Keuzes maken

Het denken over hoe verder heeft zich omgezet in concreet handelen.

Het gesprek met Hem is voorbij. We proberen al heel lang samen een kindje te krijgen en dat is nog niet gelukt. Nu ik nog maar 1 ivf poging vergoed ga krijgen moeten we onze samenwerking evalueren. Dus bij een kopje thee bespreken we dit moeilijke onderwerp.
Hij snapt dat ik mijn kansen wil optimaliseren en mocht ik er voor kiezen om dat niet met hem te doen dan zal hij dit respecteren. Maar ook hij zou graag nog een keer willen proberen om met icsi zwanger te worden. Dat heeft ook mijn voorkeur... denk ik.

De dag erna heb ik een gesprek met de psycholoog van de kliniek. Zij geeft me informatie over de psycholgische effecten op de ontwikkeling van het kind als hij of zij vanuit onbekend donorzaad is geboren. Een kind blijkt flexibeler te zijn dan ik dacht zolang je maar open en eerlijk bent. Haar informatie maakt dat ik open ga staan voor een onbekende donor. Ze verteld over hun eigen spermabank en de Deense spermabanken. Ze geeft me stof tot nadenken.

De dokter ziet medisch geen reden waarom ik niet zwanger kan worden. Er is geen reden waarom ik weinig follikels aanmaak en dat zegt niks over de kansen die ik heb om zwanger te worden bij IUI met goed zaad. Het idee om nog 1 ivf poging te doen begrijpt hij en kan hij mee akkoord gaan. Maar hij wil dat ik eerst goed nadenk over wat ik echt wil. Dat ik de gekregen informatie laten bezinken en dan pas een keus maak. Als ik weet wat ik wil dan kom ik langs en gaan we de stappen zetten om die weg te bewandelen.

En nu ben ik dus weer terug bij nadenken.... nadenken over hoe verder. Ik ga de tijd er voor nemen maar het voelt weer alsof er een zon aan de horizon schijnt en dat is fijn.

Zomer in mijn bol

Ik heb de zomer een beetje in mijn bol. De zon schijnt, ik heb een leuk weekeind gehad, mijn vakantie is gestart en ik geniet van de dingen die ik niet zou mogen doen als ik zwanger was. De zomer zit zo in mijn bol dat ik zelfs vergeten ben om de kliniek te bellen.

Ik heb wel Hem ingelicht en een afspraak gemaakt. We moeten praten over hoe verder maar ook terug kijken op de afgelopen jaren. Hij staat daar open voor. Dat bevestigd wederom waarom ik met hem door ga. Ondanks zijn slechte zaad. Hij snapt mij, snapt de toekomst en is bereid om mee te werken.
Helaas kan ik niet met hem door als de productie van mijn eitjes zo laag blijft. Dan heeft ivf geen zin. Dan kan ik net zo goed met iui zwanger worden. Maar ja, dat werkt niet met zijn zaad. Dat hebben we al 14x geprobeerd.

Ik denk af en toe na over de andere opties. Op zoek naar een nieuwe donor of overstappen naar onbekend. 2 opties waar mijn voorkeur niet naar uit gaat maar misschien wel het snelst er voor kunnen zorgen dat ik zwanger raak. Alleen daarom moet ik al naar de kliniek. Deze opties moeten ook met hen besproken worden.

Mijn menstuatie is sinds de miskraam heftiger. Ik verlies veel grote stolstels. Beetje onsmakelijk voor jou om te lezen. Het is voor mij een signaal dat mijn lichaam nog niet de oude is. Een goede reden om dus mijn lijf rust te geven. Misschien wel 2 maanden ipv  de verplichte 1 maand.
Morgen mag de accupuncturiste haar mening er over geven. En misschien wat naalden en kruiden er tegenaan knallen.

De zomer zit in mijn bol. Ik leef in het hier en nu. Ik geniet van de zon, een koud wijntje en het vooruitzicht om een paar dagen op vakantie te gaan.
Het voelt goed om de zomer in mijn bol te hebben. Geen spanningen en stress. Juist ontspanning en goedlachsheid. Van mij mag het altijd zomer zijn. Het liefst dan wel 1 met een klein hummeltje in mijn armen.

