Dag 24 en dag 1

De regen valt met bakken uit de hemel. De vogels zijn stil. De lucht is grijs. Het is een troosteloze zondag. Zo één die prima past bij slecht nieuws. Dus dat rode wc-papiertje maakte de situatie compleet.
Ik kruip nog even terug in bed en daar komen de tranen. Ik huil met de regen mee.

Als het snikken iets minder wordt gaan me gedachte op volle toeren draaien. Ik pak mijn mobiel erbij en tel de dagen op mijn agenda. Als dit dag 1 is dan is 20 juni dag 18. Theoretisch gezien zou de punctie toch voor dag 18 moeten kunnen plaats vinden. Dus zou Hij voor zijn vakantie nog een potje kunnen vullen.
Maar ja, het voornemen om mijn lijf een maand rust te geven is er ook nog. Goed om te doen en het creëert misschien wat rust gedurende de komende hectische werkweken. Het voelt alsof er 2 duiveltjes op me inpraten.

Ik zet een meditatie-cd aan en leg mijn handen op mijn buik. Terug naar wie ik ben, terug naar mijn gevoel. Het kost wat moeite om te ontspannen maar ik voel me kalm worden terwijl de tranen over mijn wangen rollen.

Dat ik eerder dan verwacht ongesteld ben geworden is een kans. Het biedt onverwacht ruimte om door te gaan. Mijn gevoel zegt dat ik deze kans moet nemen en me niet gek moet maken met alle andere opties. Het kindje komt als de tijd er rijp voor is en die tijd komt door de stappen die ik zet. Doorgaan voelt als een goede stap.

Ik loop naar beneden en haal de decapeptyl uit mijn koelkast. Als de naald mijn buik in glijdt is het officieel... icsi-poging 2 is weer van start!

Escape IUI 2

Al pratend tegen mijn buik rij ik naar de kliniek. Wie weet werkt het om mijn follikels goed toe te spreken en te zeggen dat ze de zaadjes met open armen moeten ontvangen. De zon schijnt, wat mijn humeur goed doet. Ik heb zin de IUI. Nou ja, niet in de handeling zelf maar het idee dat er toch iets gaat gebeuren voelt goed.
De IUI verloopt voorspoedig en een half uur later zit ik weer in de auto terug naar mijn werk.

Later deze middag breng ik een bezoek aan de acupunturistte. Zij wilde me zien zodat ze wat dingen aan kon prikken en naar boven te brengen. Het is me nog steeds niet duidelijk wat ze precies bedoeld. Maar hè, wat maakt het uit! Zij is de deskundige en zal wel weten waarom het belangrijk is. Het zal wel iets mijn milt te maken hebben. Die doet blijkbaar niet optimaal zijn werk.
Ik mag gewoon lekker een half uur lekker wegdutten en dromen. De naalden ontwijkend leg ik mijn handen op mijn buik en spreek nu ook de zaadjes toe. Ze moeten weten dat de eitjes met smart op hun liggen te wachten.

Vanaf nu ligt het lot in de handen van de natuur. Ik ga het loslaten en proberen om rust, regelmaat en reinheid in mijn leven te houden. Ik ga mijn best doen om me af te schermen voor de drukte en stress op mijn werk. Ik ga genieten van het lekkere weer en het lange weekeind.  Zo hoop ik dat ik de natuur een handje kan helpen om misschien toch mijn o zo groot verlangen uit te laten komen.

Doorspuiten

Bij de echo werd duidelijk dat mijn lijf nog steeds een beetje van slag was. Mijn baarmoederslijm was nog geen mooi dun lijntje, er zat een kleine cyste en er waren 6 follikels aan het groeien. "U kunt doorgaan met spuiten en we zien u volgende week terug" was de dokter zijn conclusie. Oef.... gelukkig, geen zaken die deze poging kunnen belemmeren.

