Ik ben gestopt

De kogel is door de kerk. Ik heb van de week mijn gehele bam-traject stop gezet. Gek genoeg voelt het goed.
Al een flinke tijd broeide het ergens. Popte het af en toe in mijn hoofd op. De rust die er was door niet met een poging bezig te zijn gaf me de ruimte om deze beslissing te nemen.
Na ruim 3,5 jaar kan ik niet anders dan een einde aan dit slopende traject maken.

Vorige week sprak ik tegen vriendinnen uit dat ik er over dacht om mijn donor te bellen en aan te geven dat ik voor onbepaalde tijd wilde stoppen.
Door het hard op naar hun  uit te spreken wist ik meteen dat ik moest gaan handelen. Moeilijk maar ook goed. Het was echt geworden en ik voelde nog meer dat het moment gekomen was.
Hij reageerde rustig en gaf aan dat hij het al ergens aan zag komen. Herkende mijn proces zoals die ook bij zijn zus verlopen is.

Na dit telefoontje viel het kwartje dat ik dus niet zwanger ga worden. Waarschijnlijk nooit meer. Vreemd. Vooral omdat er geen paniek of verdriet opborrelt. Het is zoals het is. Ik vertrouw erop dat door dit besluit er in mijn hoofd ruimte ontstaat om een aangepast plan voor de toekomst te maken. Ik kan weer open staan voor nieuwe of andere gedachten die mij verder gaan helpen richting een gelukkige toekomst. Waarschijnlijk een toekomst zonder biologisch kind.

Wat die toekomst gaat worden weet ik niet. Er gaan wel dingen door mijn hoofd. Deze ga ik uitzoeken en verder uitdenken. Maar ik ga vooral door met voelen. Voelen met wat goed voor mij is. Ik wil in het hier en nu leven. Ik wil de kansen en de mogelijkheden die zich nu voordoen zien en nemen. Uiteindelijk moet ik het met mezelf doen en dat kan alleen als ik goed naar mijn binnenste luister en er naar handel.
Stap 1 is daarin gezet. Wat stap 2 wordt zal de toekomst me uitwijzen. Eerst maar eens bijkomen van deze grote beslissing.

De rust blijft

Mijn gedachten over het proces waar ik in zit worden rustiger. Ik kom steeds dichterbij het gevoel dat ik misschien wel aan het einde van mijn proces zit. Het idee dat voor mij het moederschap niet weggelegd lijkt te zijn kruipt meer naar de voorgrond. Zo ver zelfs dat ik besloten heb om nog een maand over te slaan. Ik kan geen goede externe reden bedenken waarom ik deze maand over sla. Behalve dan dat ik aan het afvallen ben geslagen. Het is vooral een gevoel vanuit mezelf dat ik rust moet creeren. Dat kan me helpen om er achter te komen wat goed voor mij is. En het voelt niet eng of als een gemiste kans of een verloren maand. Het voelt goed, ik neem mezelf serieus en dat is voor nu het belangrijkste.

Verandering

Ineens zijn ze er weer, de wachtweken. Hij en ik konden maar 1x afspreken en gelukkig 1 dag voor mijn eisprong. Prima timing dus.

Ondertussen hoor ik regelmatig het goede nieuws dat er iemand zwanger is. Het verbaasd me steeds weer dat ik oprecht blij ben en er geen donker knagend duiveltje zit mee te kijken. Deze zwangerschappen staan los van mijzelf. Dat voelde ik voorheen niet zo. De aankondiging bracht mijn eigen wens en gemis naar de voorgrond. Dat doet het nu niet.
Iets gaat er dus goed met mij in het loslaat proces. Ontzettend fijn. Geen negatieve gevoelens maar gewoon rust en berusting in mijn eigen situatie. Daarbij onderneem ik ondertussen dus wel een poging en zo hou ik toch regie over mijn proces. Niet over de afloop maar wel over of ik een poging doe.

Hij is en blijft optimistisch. Hij denkt dat dit de laatste keer is dat we elkaar op deze manier zien. Het tovert bij mij een kleine glimlach op mijn gezicht. Het is goed dat iemand wel gelooft in een goede afloop. Mijn vele mislukte pogingen hebben mijn optimisme wel wat uitgevlakt. Een positieve vibe van buiten is dan wel lekker. En hij heeft gelijk. Het kan zo maar ineens wel raak zijn!

Van toen naar nu

Oudjaarsdag is voor mij een dag waarop ik, net als vele medebloggers, terugkijk op het afgelopen jaar.

