Zomer

Door de keuze te maken om te stoppen met pogingen en met donor 3 is mijn leven in een ander vaarwater terecht gekomen. Op dit moment in een vaarwater waar geen kinderen in lijken te springen.

In de afgelopen maanden heb ik me verdiept in pleegzorg. Vol enthousiasme maar heb uiteindelijk met een kater het plan voorlopig naast me neergelegd. Een kind mag niet meer dan 2 dagen per week naar de opvang en dat is als alleenstaande vrouw lastig te realiseren omdat er natuurlijk wel brood op de plank moet komen. Via twitter lieve reacties en hulp gehad. Heel fijn om te merken dat mensen meeleven en meedenken.
Ik ben nog aan het nadenken of pleegzorg in de toekomst mijn weg wordt of dat er een ander pad voor me uitgestippeld is.

Sinds dat ik mijn kinderwens losgelaten heb voel ik dat mijn leven weer alle kanten op kan. Het gaf bij mij de doorslag om een hond te nemen. Al maanden was ik daar over aan het nadenken, zag vooral bezwaren en vergat te kijken naar wat het mij en de hond op zou leveren. De komst van Nora heeft mijn leven verrijkt. Wat kun je snel van zo'n beestje houden! En zij van mij.

Daarnaast wandelen er af en toe wat mannen door mijn leven. Geen blijvertjes maar ik heb leuke inspirerende contacten en bijzondere ontmoetingen. Het besef dat ik graag een relatie wil is daardoor meer aanwezig. Ik geniet van de contacten en zie wel waar het schip strandt. Het maakt in ieder geval wel dat mijn leven in beweging is.

En nu is het vakantie... de zon schijnt.... de hond ligt te slapen.... en ik voel me gelukkig. Blij met wat ik wel heb en wetend dat er van alles in mijn leven kan komen. Ik kijk er naar uit.
Laat die zon dus maar lang schijnen, het voelt heerlijk om gelukkig te zijn!

Ik ben gestopt

De kogel is door de kerk. Ik heb van de week mijn gehele bam-traject stop gezet. Gek genoeg voelt het goed.
Al een flinke tijd broeide het ergens. Popte het af en toe in mijn hoofd op. De rust die er was door niet met een poging bezig te zijn gaf me de ruimte om deze beslissing te nemen.
Na ruim 3,5 jaar kan ik niet anders dan een einde aan dit slopende traject maken.

Vorige week sprak ik tegen vriendinnen uit dat ik er over dacht om mijn donor te bellen en aan te geven dat ik voor onbepaalde tijd wilde stoppen.
Door het hard op naar hun  uit te spreken wist ik meteen dat ik moest gaan handelen. Moeilijk maar ook goed. Het was echt geworden en ik voelde nog meer dat het moment gekomen was.
Hij reageerde rustig en gaf aan dat hij het al ergens aan zag komen. Herkende mijn proces zoals die ook bij zijn zus verlopen is.

Na dit telefoontje viel het kwartje dat ik dus niet zwanger ga worden. Waarschijnlijk nooit meer. Vreemd. Vooral omdat er geen paniek of verdriet opborrelt. Het is zoals het is. Ik vertrouw erop dat door dit besluit er in mijn hoofd ruimte ontstaat om een aangepast plan voor de toekomst te maken. Ik kan weer open staan voor nieuwe of andere gedachten die mij verder gaan helpen richting een gelukkige toekomst. Waarschijnlijk een toekomst zonder biologisch kind.

Wat die toekomst gaat worden weet ik niet. Er gaan wel dingen door mijn hoofd. Deze ga ik uitzoeken en verder uitdenken. Maar ik ga vooral door met voelen. Voelen met wat goed voor mij is. Ik wil in het hier en nu leven. Ik wil de kansen en de mogelijkheden die zich nu voordoen zien en nemen. Uiteindelijk moet ik het met mezelf doen en dat kan alleen als ik goed naar mijn binnenste luister en er naar handel.
Stap 1 is daarin gezet. Wat stap 2 wordt zal de toekomst me uitwijzen. Eerst maar eens bijkomen van deze grote beslissing.