Nu is het duimen dat er maandag flink wat meer follikels zijn. Bij iscipoging 1 zater er ongeveer 10 bij de eerste echo. Het zou zo mooi zijn als dit nu weer zou zijn. Maar ja... invloed er op uitoefenen kan ik niet. Ik geniet dus maar van het lange weekeind. Ontspan mezelf en zet braaf iedere dag twee naalden in mijn buik. Het is wederom wachten geblazen.

Ritueel

Ik ben weer gestart met het dagelijkse ritueel

Spuit met Decapeptyl en 5 potjes Fostimon

Start isci poging 2

"Als uw menstruatie doorbreekt dan kunt u starten met de decapeptyl" legt de dokter uit. Hij neemt het medicatieschema kort door.
De verwachting is dat ik over een kleine twee weken zal gaan menstrueren aangezien het er op lijkt dat ik vorige week een menstruatie heb gehad. De arts kan geen verklaring geven waarom dat is gebeurd en ook de echo laat geen duidelijk beeld zien. "Een vrouwenlijf is soms niet te doorgronden" is zijn ervaring.
Ik loop dus met een tas vol medicatie de deur uit.

Tot mijn grote verbazing zag ik gisteren roze op mijn wcpapiertje. Verbaasd veeg met een schoon papiertje nog een keer en zie hetzelfde. "What the f***" denk ik. Het word gedurende de dag niet minder en vanmorgen was het zelfs veel. Ik voel wat krampen en ik kan alleen maar bedenken dat dit een menstruatie gaat worden. Op zich niet heel wonderbaarlijk als ik niet vorige week gevloeid had. Vandaag is het namelijk 15 dagen na de terugplaatsing. Mocht normaal gesproken de poging niet gelukt zijn dan is dit wel het moment dat mijn menstruatie zou starten.

Toch bel ik de kliniek voor overleg. "Moet ik dit zien als een menstruatie en starten met decapeptyl?" vraag ik de assistente. "Ik overleg met een arts en bel u terug."

Een half uur later zit ik bij de accupunturiste en vertel het verhaal. "Wat onduidelijk allemaal. Ik adviseer je om een maand rust te nemen en je lijf de kans te geven om volledig te herstellen na de miskraam." Ze prikt me op verschillende plekken om mijn baarmoeder schoon te maken en de boel opwaarts te brengen. Wat dat ook moge betekenen.
Terwijl ik op de tafel lig en naar chinese muziek luister denk ik over haar voorstel na. Hij klinkt namelijk wel logisch.

Nog voordat ik mijn schoenen weer aangetrokken heb belt de kliniek. "De arts ziet dit als een beginnende menstruatie en het vloeien van vorige week niet. U kunt vandaag starten met decapeptyl en maandag voor de echo komen." "Dank u wel, ik moet er nog even over nadenken. Misschien sla ik een maand over." "Prima, u moet vooral doen wat voor u goed voelt. Ik ben tot 17.30 uur te bereiken voor een echo-afspraak."

Op twitter leg ik mijn dilemma neer en de meeste dames adviseren me om een maand rust te nemen. Ook mijn vriendinnen geven dat advies en ik zelf weet ook dat dit verstandig is.

Ik schrijf een email naar P om mijn dilemma voor te leggen en om te controleren of hij niet net op vakantie is als we weer aan een punctie toe zijn. Dat zal over ongeveer 6 weken zijn.
Zijn reactie begint met dat hij achter welke keuze ik ook maak kan staan. Ik ben de persoon die vooral de lasten door moet maken. Hij schrijft ook dat hij over 6 weken op vakantie gaat!

Tja... en daarmee worden mijn plannen weer omgegooid. Ik had me er net bij neergelegd dat ik een maand rust zou nemen. Maar als ik daardoor nog een maand moet overslaan omdat P niet kan doneren als de punctie is dan voelt dat meteen niet goed meer. Dan zouden we pas in juli weer een punctie hebben en met alle vakantieplannen in het vooruitzicht zou het zo maar kunnen zijn dat die dan ook niet door kan gaan.