De emoties schieten door mijn lijf. Vers is het besluit van leuke man B om onze beginnende relatie stop te zetten. Hij kan nu niet een relatie met iemand opstarten terwijl hij net zijn hoofd boven water kan houden ivm een verhuizing en ondernemerschapsgedoe. Daar gaat hij aan onderdoor. Het is teveel voor hem. En dat doet pijn. Ik wilde het wel proberen. Ontdekken of we voor elkaar bestemd waren. Ondanks dat ik zag dat ik op een heel onhandig moment in zijn leven binnen kwam wandelen.

Ik denk terug aan de blijdschap die ik voelde toen ik een positieve zwangerschaptest in handen had. Hoe fijn het was om te bedenken dat er straks een kindje in mijn leven zou zijn. Voorzichtige fantasien had over hoe het zou zijn en voelen.

Automatisch kom ik bij de klap die ik kreeg toen ik hoorde dat het vruchtje niet goed groeide. De onzekerheid in die weken en uiteindelijk de curretage om de zwangerschap te beeindigen. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

Ik voel de onrust weer die ik had toen ik weer ongesteld werd. Ik wilde door, stappen zetten om zwanger te worden. Die onrust heeft een afgeblazen ivf poging opgeleverd en mislukte ivf poging 2.

De zomer stond in het teken van nadenken en een leuke man. Het nadenken leidde tot een wisseling van donor waardoor ik de medische molen weer uitstapte. Ontzettend fijn om het weer thuis te proberen.

Leuke man verdween van het toneel en ik raakte in de ban van het thema loslaten.

Het loslaten geeft me rust en vertrouwen. Ik vertrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment in mijn leven gebeuren. Ik zie weer kansen en mogelijkheden en mijn blik is breder geworden. Mijn kinderwens is niet meer prioriteit 1 in mijn leven. Ik leef weer mijn leven. Ik kijk naar wat er op mijn pad komt (misschien wel dat gewenste kindje) en neem de kansen die zich voordoen. Dat voelt goed!!

Het gekke is dat ik me nu verdrietig voel maar ook goed. Ik weet dat de hobbel die ik nu over moet uiteindelijk mij iets oplevert. Wat dat ook mag zijn! Het is een onderdeel van het proces waarin ik zit.

Ik laat de tranen maar lopen en hoop dat ze tegen een uur of 20u op zijn.
Want dan wil ik feest gaan vieren en proosten op 2013.
Een jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden.
Een jaar waar ik met veel plezier aan begin en waar ik zin in heb.
Proost allemaal, dat 2013 jou maar mag brengen waar jij naar verlangt.

Ik laat los

"Loslaten is eenvoudig. Loslaten is leuk. Als ik iets loslaat dan komt er iets nieuws voor terug."
Als een soort mantra lees ik zinnen op die met loslaten en zwanger worden te maken hebben. Ze helpen me om vooruit te kijken en er in te geloven dat alles goed komt.
"Ik vetrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment gebeuren in mijn leven."
Het geeft me rust en ik voel me er goed bij. Ik zie wel hoe het verder gaat lopen in mijn leven.
Met deze instelling ben ik poging 4 met donor 3 ingegaan. Geen ovulatiettesten en met 1 ZI afspraak. Hij kon niet vaker en ik wilde niet dat ik ging stressen over het juiste moment. We zien wel waar het schip strandt. Ik ga rustiger de wachtweken in.

Mijn focus ligt op wat ik heb en op wat er gebeurd in mijn leven. Op de leuke dingen die ik in het dagelijks leven meemaak. Ik fantaseer niet over een toekomst als moeder. Ik ga niet bij kinderkleding afdeling kijken en me voorstellen dat ik hier ooit sta om iets te kopen voor mijn kind. Ik glimlach naar moeders met kinderen. Ik ben blij als iemand bevallen is. Ik probeer mijn open zenuw dicht te maken door in het hier en nu te staan. Te genieten van de dingen die ik doe en die soms veel makkelijker verlopen omdat ik geen kindje heb.

Voor nu voel ik me sterk. Voel ik me blij met wat ik heb. Kijk ik uit naar wat er allemaal nog gaat komen. Laat ik het idee los dat ik zo snel mogelijk een positieve zwangerschapstest in mijn handen wil houden. Voor nu voelt dat heel fijn.
Hoe dat over een tijdje voelt weet ik niet. Wie weet huil in mijn ogen uit mijn hoofd als ik ongesteld word. Raak ik geëmotioneerd als iemand verteld dat zij zwanger is. Voel ik afgunst als ik een gezinnetje samen gezellige dingen zie doen.
Maar dat is dan. Nu is nu. En nu voel ik me goed.

Loslaten

3 nachten en 3 dagen ben ik op de grens van Overijssel en Drenthe geweest. Een prachtige omgeving die door de herfstkleuren alleen maar mooier was.
De eigenaren van de B&B waren lief, warm, hartelijk en spiritueel. Ik voelde me ontzettend welkom.