De rust blijft

Mijn gedachten over het proces waar ik in zit worden rustiger. Ik kom steeds dichterbij het gevoel dat ik misschien wel aan het einde van mijn proces zit. Het idee dat voor mij het moederschap niet weggelegd lijkt te zijn kruipt meer naar de voorgrond. Zo ver zelfs dat ik besloten heb om nog een maand over te slaan. Ik kan geen goede externe reden bedenken waarom ik deze maand over sla. Behalve dan dat ik aan het afvallen ben geslagen. Het is vooral een gevoel vanuit mezelf dat ik rust moet creeren. Dat kan me helpen om er achter te komen wat goed voor mij is. En het voelt niet eng of als een gemiste kans of een verloren maand. Het voelt goed, ik neem mezelf serieus en dat is voor nu het belangrijkste.

Rust 2

De tijd vliegt voorbij zonder dat ik bijzonder nieuws te vertellen heb. Ik kreeg keurig na 12 dagen de eerste menstruatie signalen en mijn eisprong kwam daar weer 12 dagen na. Precies aan het einde van mijn weekeindje weg dus hij is stilletjes voorbij gegaan. Prima want een maand rust zal me goed doen. Even de focus op andere zaken dan mijn lijf.

Het verbaasde me dat ik deze keuze kon maken zonder pijn in mijn buik of onrust. Ik ben daarin zoveel verder dan een jaar geleden. Toen wilde ik kost wat kost een poging doen. En laten we eerlijk zijn.... dat heeft mij ivf poging 2 gekost. Niet dat deze een jaar geleden plaats vond. Een jaar geleden was ik nog zwanger.
Het verbaasd me dat ik in binnen een jaar tijd zonder angst durf te denken aan een eindpunt. Dat ik lijk te accepteren dat een biologisch kindje misschien niet voor mij weggelegd is. Dat ik misschien wel nooit moeder ga worden.

Ik had niet verwacht dat ik na 3,5 jaar nog steeds kinderloos zou zijn. Maar het is zo. Langzaam aan komt het eindpunt in zicht en deze maand ga ik ervaren hoe het is om even niet met mijn cyclus bezig te zijn. Een maand de focus op andere zaken. Even gewoon leven in het hier en nu.

Van toen naar nu

Oudjaarsdag is voor mij een dag waarop ik, net als vele medebloggers, terugkijk op het afgelopen jaar.

De emoties schieten door mijn lijf. Vers is het besluit van leuke man B om onze beginnende relatie stop te zetten. Hij kan nu niet een relatie met iemand opstarten terwijl hij net zijn hoofd boven water kan houden ivm een verhuizing en ondernemerschapsgedoe. Daar gaat hij aan onderdoor. Het is teveel voor hem. En dat doet pijn. Ik wilde het wel proberen. Ontdekken of we voor elkaar bestemd waren. Ondanks dat ik zag dat ik op een heel onhandig moment in zijn leven binnen kwam wandelen.

Ik denk terug aan de blijdschap die ik voelde toen ik een positieve zwangerschaptest in handen had. Hoe fijn het was om te bedenken dat er straks een kindje in mijn leven zou zijn. Voorzichtige fantasien had over hoe het zou zijn en voelen.

Automatisch kom ik bij de klap die ik kreeg toen ik hoorde dat het vruchtje niet goed groeide. De onzekerheid in die weken en uiteindelijk de curretage om de zwangerschap te beeindigen. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

Ik voel de onrust weer die ik had toen ik weer ongesteld werd. Ik wilde door, stappen zetten om zwanger te worden. Die onrust heeft een afgeblazen ivf poging opgeleverd en mislukte ivf poging 2.

