Nieuws dat slecht nieuws minder slecht maakt

Potverdikkie, wat voelt het goed om een keer goed nieuws te krijgen. Wist niet dat er dan zo'n last van je schouders kan vallen!
De gynaecoloog belde om 9.02u want ze wilde me zo snel mogelijk vertellen dat het om een gewone miskraam ging. De verdikking was inderdaad vocht geweest.

Ik verbaasde me er later over dat ik zo blij met iets kan zijn wat er niet was of is. Een miskraam is pijnlijk en kwam door een niet levensvatbaar vruchtje. Doordat het een eventuele molazwangerschap kon zijn was ik blij dat het een normale miskraam was. Aan een miskraam is niks normaals en is al helemaal niet iets om blij over te zijn. En toch was ik het!
Een tip voor mensen die slecht nieuws moeten vertellen. Vertel net een ergere versie dan het echte nieuws en mensen zijn blij en opgelucht dat het "maar" dit slechte nieuws is. Bizar hoe het breind bij ons mensen werkt.

Maar goed... ik kan door! Heb officieel groen licht voor een volgende poging om zwanger te worden. En dat is precies wat ik ga doen.

Vooruit maar ook weer niet

"Nee hoor mevrouw, u hoeft niet eerst een gesprek met de arts te hebben. Als u ongesteld wordt dan kunt u bellen voor een afspraak voor een echo." beantwoord de assisente mijn vraag.
Fijn is dit, scheelt me toch een bezoek aan de kliniek. Ik zelf weet dat ik toe ben aan een volgende poging maar ik dacht dat de arts daar ook toestemming voor moest geven dmv een gesprekje. Maar nee, ze vertrouwen op mijn eigen inschattingsvermogen.
Het is dus wachten op mijn menstruatie.

De afhandeling van de curettage is nog niet rond. Vervelend genoeg! Woensdag had ik een belafspraak met de gynaecoloog uit het ziekenhuis om te bespreken hoe het gaat en wat er uit het weefselonderzoek is gekomen.
"Klopt het wel dat u een curettage heeft gehad? Er staat namelijk niks in uw status."vraagt de gynaecoloog.
"Nou dokter, dat weet ik zeker." antwoord ik.
"Ik snap er niks van. Uw status is leeg. Woont u op .....?"
"Nee, al ruim 5 jaar niet meer maar ik heb daar inderdaad gewoond"
"Dan heeft u denk ik 2 patientnummers. Kunt u mij het nummer geven die u bij de curettage gebruikt heeft?"
Ze biedt haar excuses aan en benadrukt dat ze het vervelend vindt. Vooral omdat het opduikelen van mijn status nog geen duidelijkheid geeft. Ik word deze week door de gynaecoloog die de de curettage heeft gedaan gebeld om de uitslag door te nemen.

Geduldig wacht ik 2 dagen en op dag 3 neem ik zelf maar contact op. "U heeft tussen 16u en 18u een belafspraak met de gynaecoloog." is het antwoord. En inderdaad ik word om 16.10u gebeld. Door een assistente want de uitslag van het weefsel is nog niet binnen. "U word woensdag na 12u door ed gynaecoloog gebeld met de uitslag."
Het zal mij benieuwen. Ondertussen begin ik langzaam aan zenuwachtig te worden. Wat is er met mijn weefsel aan de hand dat het zo lang duurt? Morgen zijn we 3 weken verder en normaal is er binnen 2 weken duidelijkheid.

Op deze manier kan het curettage verhaal nog niet helemaal achter me laten. En het is best confronterend dat assistenten en artsen over een curettage spreken alsof ik een blauwe plek heb. Voor mij is het niet iets normaals. Het is iets vervelends en ongewild. Door hun houding voelt het alsof ze niet door hebben wat voor een impact dit op mijn leven en mijn wens om moeder te worden heeft.
Dat is wat ik wel geleerd heb van het ziekenhuis. Het psychosociale aspect is nog aardig ongewaardeerd. Er zitten lieve verpleegkundige en artsen tussen maar over de gehele linie voel ik me vooral een nummer die voor hun "werk" is.

Maar goed, ik wacht nog even rustig door. Enerzijds op mijn menstruatie en anderzijds op de uitslag van het weefsel. Ook wel mijn kindje-inwording genoemd.

De dag erna

Het viel nog niet mee om gisteren vanuit het ziekenhuis naar huis te mogen. Blijkbaar was ik tijdens de operatie benauwd en dat baarden de artsen zorgen. Mij niet, ik hoest en proest al weken dus het is voor mij ondertussen gewoon. Geen reden om een nachtje in een ziekenhuisbed door te brengen.
Gelukkig was na de operatie mijn zuurstofgehalte in bloed weer normaal en kon de verpleegkundige van de afdeling de gynaecoloog er van overtuigen dat ik toch naar huis mocht. Dus rond 21 uur plofte Merel en ik eindelijk bij mij thuis op de bank.