Mijn doel was om even los van alles te komen en na te denken over waar ik op dit moment in mijn leven sta. De gesprekken met de eigenaar hielpen me daarbij. Al weken word ik op allerlei mogelijke manieren geconfronteerd met het thema "loslaten". En ook in deze gesprekken kwam dat meerdere keren terug. Het lijkt er dus op dat ik iets moet gaan loslaten.....

Ik weet dat ik die leuke man van een paar weken geleden nog steeds niet helemaal los heb gelaten. We zien elkaar niet meer maar hij is nog niet uit mijn hoofd. Die gedachten en gevoelens wil ik maar al te graag loslaten. Het blijven vasthouden aan iets wat niet kan of wat er niet is wil ik niet. Het is niet goed, het belemmerd me om stappen vooruit te zetten, om nieuwe dingen tegen te komen.
Als ik eerlijk ben dat speelt dat ook wel een beetje bij mijn wens om moeder te worden. Ik kan niet verder zo lang ik probeer zwanger te worden en vast blijf houden aan iets wat er (nog) niet is. Misschien is het goed om ook deze wens los te laten. Om me te richten op wat ik wel heb. Misschien komt er dan wel iets moois voor terug. Iets waar ik gelukkig van word en mijn leven meer zin geeft.
Het idee om deze wens los te laten vind ik eng. Het is iets wat ik zo graag wil en waar ik al zo lang mee bezig ben. Het zou een gat slaan in mijn leven. Al zegt dat misschien genoeg. Misschien is het dus beter om hem los te gaan laten. Mijn leven draait voor een deel om zwanger worden, om moeder worden en om een gezin te stichten. Het levert me tot nu toe vooral pijn en verdriet op. Emoties die ik graag wat minder vaak zou ervaren. Zou het dan zo zijn dat ik meer geluk ga voelen als ik dat gat ga laten ontstaan?

De 3 nachten en 3 dagen hebben naast hersenkrakende gedachten ook veel ontspanning gebracht. Momenten dat ik me verbonden voelde met de natuur, met de herfst en met mezelf. Ik heb genoten en ben echt bijgetankt. Met dat gevoel ben ik vanmiddag weer in de auto richting mijn eigen huis gestapt. Het thema loslaten heb ik ook meegenomen. Wat ik er uiteindelijk mee doe weet ik nog niet maar dat ik iets moet gaan loslaten is me wel duidelijk geworden. Wat zal me vast de komende tijd wel duidelijk worden.

Sneltreinvaart

Nog geen week zijn we verder.... ... 5 simpele dagen... een gewone werkweek... wat stelt het qua tijd nou voor? Maar wat kan er in 5 dagen veel gebeuren. In die dagen is er van chaos in mijn hoofd een nieuw gestroomlijnt plan ontstaan.

De hulp uit onverwachte hoek boodt aan om te onderzoeken of hij mijn donor kon worden. We hebben gemaild, informatie uitgewisseld, kennisgemaakt en daarna heb ik een voorzichtige "ja" uitgesproken om samen dit proces in stappen. Het voelt goed met hem.
Ik wilde wel nog wat extra informatie. Hij is namelijk bekend bij de kliniek waar ik onder behandeling sta. Met zijn toestemming heb ik van de arts informatie gekregen over zijn zaadkwaliteit. Dat is dik in orde en de arts adviseerde mij om het eerst maar weer eens thuis te proberen in plaats van IUI via de kliniek. Gek genoeg bevestigde zijn uitspraak mijn eigen gevoel. Misschien is het goed om even de malle medische molen uit te stappen en terug naar basic te gaan.
Toevallig blijkt Hij bij een kennis van mij ook 2 donorkinderen verwerkt te hebben. Vreemd idee want mocht ik met hem in zee gaan en zwanger worden dan ken ik de halfbroertjes van mijn kindje al. Ik heb haar gebeld en we hebben overlegt. Zij staat er achter als ik met hem in zee ga. Ze gunt mij een kindje en vind het prima als dat het halfbroertje of zusje van haar zoons wordt.

De vele informatie die ik in die paar dagen opgedaan heb maakte me niet onrustiger maar bracht juist structuur. En na de dokter zijn uitspraak heb ik de beslissing genomen..... met donor nummer 3 ga ik via ZI zwanger proberen te worden!

De ovulatietest was gisteren positief en de dokter bevestigde gisteren dat mijn eisprong ergens vandaag zal zijn. Het was het juiste moment om in actie te komen. Nadat ik de kliniek uitgelopen ben bel ik Hem op en spreek zijn voicemail in "Mijn twijfelachtige ''ja'' is een volmondige ''ja'' geworden. Kun je vanmiddag voor een ZI poging naar mij toe komen?"

