken waar ik sta. Alhoewel ik me kan voorstellen dat er helemaal niet terug gegaan wordt naar de basis maar dat ik me rot ga vervelen omdat ik aanspraak mis.
Het voelt goed om op deze dag niet in mijn gewone ritme te zitten. Om iets leuks voor mezelf te doen en om dit logje te schrijven. Gewoon om voor eeuwig vast te leggen dat dit mijn uitgetelde datum zou zijn maar ik helaas vandaag geen moeder ga worden. Vandaag is stiekem toch wel een bijzonder dag.

donderdag 12 april 2012

Het houdt nog niet op

Soms vraag ik me af hoeveel ik eigenlijk aan kan. Waarschijnlijk denkt het universum dat het veel is want wederom mag de komende week in stress wachten tot er meer duidelijk is. En mijn ervaring is dat er dan eigenlijk altijd slecht nieuws komt. Nieuws waar ik echt niet op zit te wachten!

De gynaecoloog belde gisteren keurig en viel met de deur in huis. "Het weefsel had een lichte afwijking en moet verder onderzocht worden. Het zou kunnen zijn dat er sprake is van een mola zwangerschap" Ze legt uit wat het inhoudt.

Ik citeer even ziekenhuis.nl:
Een mola-zwangerschap kan gezien worden als een bijzondere vorm van een niet goed aangelegde zwangerschap.
Nadat een zaadcel een eicel heeft bevrucht, deelt de bevruchte eicel zich. De twee cellen die zo ontstaan delen zich zelf ook weer. Zo gaat het proces door en komen er steeds meer nieuwe cellen. Bij een normale zwangerschap ontstaan uit deze cellen een embryo (een vrucht, een toekomstig kind) en een placenta (een moederkoek).
Wanneer er bij of kort na de bevruchting iets misgaat kan het gebeuren dat alleen de placenta doorgroeit. Er is dan sprake van een mola-zwangerschap. De placenta groeit in de baarmoederholte almaar verder en door vochtophoping ontstaan talloze blaasjes. Gewoonlijk is er bij een mola-zwangerschap dus geen embryo. Is er bij uitzondering toch een vrucht, dan is deze bijna nooit levensvatbaar.

[...] Bij een curettage probeert men altijd zoveel mogelijk molablaasjes te verwijderen, maar er blijven altijd blaasjes achter. Normaal ruimt het lichaam deze resten uit zichzelf op [....]

Soms verdwijnen de mola-blaasjes niet uit de baarmoeder of groeien ze zelfs weer aan. Ook kan de mola zich via het bloed naar de longen uitbreiden of, bij hoge uitzondering, naar andere organen.[..]

Het kan zijn dat die blaasjes dus op verkeerde plekken komen en met chemotherapie verwijdert moeten worden.
Het gevolg is dat nadat het hcg op 0 staat minimaal een half jaar niet zwanger mag worden. Door het stijgen van het hcg bij een zwangerschap kunnen de restblaasje weer geactiveerd worden met alle gevolgen van dien.

"Kan het zijn dat de verdikking komt doordat het vruchtje nog ruim 4 weken in mijn baarmoeder heeft gezeten voordat het weggehaald is?" vraag ik aan de dokter. "Dat is zeker mogelijk, een mola zwangerschap is zeldzaam maar er is een kans." Ze beantwoord mijn vragen en met de assistente maak ik een belafspraak voor volgende week. Hopelijk is de uitslag dan bekend.

Nadat we opgehangen hebben bel ik Merel en aan het einde van het verhaal komen de tranen. "Wat is het toch oneerlijk dat ik nu nog langer in spanning zit en mogelijk een half jaar niet zwanger mag worden. En wat is het oneerlijk dat anderen binnen een poep en een scheet wel zwanger worden." Merel troost me en leest me voor uit haar verloskundeboek. We proberen samen duidelijk te krijgen of er een reeele kans is dat het een mola zwangerschap was. Maar echt weten doen we het niet.

Ik zou graag vertrouwen hebben dat het allemaal meevalt en het een storm in een glas water is. Maar helaas ben ik niet zo bekend met goed nieuws op het moment dat er een kleine kans is dat het mis is. De laatste weken zat ik altijd aan de verkeerde kant.