De zomer stond in het teken van nadenken en een leuke man. Het nadenken leidde tot een wisseling van donor waardoor ik de medische molen weer uitstapte. Ontzettend fijn om het weer thuis te proberen.

Leuke man verdween van het toneel en ik raakte in de ban van het thema loslaten.

Het loslaten geeft me rust en vertrouwen. Ik vertrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment in mijn leven gebeuren. Ik zie weer kansen en mogelijkheden en mijn blik is breder geworden. Mijn kinderwens is niet meer prioriteit 1 in mijn leven. Ik leef weer mijn leven. Ik kijk naar wat er op mijn pad komt (misschien wel dat gewenste kindje) en neem de kansen die zich voordoen. Dat voelt goed!!

Het gekke is dat ik me nu verdrietig voel maar ook goed. Ik weet dat de hobbel die ik nu over moet uiteindelijk mij iets oplevert. Wat dat ook mag zijn! Het is een onderdeel van het proces waarin ik zit.

Ik laat de tranen maar lopen en hoop dat ze tegen een uur of 20u op zijn.
Want dan wil ik feest gaan vieren en proosten op 2013.
Een jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden.
Een jaar waar ik met veel plezier aan begin en waar ik zin in heb.
Proost allemaal, dat 2013 jou maar mag brengen waar jij naar verlangt.

Besluit

Mijn gedachten stopte niet na mijn vorige logje. De "waarom" vraag bleef door mijn hoofd spelen en er kwam een vreemd gevoel in mijn buik bij. Dat gevoel werd groter en woensdag was het groot genoeg om echt te voelen en te begrijpen. Ik wil deze maand geen poging doen. Ik wil niet met de feestdagen in spanning zitten of een teleurstelling te verwerken krijgen. Ik wil op het nieuwe jaar kunnen proosten en me blij voelen om de kansen die voor me liggen.
Deze poging zou ergens tussen kerst en oud nieuw eindigen. Of niet maar gezien mijn vele eerdere ervaringen reken ik meer op een teleurstelling.

Deze feestdagen wil ik niet bezig zijn met mijn gemis en mijn onvervulde wens. Wil ik kijken naar wat ik wel heb en me gelukkig voelen.
Deze feestdagen vier ik dus feest. Feest omdat ik dit jaar zwanger ben geweest, ik een nieuwe Hem heb gevonden, ik me persoonlijk verder ben gaan ontwikkelen en omdat ik geniet van het leven en alles wat het mij nu brengt.
Een maand overslaan voelt goed. Ik richt me op het hier en nu. En in januari kijk ik weer vooruit.

Ik laat los

"Loslaten is eenvoudig. Loslaten is leuk. Als ik iets loslaat dan komt er iets nieuws voor terug."
Als een soort mantra lees ik zinnen op die met loslaten en zwanger worden te maken hebben. Ze helpen me om vooruit te kijken en er in te geloven dat alles goed komt.
"Ik vetrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment gebeuren in mijn leven."
Het geeft me rust en ik voel me er goed bij. Ik zie wel hoe het verder gaat lopen in mijn leven.
Met deze instelling ben ik poging 4 met donor 3 ingegaan. Geen ovulatiettesten en met 1 ZI afspraak. Hij kon niet vaker en ik wilde niet dat ik ging stressen over het juiste moment. We zien wel waar het schip strandt. Ik ga rustiger de wachtweken in.

Mijn focus ligt op wat ik heb en op wat er gebeurd in mijn leven. Op de leuke dingen die ik in het dagelijks leven meemaak. Ik fantaseer niet over een toekomst als moeder. Ik ga niet bij kinderkleding afdeling kijken en me voorstellen dat ik hier ooit sta om iets te kopen voor mijn kind. Ik glimlach naar moeders met kinderen. Ik ben blij als iemand bevallen is. Ik probeer mijn open zenuw dicht te maken door in het hier en nu te staan. Te genieten van de dingen die ik doe en die soms veel makkelijker verlopen omdat ik geen kindje heb.