Dus de spuit met decapeptyl ligt nu naast me op te warmen. De keus is gemaakt.
Over een kwatiertje gaat iscipoging 2 officieel van start! Op naar veel en mooie folikkels.

Isci 1

"Au, dat doet pijn"  zeg ik hardop als ik de eerste naald in mijn buik prik. Ik was er op voorbereid want decapeptyl is niet zo'n lekker goedje, dat wist ik van de vorige keer.
De gemengde Fostimon ligt ook al klaar. 5 flesjes medicijn en 1 flesje vloeistof zit er in de spuit.
Ik prik de naald in mijn buik en verbaas me er over dat deze mogelijk nog pijnlijker is dan de decapeptyl. Potver zeg, dat gaan nog 2 lange prikweken worden. Althans, als de dokter na de echo het ook nog en goed plan vindt.

De verdere dag voel ik mijn buik. Niet zozeer de prikplekjes maar mijn baarmoeder die zijn best doet om zo snel mogelijk het eerder gecreeerde prachtige bedje eruit te werken. Die is namelijk niet meer nodig nu er geen innesteling plaats heeft gevonden. Mijn baarmoeder werkt de hele dag hard door, de hormonen zorgen voor een heftigere menstruatie. En hoe oneerlijk is dat! Ik prikte al 18 dagen hormonen, moest de teleurstelling verwerken dat er maar 3 follikels waren, mocht langer dan normaal in spanning zitten of ik zwanger zou zijn of niet en heb ik nu ook nog eens pijnlijkere menstruatie dan normaal. Nee, het is me echt gegund. ;-)

De dokter bevestigd 2 dagen later dat de hormonen de boosdoener zijn van de latere menstruatie en de klachten die ik heb. "Alles is nu anders dan normaal, dus dit ook."  verteld hij.
Hij bekijkt mijn baarmoeder en eierstokken op het tv-schermpje. Hij doet het zo snel dat ik niet kan zien of er al follikels aan het groeien zijn. Als ik er naar vraag geeft hij aan dat deze nu ook nog niet te zien zijn. Hij kan wel zien dat er geen cystes zitten of andere onrustige zaken. Ik mag doorgaan met spuiten en volgende week terugkomen voor de echo waarop wel te zien zal zijn hoeveel follikels groeien.

1 spanningspunt is weg. Geen cystes. Spanningspunt 2 popt er meteen voor in de plaats. Hoeveel follikels gaan er nu groeien?
Ik rij naar huis, doe mijn boodschappen en voel mijn humeur dalen. Poeh, ineens valt het me zwaar dat ik dit alleen doe. Ik had graag iemand gehad die mijn verhaal en gevoel wilde aanhoren, die me dan een dikke knuffel zou geven en een lekker kopje thee zou zetten. Die tompoucen bij de HEMA ging halen en mij er 2 achter elkaar liet verorberen zonder me het gevoel te geven dat dat niet zo goed is voor mijn lijn. Die daarna de tv aan zou zetten, een Friends dvd erin zou stoppen en een dekentje over mijn benen zou leggen. Hij zou mij met rust laten en in de keuken een lekkere maaltijd bereiden. Ik zou door Friends aan het lachen gemaakt worden en mijn rot humeur zou verdwijen.
Maar nee, helaas. Ik zal zelf de dvd moeten aanzetten, het kopje thee moeten inschenken en daar dan heel hard tompoucen bij bedenken. Normaal geen probleem maar vandaag vind ik dat gewoon wat minder leuk.

Icsi poging 1 is in de herkansing. Hij is alle heftigheid gestart en stapje voor stapje zal duidelijk worden hoe hij eruit zal gaan zien. Het enige wat ik kan doen is braaf iedere ochtend de medicijnen spuiten en zoveel mogelijk lekker in mijn vel zitten. Dus ik ga nu dat kopje thee zetten en de verstofte dvd's van Friends te voorschijn toveren. Ik ga er een fijne Femke-voelt-zich-goed-avond van maken, zonder tompoucen maar met M&M's. Ook lekker!