Ik haal maar weer diep adem en probeer te wachten tot er meer duidelijk is. Wat is het toch rot om dat weer te moeten doen.....

zondag 11 maart 2012

Gek lijf

Al een kleine week wordt mijn rust verstoord door een irritante hoest die me op de meest vervelende momenten overvalt en waarbij ik klink als een soort zeehond. De laatste dagen is hij alleen maar erger geworden. Mijn nachtrust is er ondertussen door aan gort en gesprekken moeten veelvuldig onderbroken worden door mijn gebalk.

Het zou dus best goed kunnen zijn dat ik een griepje onder de leden heb. Dat zou ook verklaren waarom ik sinds een paar dagen ineens licht in mijn hoofd ben, ik mezelf 10x per dag hoor zeggen "poeh, wat ben ik moe". Een vlaag van misselijkheid me soms overvalt. Ik me gammel voel en pas na iets eten het gevoel heb dat ik er weer ben.

Zou ik niet weten dat ik naar een miskraam toeleef zou ik bijna denken dat mijn zwangerschapverschijnselen zijn toegenomen. De klachten komen vast door het vage griepje maar zuur vind ik het wel! Ik voel me zwangerder dan ooit terwijl dat niet zo is... au...

vrijdag 9 maart 2012

Verdriet

"Sorry, ik moet huilen" snik ik tegen de verpleegkundige aan de telefoon "Ik heb slecht nieuws gehad en moet bij jullie een afspraak maken"
"Ach mevrouw toch, neem rustig de tijd"
"Ik heb bij de echo te horen gekregen dat het kindje te klein is voor de 8 weken dat hij nu moet zijn en dat ik daarom een miskraam moet ondergaan"
"Wat ontzettend rot. Pijnlijk dat u dit mee moet maken"
De verpleegkundige maakt een afspraak voor eind volgende week. Ze is lief, probeert me te troosten en wenst me succes.
Het gesprek met de consulente van moeders voor moeders verloopt ook ongeveer zo. Ik in tranen en aan de andere kant van de lijn een begripvol iemand.

Ik ben blij dat ik deze stappen heb gezet. Het maakt het concreet dat ik afscheid moet nemen van het kindje in mijn buik. Ik heb daar nog een week de tijd voor. Fijn! Ik kan mijn eigen tempo bepalen en dat voelt goed.
Mocht de miskraam zich spontaan eerder aanbieden heb ik op mijn werk geregeld dat ik meteen naar huis kan.

Deze stappen maken het echt dat mijn zwangerschap niet goed is en ik over een week of wat weer helemaal terug bij af ben. Dat doet pijn. Ik durfde sinds lange tijd weer te dromen over mijn toekomst met een kindje. Ik fantaseerde over het samen zijn met het kindje. De voed-momenten, het wandelen, samen onder de douche. Ik zag de feestdagen voor me en kon al blij worden bij het idee dat ik met mijn eigen gezinsrituelen zou starten. En dat ik 2012 uit zou gaan als moeder. Eindelijk....

Het idee dat ik weer van vooraf aan moet beginnen maakt me verdrietig. Ik laat het verdriet toe. Het verdriet van mijn zwangerschap die voortijdig tot een einde komt voert daarin nu nog de bovenhand. Ik probeer dicht bij mijn gevoelens te blijven en ze toe te laten. Zo hoop ik het rouwproces op gang te houden en deze ellendige gebeurtenis een plekje te kunnen geven.
Ik leef van dag tot dag en de tranen komen en gaan. Het mag... ik doe het zoals het voor mij goed voelt.

woensdag 7 maart 2012

Email voor jou

Hoi,

Helaas heb ik vandaag bij de echo slecht nieuws gekregen.
Het kindje in aanleg is te klein voor de 8 weken dat hij zou moeten zijn. De arts schatte het op nog geen 6 weken.
Hij noemde het 100% zeker dat het niet goed is en er een miskraam gaat komen. Ik vind het moeilijk te bevatten omdat we vandaag dus wel iets zagen en vorige week niet. Heb gelukkig foto's van de echo meegekregen om het tastbaar te maken.

Ik moet een gynaecoloog in een regulier ziekenhuis bellen en een afspraak maken. Zij maken nog een keer een echo (voor mij goed om te zien dat het echt niet goed zit) en spreken met mij de route naar de miskraam door. Mogelijk met tabletten of een curretage.
Het vruchtzakje en het dooierzakje zagen er nog goed uit. Dat dat hij niet verwacht. Het lijkt er dus niet op dat ik op zeer korte termijn een natuurlijke miskraam ga krijgen.

