Op de bank

Ik zit weer op de wachtbank. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik erop lig. Het voelt comfortabel en ontspannen. Ik zie wel waar het schip strand. De timing lijkt goed. De natuur doet de rest.
Ik trek, al liggend op de bank, een dekentje over me heen en zap wat rond. Na een turbulent weekeind is het fijn om lekker niks te doen. Gewoon een beetje te ontspannen.

Het turbulente weekeind kwam voort uit het loslaten van dingen. Alsof de afgelopen maanden er allerlei kleine radertjes zijn gaan draaien en de dingen dit weekeind op hun plaats zijn gevallen. Het is niet allemaal leuk maar wel goed. Ik sluit wat af en kijk nu echt vooruit. Zonder oogkleppen op maar met een open blik de wereld in.
Ik heb zin om te leven. Om nieuwe dingen mee te maken. Om mezelf te ontwikkelen. Om open te staan voor nieuwe ervaringen. Om geinspireerd te raken. Om iets nieuws mee te maken.
Ik schop het dekentje van me af. Door op de bank te zitten zal dat niet gaan gebeuren.
Ik scroll door mijn telefoon en whatapp een vriendin voor een koffie-date. Ik stap de wereld weer in. Klaar om die leuke onverwachten dingen mee te gaan maken. Klaar om van het leven te genieten.

Ik ga door

Het loslaat-proces gaat nog even door, want ook deze maand geen zwangerschap.
Het waren andere wachtweken dan normaal. Ik voelde meer rust. Niet dat er geen teleurstelling was toen ik wist dat de poging voorbij was. Ik voel het in mijn hart en buik. Een teken dat ik de pogingen niet stop wil zetten. Maar de manier hoe ik met deze poging om ben gegaan bevalt me wel. Mijn blik was meer om me heen gericht en niet alleen op mijn eigen proces. Ik stond meer in het leven. Dat was fijn.
Dus ik blijf me richten op loslaten, op kansen zien en nemen. En terwijl ik dat doe maak ik een afspraak met donor 3 om samen weer een poging te wagen.

Gewoon niet zo leuk

Soms heb ik van die momenten dat ik het leven even wat minder leuk vind. Niks dramatisch hoor. Voel me gewoon wat alleen. Mis een eigen basis, een eigen gezin. Natuurlijk heb ik lieve vrienden en een fijne familie. Alleen is de relatie met hun is anders dan een relatie met een kindje of een partner. Ik zou zo graag juist die liefde voelen voor iemand en van iemand terug krijgen. Dat ik dat niet kan afdwingen is me ondertussen wel duidelijk geworden. Mijn geduld is aardig op de proef gesteld. Iedere maand weer word ik gedesillusioneert. Positief blijven denken word steeds moeilijker. Een toekomst als onderdeel van een eigen gezin lijkt steeds verder weg te raken. Het beeld dat het leven wat ik nu heb is wat ik zal hebben, stemt me somber. Het ligt zo ver van mijn toekomst droombeeld af.
Ik adem dus maar weer eens diep in. Gooi er een meditatiemomentje tegenaan en laat een traan lopen. Het leven is zoals het komt. Ik vind hem alleen even niet zo leuk.

Al weer 3 jaar

En ineens was het er weer, een roze veeg op mijn wc-papiertje. Het eerste signaal dat mijn menstruatie doorbreekt. Het signaal dat deze poging niet gelukt is. Ik zucht diep en vloek een keer.