Vijf uur later lig ik met mijn benen omhoog op bed.... back to basic.... het voelt gek maar ook goed. Het loslaten van donor nummer 2 heeft een omwenteling gebracht waardoor ik ineens een stuk sneller weer in de wachtweken zit. Hopelijk de laatste keer want de snelheid waarmee alles gegaan is mag van mij nog even doorzetten... met als einddoel een zwangerschap en over 9 maanden een kindje in mijn armen.

A unusual monday

''Ik trek dit niet meer!" schreeuw ik boos tegen mijn telefoon en gooi hem weg. Leuke man heeft nog niet terug gereageerd op mijn berichtje. Ik ben het zat om de hele dag  in mijn hoofd met hem bezig te zijn. Ik weet dat hij gezien zijn situatie niet met mij bezig kan zijn. En ineens valt het kwartje.... ik moet hiermee stoppen. Hoe leuk en lief en lekker hij ook is. Hij kan mij niet geven wat ik nodig heb. Iemand die 100% voor mij gaat. Hij zit midden in een mega verandering in zijn leven. Die moet hij eerst zien te overleven en dan... dan is er misschien ruimte voor mij.

We zien elkaar de dag er na. We spreken over zijn gevoel en zijn situatie. We spreken over mijn gevoel en mijn situatie. Ik hak de knoop voor ons beide door. We moeten stoppen. ''Ik ga je missen, ik ga dit missen. Jij geeft me energie.'' zegt hij. "Ik ga jou ook missen. Ik geniet van deze momenten." We zoenen wat en daarna vertrekt hij.

De keus maakt dat ik me weer volledig kan focussen op mijn traject om moeder te worden. Dit traject heeft prioriteit. En dit traject heeft door een emailtje een nieuwe wendig gekregen. Vanuit onverwachte hoek is er hulp aangeboden. We moeten nog maar zien waar het naar toe leidt. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik nog meer gefocust ben en het mijn beeldvorming van wat ik wil scherper heeft gemaakt. Het keuzemoment is daardoor een stuk dichterbij gekomen. Time will tell!

Kiezen is moeilijk

Ik wil zo snel mogelijk moeder worden. Op welke manier kan dat het beste?
Met deze vraag heb ik tijdens mijn vakantie een belafspraak gehad met de dokter uit de kliniek. Hij adviseert om met donorzaad over te stappen naar IUI en mijn huidige donor los te laten. Een mega stap voor mij vooral om het met Hem zo goed klikt. Maar het doel waarvoor we met elkaar in zee zijn gegaan is nog steeds niet behaald. Misschien is het dus wel het beste om elkaar los te laten.

Maar wat dan.... een onbekende donor via de spermabank? 3 jaar geleden was dat voor mij een onbespreekbare optie. Ik wilde dat mijn kind contact kan hebben met de man waar hij voor 50% uit bestaat. Nu vind ik het een reeele optie om met onbekend zaad te gaan werken. Ik weet dat het goed zaad is en dat er iemand achter zit die het mij (en andere vrouwen) gunt om een kindje te krijgen. Na het lezen van het boek "uit onbekende bron" en het gesprek met de psycholoog is me duidelijk geworden dat het voor het kind geen trauma hoeft te zijn als hij niet weet wie die andere 50% is. Kinderen voelen zich ontzettend gewenst en weten niet wat ze missen. Hun leven is zoals het is en dat is prima.
Doordat het kind vanaf zijn 16e contact kan leggen met de donor, kan het dus later alsnog duidelijkheid krijgen over de andere genen in hem dan die van zijn moeder.

Maar ik kan ook een bekende donor meenemen naar de kliniek. In een vlaag van wanhoop en onder invloed van hormomen rondom de escape-iui in mei heb ik via bam-man contact gelegd met een man die graag een bekende donor wil worden. We emailen soms en het is tijd om een afspraak te maken. Of niet als ik voor onbekend kies. Ik zie tegen het traject van kennismaken en afspraken maken op. Ik weet niet of ik voor de 3e keer wil onderzoeken of deze man een man is waarmee ik in de toekomst contact wil hebben in het belang van het kind. Mocht er een kind komen dan zitten we voor de rest van ons leven aan elkaar vast. Kennismaken en onderzoeken kost tijd en gevoelsmatig dringt de tijd.

Ik wil een keuze maken. En dan wel de keuze die voor dit moment het beste voor mij en in de toekomst voor mijn kindje is. Mijn hoofd zit vol. Ik weet niet hoe ik hem leger kan maken. Ik hoop maar dat ik op een ochtend wakker word en weet wat ik wil. Kiezen is zo moeilijk!