Ik ben er flink verdrietig van en op dit moment moet ik vooral huilen.
Het voelt ontzettend oneerlijk. Ik heb al zo'n lange weg moeten doorlopen en dan kan ik ook nog eens een miskraam verwerken. Ik blijf maar denken "waarom?"
De arts en de assistente zeiden beiden dat het niet aan mij ligt en de natuur beslist. Dat maakt het verdriet niet minder maar ik mag van hun niet aan mezelf gaan twijfelen.
Dat ga ik dus maar doen maar voor nu moet er vooral het verdriet uit dat ik over 8 maanden nog geen moeder ben.

Groetjes Femke

Ps: deze email heb ik naar vrienden en bekenden gestuurd. Ik wilde hem ook graag met jou als lezer delen.

zondag 4 maart 2012

Vrienden

Dat vriendschappen goud waard zijn dat wist ik natuurlijk al door Merel die me in mijn weg naar het moederschap door dik en dun steunt. Dat weet ik ook als ik huilend bij een vriendin mijn verhaal doe. Dat weet ik ook als een vriend spontaan overeind springt om me te zoenen na de positieve test. Dat weet ik ook als er geen vragen door vrienden worden gesteld als ik geen alcohol drink. Dat weet ik ook als ik een succes-berichtje via de whatsapp krijg.

En afgelopen weekeind werd me dat weer duidelijk. Eenmaal per jaar gaan we een weekeindje weg. Dat doen we al 13 jaar. Daarvoor was het niet nodig om met elkaar weg te gaan want toen woonde we nog bij elkaar in huis. Met deze mensen ben ik volwassen geworden. Zij hebben mij het laatste duwtje gegeven om de weg naar het alleenstaande moederschap in te slaan.
De meeste wisten vrijdag al dat ik zwanger ben en ook dat ik woensdag niet de uitslag had gekregen waar ik op had gehoopt. De 2 heren in het gezelschap heb ik het bij het eerste rondje wijn verteld. Blij maar ook bezorgd knuffelden ze me.

De onzekerheid die ik voel is dit weekeind regelmatig ter sprake gekomen. Ze lieten me praten, vroegen door, beurden me op maar deelden ook het onzekere gevoel. Ze vertelden over hun eigen zwangerschappen en helaas ook miskramen. Ze deelden hun gevoelens en mijn gevoelens werden meer en meer geruster.
Ik moet wachten, ik moet geduld hebben maar er is geen reden voor grote angst.

Ze knuffelen me bij het afscheid nemen en wensen me succes. Ze horen graag hoe het gegaan is en 1 persoon drukt me op het hart om niet alleen goed nieuws te delen. "Vrienden heb je in goede tijden maar ook als het minder met je gaat."
Ik geef hem een kus op zijn wang en loop naar mijn auto. Wat is het toch fijn om deze groep mensen om me heen te hebben.

woensdag 29 februari 2012

Geen nieuws

Aangeslagen lopen Merel en ik naar buiten en gaan in mijn auto zitten. Ik kijk haar aan en begin te huilen. Merel volgt en slaat haar armen om mee heen. Het is niet dat ik slecht nieuws heb gekregen maar ik heb ook geen goed nieuws gekregen. Ik heb eigenlijk geen nieuws gekregen.

De dokter heeft mijn baarmoeder snel gevonden, ook het vruchtzakje is te zien en het dooierzakje. Ze zien er allebei mooi uit. Maar naar wat heen en weer geschuif kan hij geen foetus vinden.
Ik kom overeind en gooi mijn benen uit de beugels. "Wat betekend dit?" vraag ik. "Kleed je eerst maar weer aan en dan leg ik het uit."

Als ik tegenover hem zit verteld hij dat hij geen foetus zag maar dat dit niet betekend dat het niet goed zit. Mijn baarmoeder ligt hoog en de foetus is nog klein, pas 8 mm. Het kan goed zijn dat de stralen van het echo apparaat niet in staat waren om de foetus zichtbaar te maken omdat hij te ver weg was. Er is geen reden voor zorgen. De vruchtzak en de dooierzak zagen er prima uit. Dat duidt op een gezonde zwangerschap. Maar omdat de dokter de foetus niet kon zien kan hij daar geen uitsluitsel over geven.
Aan de andere kant kan hij dus ook niet zeggen dat het niet goed zit. Daar zijn ook geen redenen voor te noemen.