Het zou natuurlijk fantastisch mooi zijn geweest als het bij poging 2 met donor 3 was gelukt. Helaas heb ik in de afgelopen 3 jaar gemerkt dat ik nooit bij dat soort bijzondere en mooie uitzonderingen hoor. Je leest het trouwens goed. Deze maand ben ik 3 jaar actief bezig met pogingen om zwanger te worden. 3 hele lange jaren.
Wie had gedacht dat ik nu nog steeds geen kindje in mijn leven heb. Dat ik weer aan het stuntelen ben met ovulatietesten en potjes en spuitjes. Dat ik meer dan een jaar hormonen in mijn lijf heb gespoten en een miskraam te verwerken heb gehad. Wie had gedacht dat ik na 3 jaar nog steeds mijn droom niet heb los gelaten, ondanks alle tegenslagen en gedoe. Ik niet! Ik weet nog dat ik bij poging 1 dacht "Dit is DE poging." Mijn grenzen schoven steeds een stukje op en mijn wens bleef groeien. Dus ik ging en ga door. Maar oneindig is het niet. Ik merk dat de eindgrens langzaam in beeld begint te komen. Hij is nog bijna niet zichtbaar maar hij komt er aan. Ik kan niet nog 3 jaar hiermee doorgaan.

No sugar

"Je moet echt de suiker gaat laten. Dat is niet goed voor je milt en die moet goed werken om zwanger te worden." waarschuwt de accupuncturiste. Ik weet dat suiker niet goed voor me is. Als ik het veel eet word ik er moe en loom van. Kan dan spontaan op de bank in een diepe slaap vallen.
Snap dan ook niet waarom mijn lijf er zo naar verlangt. Vooral na het avondeten. Maar ook 's middags op mijn werk. Ik probeer er niet aan toe te geven. Helaas mislukt dat heel vaak. Zelfs als ik de woorden van de accupuncturiste in mijn hoofd hoor echoën.
Ik weet dat ik me beter voel als ik weinig suiker en koolhydraten eet. Voel me fitter en heb minder snack-zin. De knop moet dus weer om. Ik moet weer mijn voedingspatroon op orde krijgen. Niet alleen voor mezelf. Ook voor een eventuele zwangerschap want al helpt het maar een ietsiepietsie beetje.... dan is dat al erg meegenomen.

Onduidelijkheid en duidelijkheid

Merel is de afgelopen week denk ik geen uur uit mijn gedachte geweest  Haar onduidelijke situatie maakt dat ik ook van hoop naar vrees schiet. Het frustreert me dat de artsen haar geen duidelijkheid kunnen geven. Dat ze keer op keer met weer een andere onduidelijkheid naar huis moet.
Haar situatie brengt ook de herinneringen aan mijn eigen miskraam naar boven. Het steeds weer moeten wachten op duidelijkheid en uiteindelijk het pijnlijke nieuws dat wat er in je buik gegroeid heeft niet meer goed is. Mijn grote wens was uitgekomen en na 8 weken als een bubbel uit elkaar geklapt met nog een flinke nasleep door de curretage en angst op een mola-zwangerschap.
De eigenlijk uitgerekende datum van die zwangerschap komt steeds dichterbij. Ook dat is confronterend. Vooral omdat ik ondertussen nog niet zwanger ben.
De rugpijn en de trek in zoet zijn uiteindelijk eergisteren de druppel. Loei sjagerijnig ben ik. Ik zap boos langs verschillende zenders, spuug mijn gal op de mensen die in de programma's voorbij schieten en eet een zak m&m's leeg. Het kan niet anders dan dat ik ongesteld ga worden. Nog meer slecht nieuws.

Mijn voorgevoel klopt en helaas is de eerste poging met mijn nieuwe donor niet gelukt. De euforie waarin we de eerste poging ondernomen hebben is vandaag geeindigd in teleurstelling. Helaas......

Broedplaats

Het is buiten warm, best heel warm. Zo moet een broedplaats voor het ei van een kip voelen. Kan niet anders. Het is niet heet genoeg om een gekookt ei te worden maar vast wel warm genoeg om een kuikentje te laten ontstaan.
En als het buiten zo warm is, dan moet het in mij nog warmer zijn! Vast nog steeds niet heet genoeg om van mijn kindje-in-wording een gekookt ei te maken maar misschien wel warm genoeg om lekker in mij te blijven zitten.
Ik haal dan ook de hangmat uit de schuur. Hang hem op en ga er, onder de parasol, in liggen. Ik sluit mijn ogen en broedt. Althans ik denk aan wat er in mijn buik kan afspelen. Ik noem dat voor het gemak maar even broeden. Dus ik broedt en droom van de toekomst. De toekomst waarin ik samen met mijn kleine kindje in de hangmat lig en heen en weer wieg.
Van mij mag het voorlopig nog wel even zomer blijven.