Het hoesten en proesten ging vannacht zoals ik gewend ben door en vanmorgen werd ik later dan normaal wakker. Mijn lijf en hoofd voelen moe. De wijze woorden van de arts dat ik "minimaal de dinsdag rust moet houden en woensdag het langzaam mag opbouwen" klinken na in mijn hoofd. Al had ik het gewild, vandaag werken zou geen zoden aan de dijk gezet hebben. Emailtjes beantwoorden lukt net.

Terwijl ik rustig op de bank hang komt er tot 2x toe onverwacht bezoek langs. Ontzettend lief om mijn paps en vriendin I te zien. Fijn om mijn verhaal aan hun te kunnen vertellen en me met hun belevenissen bezig te houden. Fijn om niet meer steeds te moeten denken aan wat nog moet gaan komen maar dat ik in de verleden tijd kan spreken. Het is voorbij.

Het voelt goed om deze zwangerschap afgerond te hebben. Het is goed dat mijn baarmoeder weer leeg is. Het is goed dat ik mijn tranen heb laten stromen en afscheid heb genomen. Het is goed dat een nieuwe fase is aangebroken. De fase van herstel en van een nieuwe poging. Het duurt 4 tot 6 weken totdat mijn menstruatie komt en daarna mag ik weer starten om proberen zwanger te worden.
Het is goed zo.

Dag kindje... het was fijn dat je er even was.... het ga je goed!

Toch...

Het wordt me niet bespaard... ondanks 2 avonden met flinke bloedingen moet ik vandaag toch de curettage laten doen. Bah, bah.  Het vruchtje zat nog volledig in tact in mijn baarmoeder.

Ik zie tegen de operatie op. Niet zo zeer het emotionele gedeelte rondom het afscheid nemen van het kindje. Dat heb ik al 10x gedaan.
Maar vooral tegen de medische handelingen. Ik heb 33 jaar geleden mijn amandelen laten knippen en dat is de enige keer dat ik een operatie heb gehad. En nu gaat er dadelijk van alles gebeuren met mijn lijf. Bleh. Ik kan niet wachten tot dit allemaal achter de rug is en ik me weer kan richten op de toekomst. Ik wil vooruit kijken en niet blijven hangen in iets wat er toch niet is.

Wel of niet

Terwijl ik met mijn zus aan de telefoon zit voel ik iets. Ik leg mijn hand op mijn broekrand en zie bloed. Veel bloed. "Ik bloed" zeg ik tegen mijn zus terwijl ik de trap op ren ."En het is heel veel." Ik ga op de wc zitten en zie dat van alles onder het bloed zit. Ik kan niet anders concluderen dat de miskraam gestart is. Althans dat zou je denken.
Het bloeden stopt na een klein uurtje en daarna zie ik wel steeds roze op mijn wc papiertje.

Omdat het me toch niet helemaal lekker zit heb ik zaterdagochtend toch maar het ziekenhuis gebeld. De gynaecoloog vermoed dat de miskraam plaatsgevonden heeft. Ik moet maandag naar de poli bellen en dan een echo laten maken. Als al het weefsel weg is dan kan de curettage van die middag afgezegd worden. Zit er nog wat... dan gaat hij gewoon door.

Zelf heb ik de hele dag het gevoel dat nog niet alles weg is. Ik heb veel bloed verloren, erg dik bloed, een paar stolsels maar niet echt iets dat op een vruchtje lijkt. Ook de krampen zijn me bespaard gebleven.

Gisterenavond op ongeveer dezelfde tijd als vrijdagavond voel ik dat ik ga vloeien. Ik loop weer naar de wc waar ik een half uur op blijf zitten. Ik verlies wederom veel bloed, een paar stolsel maar niks wat op een vruchtje lijkt. Het bloeden stopt weer en ik heb geen krampen.

Nog steeds ben ik bang dat het vruchtje er nog zit en ik de curettage moet ondergaan. Het word me niet bespaard... 2 avonden bloed verlies en klap op de vuurpijl een curettage in het verschiet.

Ik rommelde gisteren wat in en rond huis. Weggaan durfde ik niet. Ik wil niet ergens zijn en voelen dat ik ga vloeien. Er is dan geen houden aan heb ik gemerkt.
Dus vandaag blijf ik ook maar dichtbij huis. Ga denk ik de tuin maar wat meer voorjaarklaar maken. Dan heb ik tenminste wat leuks om vanuit het raam tegenaan te kijken.