Merel en ik stellen veel vragen en de dokter geeft aan dat ik zwanger ben, geen twijfel mogelijk. Een bloedtest zal dat bevestigen maar kan niet duidelijk maken of er een gezond kindje zit. Tijd zal dat uiteindelijk uitwijzen en ik zal dus een week geduld moeten hebben. Dit komt vaker voor bij een zwangerschap van 7 weken en 2 dagen.
De weinige zwangerschapsklachten zeggen niks over een goede of een foute zwangerschap. Er zijn veel vrouwen zonder klachten.
En hij zou eerlijk zeggen als er een grote kans op een miskraam zou zijn maar die is er niet. Ik moet geduld hebben en positief blijven.

We rijden naar een cafe en drinken een kop thee. We huilen samen nog wat, lachen, praten, balen en Merel blijft benadrukken dat ik hoop moet houden en positief moet zijn.
Ik ben blij dat ze volgende week weer met me gaat voor echo 2. En ik stel voor dat dit een goede wordt en dat ik dan met een foto en een blij gevoel de kliniek uitloop.
Maar eerst mijn gedachtes en angsten onder controle krijgen. Ik moet de positief knop nog even extra goed indrukken zodat ik deze week zonder al teveel stress ga overleven.

maandag 27 februari 2012

Rustig ademen

Al 36 uur geen roze meer te zien op mijn wc papiertje. Goed nieuws dus. Ik zit steeds minder als een soort debiel op mijn papiertje te staren en durf weer redelijk ontspannen het toilet op te zoeken. Ik denk dat het leed echt geleden is.... gelukkig!

Als geruststelling en troost er gisterenavond toch nog maar een testje er tegenaan gegooid. Pas nummer 7 ;-) Valt mee toch?
Hij was hartstikke positief. Het zwangerschapsstreepje was er eerder en werd feller dan het controlestreepje. Ik mag niet klagen. Dit is toch wel een fijn bewijs dat alles nog goed gaat in mijn buik.

Nog 2 nachtjes slapen en dan eindelijk de echo die me 100% gerust moet gaan stellen. Ik kijk er naar uit maar stiekem... heel stiekem vind ik het ook erg spannend.

vrijdag 24 februari 2012

Rustiger ademen

Ik durf weer langzaam rustig adem te halen. Het lijkt erop dat het bloeden is gestopt.Tot gisterenavond had ik een soort roze en soms oranje waas op mijn wc papiertje. Het werd steeds minder en vanmorgen zag ik niks. Oef... gelukkig! Ik ga iets meer ontspannen naar de wc.
Ik stem er zelf voor dat ik vanaf nu een ontspannen zwangerschap ga beleven. Stress is niet goed voor de baby... dus lijf zorg je ervoor dat ik die niet meer hoef te hebben?

Op naar de echo volgende week!

donderdag 23 februari 2012

Dit meen je niet?

Stress alom.... bloedverlies lijkt mij geen goed teken!

Nerveus veeg ik verder af en zie papiertje 2 ook rood kleuren en papiertje 3 en papiertje 4. "Dit kan niet waar zijn" denk ik bij mezelf "Ik heb geen menstruatie-achtige klachten. Dit wil ik niet!"
Gestresst loop ik naar beneden en bel de kliniek. "Het is vervelend maar u kunt alleen maar afwachten." probeert de assistente me gerust te stellen. "Het hoeft niks te betekenen. Neem contact op als het erger wordt."

Daarna zit zo ongeveer ieder half uur op de wc om te checken hoe het er voor staat. Soms zie ik geen bloed, soms een klein beetje. Het wordt wel steeds minder maar stoppen doe het niet.
Vanochtend leek het over te zijn maar net toch een vaag licht roze streepje op mijn papiertje.
Mijn lijf geeft niet aan dat ik ongesteld ga worden. Ik voel me niet anders dan gisterenochtend. Maar toch is het afwachten en wat is dat stressvol zeg!

dinsdag 21 februari 2012

Iets teruggeven

"Dan is aanbellen het handigste en als u er niet bent dan kan hij aan de achterkant van het huis de kratten ophalen" zegt de kordate mevrouw van Moeders voor Moeders.
Ze vult nog wat dingetjes op haar formulier in, schudt me de hand en vertrekt.