Terugplaatsing (ICSI2 2)

Tussen de afspraken door bezoek ik de kliniek. Ik ben veel te vroeg. Een mooi moment om even wat opdrachten na te kijken. Dat even wordt lang want 45 minuten na de eigenlijk afspraaktijd mag ik pas naar binnen.
De handelingen zijn bekend en ik voel me dan ook ontspannen. Na afloop is het wachten op de embryoloog. Want zijn ze een beetje goed? Met de foto in haar hand komt ze binnenlopen. Klasse 1 en 2, ze zagen er prima uit.

Tevreden loop ik de kliniek uit. Ik ben nog niet de auto ingestapt en mijn gedachten draaien al weer op volle toeren. Niet over deze poging. Het is mijn werk dat me langzaam aan gillend gek maakt. Het is drukker dan druk en dat voelt nu niet goed. Ik wil een veilig warm nestje voor de embryootjes zijn en geen gestresst holletje wat steeds aan het rennen is. Ik probeer echt momenten van ontspanning te creeren maar lastig is het wel. Ik hoop maar dat de embryootje van een beetje stress houden en zich toch weten in te nestelen. Over 1 week krijgen ze namelijk 6 weken rust.

Punctie (ICSI 2)



Zoek de dokter.
In het buisje zit het follikelvocht
en de eitjes.

 In de auto onderweg naar de kliniek ontdek ik dat ik de diclofenac en de paracetamol ben vergeten in te nemen. Nog snel prop ik 3 paracetamol uit mijn handtas naar binnen maar moet het zonder diclofenac doen. De dokter kan en mag me geen extra roesje geven. En dat heb ik gevoeld. De punctie verliep goed maar ook pijnlijk. Hij prikte er maar 5 aan want de andere 2 waren te klein. Ook de 2 follikels in mijn rechter eierstok zijn niet groot genoeg om aan te prikken.

In de uitrustkamer krijg ik van de embryoloog te horen dat de dokter wel 5 eitjes uit de follikels heeft gezogen. 100% opbrengst dus! Nu duimen dat ze ook alle 5 goed rijp zijn en ik morgen hoor dat ze alle 5 bevrucht en gedeeld zijn. Dan gaan er 3 in een stoofje verder doordelen en verdwijnen er zeker 2 de vriezer in. Dat zou echt fantastisch zijn.

Vanmiddag zal ik veel op de bank hangen. Mijn buik voelt beurs en het weer roept er nu ook niet om naar buiten te gaan. Ik ga dus lekker cocoonen en niks doen. Heerlijk!

Teleurstelling #349.680 ofzoiets

De flitspaal negerend geef ik gas. "Wat is dit voor iets BELACHELIJKS" schreeuw ik. "Waarom kan ik niet gewoon zwanger worden en krijg ik teleurstelling op teleurstelling te verwerken?" Er volgen wat scheldwoorden en ik huil. Ik ben boos, heel boos. Op niemand concreet maar op alles wat mij zou kunnen helpen maar tot nu toch nog niet voldoende geholpen heeft. Klinkt vaag en het is ook vaag. Ik schreeuw tegen de kosmos, tegen "hierboven", tegen engelen, beschemheiligen en zelfs tegen god.

De dokter zag 4 follikels in mijn rechter eierstok zitten. Links zag ze niks. Omdat ik vorige keer mijn 6 follikels gedurende de poging verloor en de eerste keer dat ik stimuleerde er ook maar 5 had, lijkt het erop dat dit mijn max is. Blijkbaar ligt er niet veel meer klaar. De 11 follikels bij de eerste punctie waren mogelijk een toevalstreffer. Bij normale stellen is IUI dan een goede optie. Gezien het slechte zaad van Hem is dat voor ons geen oplossing.
Een punctie bij weinig follikels word gedaan maar heeft niet de voorkeur.
De dokter kan niet zeggen of ik echt zo weinig follikels heb klaar liggen. Het is afwachten wat er volgende week op de echo te zien is.

Als ik uitgeschreeuwd en gehuild ben gaan de gedachtes ratelen. Wat is slim en goed voor mij? Doorgaan met stimuleren en deze poging afwachten? De poging nu al afblazen? Een andere donor zoeken? Een onbekende donor van de bank nemen? De kroeg in gaan en sex met een vreemde man hebben? Stoppen met het proces naar moederschap? Doorgaan met Hem en hopen dat het goed komt? Of een andere optie die ik nog niet weet?

Het is jammer dat ik niet in de toekomst kan kijken om te weten waar mijn pad heen gaat. Of ik hoop moet houden of dat ik afscheid moet nemen van mijn wens. Duidelijkheid zou krijgen over wat voor mij de beste weg is om te bewandelen. Ik huil, ben boos, lach en probeer hoop te houden. Ik leef bij de dag en zie morgen wel wat er dan weer op mijn pad komt. Ik strompel door.