Voor nu voel ik me sterk. Voel ik me blij met wat ik heb. Kijk ik uit naar wat er allemaal nog gaat komen. Laat ik het idee los dat ik zo snel mogelijk een positieve zwangerschapstest in mijn handen wil houden. Voor nu voelt dat heel fijn.
Hoe dat over een tijdje voelt weet ik niet. Wie weet huil in mijn ogen uit mijn hoofd als ik ongesteld word. Raak ik geëmotioneerd als iemand verteld dat zij zwanger is. Voel ik afgunst als ik een gezinnetje samen gezellige dingen zie doen.
Maar dat is dan. Nu is nu. En nu voel ik me goed.

Loslaten

3 nachten en 3 dagen ben ik op de grens van Overijssel en Drenthe geweest. Een prachtige omgeving die door de herfstkleuren alleen maar mooier was.
De eigenaren van de B&B waren lief, warm, hartelijk en spiritueel. Ik voelde me ontzettend welkom.

Mijn doel was om even los van alles te komen en na te denken over waar ik op dit moment in mijn leven sta. De gesprekken met de eigenaar hielpen me daarbij. Al weken word ik op allerlei mogelijke manieren geconfronteerd met het thema "loslaten". En ook in deze gesprekken kwam dat meerdere keren terug. Het lijkt er dus op dat ik iets moet gaan loslaten.....

Ik weet dat ik die leuke man van een paar weken geleden nog steeds niet helemaal los heb gelaten. We zien elkaar niet meer maar hij is nog niet uit mijn hoofd. Die gedachten en gevoelens wil ik maar al te graag loslaten. Het blijven vasthouden aan iets wat niet kan of wat er niet is wil ik niet. Het is niet goed, het belemmerd me om stappen vooruit te zetten, om nieuwe dingen tegen te komen.
Als ik eerlijk ben dat speelt dat ook wel een beetje bij mijn wens om moeder te worden. Ik kan niet verder zo lang ik probeer zwanger te worden en vast blijf houden aan iets wat er (nog) niet is. Misschien is het goed om ook deze wens los te laten. Om me te richten op wat ik wel heb. Misschien komt er dan wel iets moois voor terug. Iets waar ik gelukkig van word en mijn leven meer zin geeft.
Het idee om deze wens los te laten vind ik eng. Het is iets wat ik zo graag wil en waar ik al zo lang mee bezig ben. Het zou een gat slaan in mijn leven. Al zegt dat misschien genoeg. Misschien is het dus beter om hem los te gaan laten. Mijn leven draait voor een deel om zwanger worden, om moeder worden en om een gezin te stichten. Het levert me tot nu toe vooral pijn en verdriet op. Emoties die ik graag wat minder vaak zou ervaren. Zou het dan zo zijn dat ik meer geluk ga voelen als ik dat gat ga laten ontstaan?

De 3 nachten en 3 dagen hebben naast hersenkrakende gedachten ook veel ontspanning gebracht. Momenten dat ik me verbonden voelde met de natuur, met de herfst en met mezelf. Ik heb genoten en ben echt bijgetankt. Met dat gevoel ben ik vanmiddag weer in de auto richting mijn eigen huis gestapt. Het thema loslaten heb ik ook meegenomen. Wat ik er uiteindelijk mee doe weet ik nog niet maar dat ik iets moet gaan loslaten is me wel duidelijk geworden. Wat zal me vast de komende tijd wel duidelijk worden.

Keuzes maken

Het denken over hoe verder heeft zich omgezet in concreet handelen.