Tijdens de vele iui's en de pogingen tijdens mijn icsi traject heb ik heel wat keren Pregnyl in mijn buik gespoten. Niet het meeste fijne prikje maar effectief is het wel. Door mijn geprik heb ik de voorraad aardig doen slinken. Dus het minste wat ik kan doen is zo lang mogelijk mijn urine inleveren om de voorraad een heel klein beetje richting een acceptabel peil terug te brengen.
Tot eind april gaat mijn urine naar Moeders voor Moeders en als dank je wel kreeg ik naast een cadeau weer een positieve zwangerschapstest in handen. Daar zou ik het bijna alleen al voor doen! ;-)

zaterdag 18 februari 2012

Anders dan verwacht

Ik had verwacht dat ik ruim voor de menstruatiedag aan iedere vezel van mijn lijf zou merken dat ik zwanger zou zijn. Dat het kindje en ik samen een geheimpje hadden en we in onze knuistjes lachte omdat iedereen nog in spanning zat maar wij het allang zouden weten.
Ik zou contact met het kindje hebben en we zouden op een niveau, die alleen voor hem en mij te merken was, met elkaar communiceren. Ik zou zijn aanwezigheid overal in en om me heen voelen. En hij zou laten merken dat hij bij me wilde zijn.

Wat anders is de realiteit!

Toen ik mijn eerste positieve zwangerschapstest zag viel mijn mond open. "Ik voel niks dus ik kan niet zwanger zijn" De tweede test haalde dat ongeloof niet weg en de derde ook niet.
Ik had geen contact met mijn kindje voordat ik de eerste zwangerschapstest deed en dat heb ik nu nog steeds niet. Alsof zijn zieltje nog niet is ingedaald en ik nu vooral een warm nestje ben waar het kleine wormpje groter in kan groeien.
Ik praat tegen hem en hou rekening met hem maar contact hebben we niet.

Het is zo gek om te weten dat er in mijn lijf van alles gebeurd en dat daarin ergens een klein wezentje heel hard zijn best doet om een mensje te worden. Het is vreemd dat ik daar geen invloed op uit kan oefenen en dat ik er gevoelsmatig geen onderdeel van uit maak.
Natuurlijk is het mijn lijf waarin dit gebeurd maar ik voel, merk en ervaar er bijna niks van.

Dus test 5 moest gisteren me weer even terug naar de realiteit halen. Ergens was ik toch wel nerveus of het 2e streepje wel echt zou komen. Die twijfel was in 10 seconde weg. Hij stond er en kleurde net zo snel en fel op als het controlestreepje. Een glimlach trok over mijn gezicht. "Femke, geloof het nu maar. Je bent zwanger en je lijf werkt hard om jouw meest kostbare bezit uit te laten groeien tot een klein kindje"

Wie weet komt het contact later in de zwangerschap en voel ik dat we op onze eigen manier met elkaar communiceren. Voor nu moet ik er op vetrouwen dat hij er is en hij net zo graag bij mij wilt zijn als ik wil dat hij de komende 8 maanden in mijn buik uitgroeit tot een blakende gezonde baby.

zondag 12 februari 2012

Nog eentje dan

Ik kon het niet laten en heb toch nog maar een test gedaan!

2-3 weken na de bevruchting
5 weken zwanger

zaterdag 11 februari 2012

Geruststelling

We zijn weer 2 dagen verder en het aantal zwangerschapstesten staat nog op 3. Ik heb mezelf beheerst, beste lezers! Het kost wat moeite maar ik hou zo wel wat euro's in mijn zak. ;-)
Ondertussen heb ik nog een paar mensen meer het bijzondere nieuws verteld. Ik weet dat het vroeg is maar mijn nabije kring is op de hoogte van mijn cyclus en als ik geen bier drink op een feestje is 1 en 1 2. Dus om gekke toestanden op feestjes te voorkomen of op andere onhandige plekken heb ik mijn nabije kring toch maar ingelicht.

Ik ben nog kwaaltjes vrij en dat maakt me stiekem erg onzeker. Niet dat ik startende-menstruatie-klachten heb maar het gevoel dat er een klein mensje in mijn buik aan het groeien is, is er nog niet. Het voelt dan ook onwerkelijk. Gedurende de dag komen er wel steeds vaker momenten dat ik hard op moet lachen en tegen mezelf zeg dat ik zwanger ben. Binnendeurs natuurlijk, wil niet dat de buurt gaat denken dat ze met een loenatik te maken hebben. Of de AH een bordje ophangt met "verboden voor Femke".
klik op de kaart
om hem te lezen
Vriendin K nodigde me vandaag voor de thee uit. Ze wilde me even live knuffelen. Daar zeg ik geen nee tegen. We kletsen en drinken onze mok thee. Ze leeft mee en helpt me om mijn onzekerheid los te laten. "Luister naar je hart en laat de verhalen op internet voor wat ze zijn."