Start isci poging 2

"Als uw menstruatie doorbreekt dan kunt u starten met de decapeptyl" legt de dokter uit. Hij neemt het medicatieschema kort door.
De verwachting is dat ik over een kleine twee weken zal gaan menstrueren aangezien het er op lijkt dat ik vorige week een menstruatie heb gehad. De arts kan geen verklaring geven waarom dat is gebeurd en ook de echo laat geen duidelijk beeld zien. "Een vrouwenlijf is soms niet te doorgronden" is zijn ervaring.
Ik loop dus met een tas vol medicatie de deur uit.

Tot mijn grote verbazing zag ik gisteren roze op mijn wcpapiertje. Verbaasd veeg met een schoon papiertje nog een keer en zie hetzelfde. "What the f***" denk ik. Het word gedurende de dag niet minder en vanmorgen was het zelfs veel. Ik voel wat krampen en ik kan alleen maar bedenken dat dit een menstruatie gaat worden. Op zich niet heel wonderbaarlijk als ik niet vorige week gevloeid had. Vandaag is het namelijk 15 dagen na de terugplaatsing. Mocht normaal gesproken de poging niet gelukt zijn dan is dit wel het moment dat mijn menstruatie zou starten.

Toch bel ik de kliniek voor overleg. "Moet ik dit zien als een menstruatie en starten met decapeptyl?" vraag ik de assistente. "Ik overleg met een arts en bel u terug."

Een half uur later zit ik bij de accupunturiste en vertel het verhaal. "Wat onduidelijk allemaal. Ik adviseer je om een maand rust te nemen en je lijf de kans te geven om volledig te herstellen na de miskraam." Ze prikt me op verschillende plekken om mijn baarmoeder schoon te maken en de boel opwaarts te brengen. Wat dat ook moge betekenen.
Terwijl ik op de tafel lig en naar chinese muziek luister denk ik over haar voorstel na. Hij klinkt namelijk wel logisch.

Nog voordat ik mijn schoenen weer aangetrokken heb belt de kliniek. "De arts ziet dit als een beginnende menstruatie en het vloeien van vorige week niet. U kunt vandaag starten met decapeptyl en maandag voor de echo komen." "Dank u wel, ik moet er nog even over nadenken. Misschien sla ik een maand over." "Prima, u moet vooral doen wat voor u goed voelt. Ik ben tot 17.30 uur te bereiken voor een echo-afspraak."

Op twitter leg ik mijn dilemma neer en de meeste dames adviseren me om een maand rust te nemen. Ook mijn vriendinnen geven dat advies en ik zelf weet ook dat dit verstandig is.

Ik schrijf een email naar P om mijn dilemma voor te leggen en om te controleren of hij niet net op vakantie is als we weer aan een punctie toe zijn. Dat zal over ongeveer 6 weken zijn.
Zijn reactie begint met dat hij achter welke keuze ik ook maak kan staan. Ik ben de persoon die vooral de lasten door moet maken. Hij schrijft ook dat hij over 6 weken op vakantie gaat!

Tja... en daarmee worden mijn plannen weer omgegooid. Ik had me er net bij neergelegd dat ik een maand rust zou nemen. Maar als ik daardoor nog een maand moet overslaan omdat P niet kan doneren als de punctie is dan voelt dat meteen niet goed meer. Dan zouden we pas in juli weer een punctie hebben en met alle vakantieplannen in het vooruitzicht zou het zo maar kunnen zijn dat die dan ook niet door kan gaan.

Dus de spuit met decapeptyl ligt nu naast me op te warmen. De keus is gemaakt.
Over een kwatiertje gaat iscipoging 2 officieel van start! Op naar veel en mooie folikkels.