Sneltreinvaart

Nog geen week zijn we verder.... ... 5 simpele dagen... een gewone werkweek... wat stelt het qua tijd nou voor? Maar wat kan er in 5 dagen veel gebeuren. In die dagen is er van chaos in mijn hoofd een nieuw gestroomlijnt plan ontstaan.

De hulp uit onverwachte hoek boodt aan om te onderzoeken of hij mijn donor kon worden. We hebben gemaild, informatie uitgewisseld, kennisgemaakt en daarna heb ik een voorzichtige "ja" uitgesproken om samen dit proces in stappen. Het voelt goed met hem.
Ik wilde wel nog wat extra informatie. Hij is namelijk bekend bij de kliniek waar ik onder behandeling sta. Met zijn toestemming heb ik van de arts informatie gekregen over zijn zaadkwaliteit. Dat is dik in orde en de arts adviseerde mij om het eerst maar weer eens thuis te proberen in plaats van IUI via de kliniek. Gek genoeg bevestigde zijn uitspraak mijn eigen gevoel. Misschien is het goed om even de malle medische molen uit te stappen en terug naar basic te gaan.
Toevallig blijkt Hij bij een kennis van mij ook 2 donorkinderen verwerkt te hebben. Vreemd idee want mocht ik met hem in zee gaan en zwanger worden dan ken ik de halfbroertjes van mijn kindje al. Ik heb haar gebeld en we hebben overlegt. Zij staat er achter als ik met hem in zee ga. Ze gunt mij een kindje en vind het prima als dat het halfbroertje of zusje van haar zoons wordt.

De vele informatie die ik in die paar dagen opgedaan heb maakte me niet onrustiger maar bracht juist structuur. En na de dokter zijn uitspraak heb ik de beslissing genomen..... met donor nummer 3 ga ik via ZI zwanger proberen te worden!

De ovulatietest was gisteren positief en de dokter bevestigde gisteren dat mijn eisprong ergens vandaag zal zijn. Het was het juiste moment om in actie te komen. Nadat ik de kliniek uitgelopen ben bel ik Hem op en spreek zijn voicemail in "Mijn twijfelachtige ''ja'' is een volmondige ''ja'' geworden. Kun je vanmiddag voor een ZI poging naar mij toe komen?"

Vijf uur later lig ik met mijn benen omhoog op bed.... back to basic.... het voelt gek maar ook goed. Het loslaten van donor nummer 2 heeft een omwenteling gebracht waardoor ik ineens een stuk sneller weer in de wachtweken zit. Hopelijk de laatste keer want de snelheid waarmee alles gegaan is mag van mij nog even doorzetten... met als einddoel een zwangerschap en over 9 maanden een kindje in mijn armen.

Zen-modus

Het lekkere weer en de leuke afspraken maakt dat ik me sinds de escape iui ontspannen voel. En dat voelt goed. Weinig stress, veel zon, gezellige mensen, lekkere hapjes en fijne gesprekken. Zo zou van mijn het altijd mogen zijn. Deze zen-modus is vast ook goed voor wat er in mijn buik gebeurd. Het heeft de tijd en de ruimte om zich bezig te houden met wat er moet gebeuren om een zwangerschap te creëren.
Daarom baal ik er nu stiekem al van dat het morgen voorbij is. Morgen breken de laatste weken van het schooljaar aan en die zijn altijd killing! Ik wil die stress niet, ik wil geen druk voelen, ik wil niet wakker worden en meteen denken aan alles van ik moet doen. Ik wil in de zen-modus blijven en genieten van wat ik kan en mag doen. Iemand tips?