Als K naar de wc gaat pak ik haar pakje engelenkaarten. Ze heeft ze op de salontafel liggen en je kan er 1 pakken terwijl je aan een thema denkt. De kaart helpt je dan richting te geven. Misschien wat zweverig maar leuk om te doen. Ik kan me dus niet beheersen en pak er 1 terwijl ik aan zwanger zijn en moeder worden denk.
De kaart die ik pak is ontzettend treffend.
Ik lees dat ik me geen zorgen hoef te maken, de situatie is perfect onder controle en dat ik alleen maar liefdevol aan de situatie hoef te denken. Zij hebben alles onder controle. Ik laat de kaart aan K zien en die kijkt me lachend aan. "Maak er een foto van, dan kan je jezelf geruststellen als het nodig is"

Ik denk dat ik die geruststelling nog regelmatig moet krijgen maar voor vandaag voelt het goed.
Ik ben namelijk zwanger. Er groeit een klein wezentje in me dat mij straks moeder zal maken. Joehoe, life is beautiful!

donderdag 9 februari 2012

Ja... je ziet het goed!

"14 dagen na mijn eisprong zou theoretisch gezien een positieve test moeten kunnen opleveren" bedacht ik me toen ik zondag wakker werd. Ik sprong uit bed en deed de test... negatief.....
Echt teleurgesteld was ik niet. Ik had het al verwacht. Ik voel niks anders dan normaal en de bekende zwangerschapskwaaltjes waren nergens in mijn lijf te voelen.


Ik licht vriendinnen in en vertel dat ik verwacht dat ik maandag ongesteld ga worden.
"Zo gezegd, zo gedaan." dacht ik. Not... op maandag kon ik geen enkel spoortje bloed vinden en ook mijn echte menstruatie krampen bleven uit. "Dan wordt het vast dinsdag" was mijn theorie. Maar ook die ochtend kon ik niks ontdekken en besloot om de kliniek te bellen. Zij wisten vast wanneer ik zou mogen testen wat in zou houden dat ik ook wist wanneer mijn menstruatie echt zou beginnen. Toch? Ergens kriebelde er namelijk toch iets dat ik nog nooit meer dan 14 dagen na mijn eisprong niet ongesteld word. Zelfs niet toen ik hormonen gebruikte.
Het antwoord was 16 dagen na dag 0. In normale mensentaal is dat 16 dagen na je eisprong. Ik rekende even door en bedacht dat dit donderdag zou zijn. Gerustgesteld hing ik op. Ik was met alles te vroeg, zowel het testen als mijn menstruatie.

's avonds in bed schrijf ik een berichtje over de info die ik vanuit de kliniek heb gekregen. Bij het typen van 'dag 16 na mijn eisprong' vallen mijn vingers stil. "Dat is vandaag!"
Ik typ mijn berichtje af en schrijf dat ik vandaag niet ga testen maar donderdag. Heb me daar toch op ingesteld. Ik sluit mijn pc af en ga slapen.

Onder het douchen overdenk ik 's morgens nog eens mijn gedachtes rondom het testen. "Ik wil niet testen omdat ik bang ben voor een negatieve test. Maar als hij vandaag negatief is, dan is hij dat morgen ook. Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek?"
Ik droog me af, rijd naar mijn werk en om 17.00u besluit ik om toch maar een test bij het Kruidvat te kopen. Eigenlijk beslis ik op dat moment ook dat ik thuis meteen ga testen. Ik ren dus naar boven en plas in mijn groene plasbeker van de Ikea. Zuig mijn urine op, laat 4 druppels in de test vallen en leg de test op de wasmachine. Ik rommel wat in de badkamer en na een halve minuut kijk ik op de test. "Vast veelste vroeg om iets te zien" bedenk ik me maar hoe mis kan ik het hebben? Ik zie een licht 2e streepje. "Wat?? Dat kan niet? Echt? Ben ik zwanger?" Ik staar naar de test en zie het streepje feller worden. "Ik ben zwanger!"

Uren daarna was het nog niet doorgedrongen en als ik eerlijk ben nu ook nog niet. Ik heb 's avonds nog een test gedaan en net weer 1.... moet mezelf overtuigen dat het echt is. ;-)
Ik hoop hier al zo lang op en nu ik een positieve test heb, uhm, 3 positieve testen, weet ik niet wat ik moet doen. Ik had ergens niet meer verwacht dat mij dit zou overkomen. Het kwartje moet echt nog vallen en de gevolgen van deze geweldige wenteling moeten weer terug in mijn gedachtes komen maar wat ben ik blij! Dit is echt fantastisch!