De terugplaatsing (ICSI 1, poging 2)

Mijn 2 cellige cryo die al voor de
teruplaatsing zich tot 4 cellen had
doorgedeeld

Het was natuurlijk al maanden geleden dat ik mijn vorige terugplaatsing had dus hoe het precies in zijn werk ging was ik een beetje kwijt.
Toen ik in de supersonische stoel met mijn benen op de beenleuningen lag, biechtte ik dat op aan de dokter.
"Dan ga ik alles nog een keer vertellen" antwoordde ze. "Allereerst ga ik een eendenbek in brengen en maak u vagina schoon" Ze legde de klemtoon van vagina op de "gi". Ik zelf leg hem altijd op de "va". Meteen hoorde ik in mijn hoofd mezelf het woord op verschillende manier zeggen. De dokter praat ondertussen rustig verder. Ze heeft bespreekt mijn vagina weer en ik schrik uit mijn gedachten. "Ik breng een leeg IUI slangentje in om te kijken of dit soepel verloopt. Als dat is dan geven we een seintje aan de embryoloog en hij zal in een vergelijkbaar slangentje de embryootjes plaatsen." Ze legt de procedure die dan volgt uit.
Het is me helder en ik ben er klaar voor. Op 1 vraag na "Zijn mijn beide cryo's goed ontdooit?" Meteen daarop stelt de assistente door het luikje aan de embryoloog mijn vraag en zijn antwoord is JA.
Joehoe.. ze zijn allebei goed ontdooit!

Na de terugplaatsing mag ik in een verkoeverkamer wachten op de embryoloog. Die zal me vertellen hoe de embryootjes er uitzagen en van welke kwaliteit ze zijn.
Hij overhandigd me bovenstaande foto en ik voel me meteen trots. Mijn embryo ziet er prachtig uit! De embryoloog bevestigd mijn gedachte. Hij is namelijke van het kwaliteit nummer 1 en heeft zich al tot 4 cellen doorgedeeld. Ook de andere embryo is van kwaliteit nummer 1. Ze zijn beide optimaal om terug te plaatsen. Hij schud mij mijn hand en wenst me succes de komende weken.
Ik kijk nog een keer trots naar de foto en huppel bijna naar de auto. Wat was dit een fijne ervaring en wat voelt het goed om mijn embrootjes weer terug te hebben.

Verandering van plan

Vreemd is het wel om op 2e kerstdag mijn benen in 2 beugels te leggen en tegen een dokter te praten die er tussen in staat. Het was normaler geweest als ik op dit tijdstip thuis aan de kerststol had gezeten maar hè... dit is voor een zeer goed doel!

De dokter laat mij mijn kleren aan trekken en als ik tegenover hem ga zitten kijkt hij me serieus aan. "Je follikel is al aan de grote kant wat in zou houden dat ik je eisprong een week lang moet uitstellen. Dat ga ik niet doen."
Ik kijk hem verschrikt aan. Gaat hij nu ineens ons plan zo maar aan de kant schuiven?
"Zo lang met hormonen een eisprong uitstellen is niet goed voor jouw lichaam en er is geen garantie dat over een week je baarmoeder nog optimaal is om er een cryo in te laten nestelen."
Mijn ogen worden nog groter en ik voel dat mijn mond open gaat maar hoor geen geluid.
"Ik stel daarom voor dat je een IUI doet. Er is geen reden om te denken dat je daarmee niet zwanger kan worden. Zo voorkomen we dat je cyclus helemaal uit balans raakt en maak je toch kans om zwanger te worden."
Mijn mond valt dicht en mijn ogen nemen de verbaasd-stand aan. "Heeft dat echt wel zin?" vraag ik. "Jazeker, het lang uitstellen van je eisprong heeft alleen maar nadelen en met een IUI ondervang je dit."
Mijn gedachten ratelen als een dolle. "Is dit wel slim. Moet ik niet toch hormonen gebruiken. Wat als ik daarna niet ongesteld meer wordt omdat mijn hormoonhuishouding zo verstoord is? Zou Hij wel kunnen? Waarom zou ik geen IUI doen? Maak ik wel kans?"
De dokter kijkt me geduldig aan. Ik knik naar hem en zeg dat ik me in zijn idee kan vinden.

2 dagen later zit ik weer tegenover hem in een stoel. Hij verteld dat de opbrengst van de zaadjes voldoende is voor een reële kans op een geslaagde IUI. Ik gooi mijn benen weer in de beugels en probeer rustig door te ademen op het moment dat hij het slangetje door mijn baarmoedermond duwt. Hij knikt tevreden en ik mag van de stoel af.

Onderweg naar huis heb ik een blij gevoel. Ik heb in 2011 toch nog een poging kunnen doen om zwanger te worden en dat voelt goed. Ik weet dat de kans klein is dat ik van de IUI zwanger wordt maar er is een kans! En dat is meer van vorige maand. En ergens voelt het ook wel goed om het nog een keer zo te proberen. Zonder hormonen, gewoon op mijn natuurlijke cyclus en zonder steriel geklede dokteren en verpleegkundigen in een kille behandelkamer. Nog 1x old school..... en wat mij betreft ook de allerlaatste keer. Ik duim voor een positieve zwangerschapstest over 2 weken.