Het gesprek met Hem is voorbij. We proberen al heel lang samen een kindje te krijgen en dat is nog niet gelukt. Nu ik nog maar 1 ivf poging vergoed ga krijgen moeten we onze samenwerking evalueren. Dus bij een kopje thee bespreken we dit moeilijke onderwerp.
Hij snapt dat ik mijn kansen wil optimaliseren en mocht ik er voor kiezen om dat niet met hem te doen dan zal hij dit respecteren. Maar ook hij zou graag nog een keer willen proberen om met icsi zwanger te worden. Dat heeft ook mijn voorkeur... denk ik.

De dag erna heb ik een gesprek met de psycholoog van de kliniek. Zij geeft me informatie over de psycholgische effecten op de ontwikkeling van het kind als hij of zij vanuit onbekend donorzaad is geboren. Een kind blijkt flexibeler te zijn dan ik dacht zolang je maar open en eerlijk bent. Haar informatie maakt dat ik open ga staan voor een onbekende donor. Ze verteld over hun eigen spermabank en de Deense spermabanken. Ze geeft me stof tot nadenken.

De dokter ziet medisch geen reden waarom ik niet zwanger kan worden. Er is geen reden waarom ik weinig follikels aanmaak en dat zegt niks over de kansen die ik heb om zwanger te worden bij IUI met goed zaad. Het idee om nog 1 ivf poging te doen begrijpt hij en kan hij mee akkoord gaan. Maar hij wil dat ik eerst goed nadenk over wat ik echt wil. Dat ik de gekregen informatie laten bezinken en dan pas een keus maak. Als ik weet wat ik wil dan kom ik langs en gaan we de stappen zetten om die weg te bewandelen.

En nu ben ik dus weer terug bij nadenken.... nadenken over hoe verder. Ik ga de tijd er voor nemen maar het voelt weer alsof er een zon aan de horizon schijnt en dat is fijn.

Zomer in mijn bol

Ik heb de zomer een beetje in mijn bol. De zon schijnt, ik heb een leuk weekeind gehad, mijn vakantie is gestart en ik geniet van de dingen die ik niet zou mogen doen als ik zwanger was. De zomer zit zo in mijn bol dat ik zelfs vergeten ben om de kliniek te bellen.

Ik heb wel Hem ingelicht en een afspraak gemaakt. We moeten praten over hoe verder maar ook terug kijken op de afgelopen jaren. Hij staat daar open voor. Dat bevestigd wederom waarom ik met hem door ga. Ondanks zijn slechte zaad. Hij snapt mij, snapt de toekomst en is bereid om mee te werken.
Helaas kan ik niet met hem door als de productie van mijn eitjes zo laag blijft. Dan heeft ivf geen zin. Dan kan ik net zo goed met iui zwanger worden. Maar ja, dat werkt niet met zijn zaad. Dat hebben we al 14x geprobeerd.

Ik denk af en toe na over de andere opties. Op zoek naar een nieuwe donor of overstappen naar onbekend. 2 opties waar mijn voorkeur niet naar uit gaat maar misschien wel het snelst er voor kunnen zorgen dat ik zwanger raak. Alleen daarom moet ik al naar de kliniek. Deze opties moeten ook met hen besproken worden.

Mijn menstuatie is sinds de miskraam heftiger. Ik verlies veel grote stolstels. Beetje onsmakelijk voor jou om te lezen. Het is voor mij een signaal dat mijn lichaam nog niet de oude is. Een goede reden om dus mijn lijf rust te geven. Misschien wel 2 maanden ipv  de verplichte 1 maand.
Morgen mag de accupuncturiste haar mening er over geven. En misschien wat naalden en kruiden er tegenaan knallen.

De zomer zit in mijn bol. Ik leef in het hier en nu. Ik geniet van de zon, een koud wijntje en het vooruitzicht om een paar dagen op vakantie te gaan.
Het voelt goed om de zomer in mijn bol te hebben. Geen spanningen en stress. Juist ontspanning en goedlachsheid. Van mij mag het altijd zomer zijn. Het liefst dan wel 1 met een klein hummeltje in mijn armen.