Apotheek

"Gebruikt u naast maagzuurremmers nog andere medicatie?" vraagt de dame achter balie van de apotheek. Ik aarzel en hoor mezelf zeggen "Ik probeer zwanger te worden en daar gebruik ik medicatie voor" 
"Dat zie ik, Gonal F en Pregnyl."
"Klopt" antwoord ik "dat wordt nu Fostimon."
De dame typt de naam in het zoekscherm in en scrolt door de de namen die in beeld schieten. "Ik zie het staan. Wat is de reden dat u van medicatie veranderd?" vraagt ze en kijkt me vriendelijk aan. Ik voel mijn keel dicht slippen en slik. "Er groeide te weinig folikels en met deze medicatie willen ze kijken of er meer folikels komen." antwoord ik. Ze vraagt waarom deze medicatie hier mogelijk voor kan zorgen en ik hoor mezelf toonloos vertellen dat deze medicatie meer op natuurlijke basis zijn. Ik slik van alles weg. Ze kijkt me aan en zegt "Succes en ik hoop dat u snel zwanger mag zijn." Ik knik, draai me om en loop weg.Het slikken gaat bijna niet meer en mijn ogen kijken wat wazig naar de stoep. Ik stap in mijn auto en hoor een snikje. Ik knipper met mijn ogen en hoor nog een snik. Snel start ik de auto en rij weg.

Icsi 1 werd icsi 0 en daarmee was escape iui 1 een feit. 6% kans op een zwangerschap bij de poging. Ik hoorde bij de 94% waar het niet bij lukt. Frusterend, stom maar ook realistisch. Ik ben positief gezien nooit de uitzondering op de regel en al helemaal niet in mijn proces om zwanger te worden. Daar lijk ik juist op de negatieve manier de uitzondering van de regel te zijn. Alle statistische gemiddelden gingen tot nu niet voor mij op. Waarom zou ik nu dan ineens bij die 6% horen waarbij het wel goed zou gaan?

De eerste kleine echte signaal kwam gisterenavond. Daarna niks. Het tweede echte signaal kwam vanmorgen. Daarna uren weer niks. Het derde signaal kwam aan het eind van de middag. Daarna weer niks. Laat nu dan ook maar mijn menstruatie echt doorbreken. Dan kan ik de eerste naald weer in mijn buik zetten. Kan ik me weer richten op een nieuwe kans. Dit halve gedoe geeft juist onrust. Geeft stiekem toch nog hoop al weet heel mijn verstand dat dat er niet is. Laat het nu maar gebeuren dan kan ik morgen bellen voor de uitgangs-echo van hopelijk icsi poging 1. De eerste en hopelijk ook meteen de laatste!

Spuitje

Soms voel ik me net een alchemist. Met spuitjes en naalden de vloeistof van het ene naar het ander ampulletje verplaatsen en uiteindelijk dan een naald in mijn buik zetten.

Na het vele prikken van de afgelopen poging is eigenlijk alle prik-angst weg. Ik hoef niet meer met snelheid de naald in mijn huid te zetten om me over de prik-drempel heen te zetten. Ik prik nu rustig en beheerst. Nou ja, rustiger en beheerster dan voorheen. De pijn valt iedere keer weer mee.

Vandaag was een dosis pregnyl aan de beurt. Omdat mijn cyclus helemaal stil is gelegd worden er ook geen hormomen door mijn lijf aangemaakt om het chemisch-opgewekte-bedje te behouden. De bedoeling is dat daar nu zo ongeveer het cellen klompje in vast gehecht zit. Zou lullig zijn als het bedje dan beetje bij beetje verdween.
De pregnyl moet dat bedje in stand houden zodat ik over ruim een week een positieve test in mijn handen mag houden. Ik zeg dat dit moet lukken na de rustige prik van vandaag!