Email 2 voor jou

Hoi,

Hier weer een update van wat er vandaag allemaal gebeurd is. Helaas ben ik niet het wonder waar ze het weleens over hebben. De gynaecoloog had hetzelfde oordeel als de vorige arts. Het vruchtje is te klein, er klopt geen hartje en is rond de 6 weken gestopt met groeien. Een miskraam is onvermijdelijk.
Wederom zag mijn vruchtzak en dooierzakje er mooi uit. Maar ja, zonder gezond vruchtje heb ik daar niets aan.

De dokter heeft de 2 opties uitgelegd. Ik kan kiezen voor een miskraam met medicatie. Die brengt een verpleegkundige in en dan blijf ik in het ziekenhuis totdat de miskraam voorbij is. In het slechtste geval kan dat 2 dagen duren met een curettage als eindpunt.
De andere optie is een curettage. Ik word dan poliklinisch opgenomen en onder narcose wordt het vruchtjezakje verwijderd. Je mag na een goede verkoevering naar huis.

Ik heb voor een curettage gekozen. Ik moet er niet aan denken om met mijn volle bewustzijn in bijzijn van vreemde verpleegkundigen (hoe lief ze ook zullen zijn) een miskraam mee te maken.
Als ik thuis de tabletten had mogen inbrengen en daar de miskraam mogen ondergaan dan had ik wel voor tabletten gekozen. Maar ik kan niet heel goed huilen en emoties uiten als er anderen bij zijn. Helemaal niet als het vreemden zijn. Ik moet er dus niet aan denken dat ik hartstikke verdrietig ben ivm mijn miskraam en niks met die emoties kan. En dat uren achter elkaar. Er staat toch een kleine dag voor een miskraam.

Ik vind een curettage eng en naar maar het is wel het snelst. Het is toch een rotdag dus die mag dan ook zo snel mogelijk voorbij zijn.

Maandag is het zo ver.... om 13.45u moet ik me melden en dan word ik opgenomen. Heel naar, heel spannend en heel verdrietig. Merel gaat mee.

Toch ben ik blij dat het snel gaat gebeuren. Het moet gebeuren om verder te kunnen dus het is er tijd voor. Ik ben de hele week actief afscheid aan het nemen dus het is goed zo.

Natuurlijk wel de hele middag te pas en te onpas mijn tranen laten lopen. Mijn moeder troostte me lief.

Dit weekeind ga ik het lekker rustig aan doen. Dicht bij mijn gevoel blijven en het afscheid definitief maken.

Liefs Femke

De terugplaatsing

"Er zijn 2 goede 8 cellige embryootjes al heeft er 1 wat fragmentatie. Nummer 3 is nog 2 cellig dus die valt af" verteld de embryoloog door de telefoon. Ik snap er geen hout van. Wat betekend 8 cellig en fragmentatie?
"Een embryo van 4 dagen moet 8 cellig zijn en weinig fragmentatie hebben. Bij 1 embryo is wat meer fragmentatie maar goed genoeg om terug te plaatsen. U bent om 12.40u welkom"
"Dus er worden 2 goede embryootjes terugplaatst en 1 verdwijnt er in de container?"
"Klopt mevrouw, tot vanmiddag."

De dokter en de verpleegkundige leggen de procedure stapje voor stapje uit en de embryoloog zorg dat mijn embryootjes in een slangetje terecht komen. Die spuit de dokter dan weer leeg in mijn baarmoeder en de embryoloog bevestigd iets later dat de embryootjes ook daadwerkelijk uit het slangetje verdwenen zijn.
Ik mag me aankleden en wachten op de embryoloog.
Het proces duurt een stuk langer dan een iui. Meer formele stappen maar ook meer tijd voor een praatje. Ondanks dat ik met mijn benen wijd in de beugels lig voel ik me geen enkel moment ongemakkelijk. Het is bijna gezellig te noemen.

De embryoloog legt aan de hand van een poster uit hoe een cel zich deelt en hoe een embryo er nu ongeveer uit moet zien. Mijn embryootjes zitten tussen, van rechts af gezien, tussen het 2e en 3e plaatje in. Ze liggen helemaal op schema.
Op 1 van de embryootjes is meer fragmentatie te zien en hij laat aan de hand van de foto van mijn beste embryo (zie hierboven... is hij niet prachtig?) zien wat fragmentatie is. Het zijn een soort oneffenheden op de cellen. Ze weten het gevolgen van fragmentatie niet maar bij minder dan 50% fragmentatie is er niks aan de hand. Bij deze embryo wijst hij 3 plekjes aan en bij de andere zaten er wat meer. Deze heeft de kwalificatie "goed" gekregen en de andere "matig" .
Mij maakt het niks uit. Het zijn mijn embryootjes en die zijn hoe dan ook "perfect" Hoe ze ook worden, ik vind ze nu al het mooist, liefst en het meest bijzonder van allemaal.
De foto mag ik mee naar huisnemen. Inlijsten is wat overdreven maar blij ben ik er wel mee. Hopelijk is dit de eerste foto van mijn kindje!