Afgelast (isci 1, poging 2)

Ik weet het, er moet een logje komen over alles wat de afgelopen week is gebeurd. Hij zal er komen maar nu nog even niet. Moet even de teleurstelling voor mezelf op een rijtje zetten want de terugplaatsing kon niet doorgaan omdat het lab niet in het weekeind open is.

Baal er van dat jullie lezers, weer een somber-logje te lezen krijgen terwijl ik van nature erg positief ben. Zou graag die kant eens aan jullie willen laten zien.
Het hele verhaal volgt later. Ik ben nu nog even druk met het drogen van mijn tranen.

De opbrengst

"Ik heb goed nieuws voor u. Van de 9 gevonden eitjes waren er 8 rijp en zijn er 7 bevrucht geraakt" verteld de embryoloog door de telefoon. "Er zijn er 4 ingevroren en de andere 3 liggen mooi door te delen. Ze zijn zo mooi dat ik nu niet kan zeggen welke 2 het beste zijn om terug te plaatsen."

Ik bedank haar voor het goede nieuws. Ze benadrukt nogmaals dat het om een goede opbrengst gaat. Ik voel me meteen trots worden op mijn klompjes en vooral op mijn lijf. Wat heeft die het goed gedaan. Die heeft toch maar mooi een serie prachtige eitjes voortgebracht.

Ik had niet durven dromen over zo'n mooie opbrengst, Het maakt me blij, opgetogen en gelukkig. Op de foto zie je een embryo die zich aan het doordelen is. Ik denk dat mijn 3 embryootjes ergens tussen plaatje 1 en 2 in zitten. Ze zijn hard aan het werk en vanaf de bank zend ik ze wat extra energie toe. Kunnen ze vast wel gebruiken. Go klompjes, go!

De punctie

Ik doe mijn ogen open en kijk op mijn telefoon. Weer een lief whatsapp-je. Ik voel me moe en zou best nog een uurtje kunnen dutten op de bank maar nee, het is tijd om weer wat bij mijn positieve te komen. Om weer de informatie van tv op te nemen, anders wordt het een zeer korte nacht vannacht.

Als ik terugdenk aan deze dag voel ik een blijde kriebel in mijn buik. De assistente en dokter waren lief en vriendin M heeft goed geholpen. Zij mocht haar handen op mijn buik drukken zodat mijn eierstokken op zijn plek bleven.

Na het roesje ging het snel. "Adem maar in, houdt de lucht vast en adem uit"  zegt de dokter. Ik doe braaf wat hij zegt en voel een steek in mijn vagina. De naald zit door de wand. Ik voel daarna prikjes en druk in mijn buik. Oncomfortabel maar niet erg pijnlijk. Het is rot gevoel, dat wel en na flink wat druk en prikjes mag ik weer diep inademen, mijn adem vasthouden en uitademen. De naald is nu door mijn andere vaginawand gegaan. Ik voel de prikjes en de druk weer. Ik ben blij als de dokter verteld dat hij klaar is. Het is geen fijn gevoel
"Er zijn 10 blaasje leeggezogen, nummer 11 ligt op een plek waarbij het risico bestaat dat ik een ader of uw blaas raak. Die prik niet aan"
Ondertussen maakt vriendin M een foto van de volle buisjes. Daar drijven nu eitjes in. Hoeveel is nog onduidelijk.

In de uitrustkamer drinken we een kopje thee en verteld de dokter dat alles goed gegaan is. Het is wachten op de embryoloog en die komt met goed nieuws. Er zijn maar liefst 9 eitjes gevonden. Fijn, fijn.
Ze worden vandaag bevrucht en morgen hoor ik hoeveel er ook daadwerkelijk zich hebben laten bevruchten en of er cryo's ingevroren gaan worden.
Overmorgen belt ze weer om me te vertellen wanneer de terugplaatsing is.

Opgelucht laat ik met door vriendin M naar huis rijden. We halen bij de bakker een lekkere lunch en kijken samen desperate housewives. Ik voel me goed, ik voel me een beetje moe, ik voel wat druk in mijn buik maar ik voel me vooral blij dat mijn lijf zo goed heeft meegewerkt.

ps: op de foto zie je de opbrengst na het leegzuigen van mijn follikels.