Posts tonen met het label Donor. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Donor. Alle posts tonen

woensdag 23 januari 2013

Januari blijft grauw

Verbaasd keek ik naar het wc papiertje. 10 dagen na mijn eisprong de eerste signalen van een startende menstruatie zien is wel erg snel. De dagen erna zie ik af en toe roze op mijn wc papiertje maar vaker niets. 5 dagen duren dan best lang.

De hoeveelste poging is dus ook niet gelukt. Belachelijk en stom. De timing was goed en ik zat lekker in mijn vel. Dat zorgde voor een positief gevoel.  Beide zeggen blijkbaar niets over de kans om zwanger te worden. Zucht..... 
Er rollen wat tranen over mijn wangen. Ik mopper wat. Zap dom langs de tv programma's en kruip iets dieper onder de deken op de bank.

De volgende dag is de somberheid wel weg. Ik kijk weer positief naar het leven. Heb emailcontact met Hem en kijk weer vooruit. 
Het opkrabbelen gaat sneller maar het traject drukt zwaarder. Dit ga ik geen jaren meer volhouden. Die gedachte schiet steeds vaker door mijn hoofd maar over de consequenties die daarbij horen wil ik niet nadenken. Dus ik schud hem snel uit mijn hoofd en kijk naar het hier en nu. En naar mijn afspraak met Hem.

maandag 31 december 2012

Van toen naar nu

Oudjaarsdag is voor mij een dag waarop ik, net als vele medebloggers, terugkijk op het afgelopen jaar.
De emoties schieten door mijn lijf. Vers is het besluit van leuke man B om onze beginnende relatie stop te zetten. Hij kan nu niet een relatie met iemand opstarten terwijl hij net zijn hoofd boven water kan houden ivm een verhuizing en ondernemerschapsgedoe. Daar gaat hij aan onderdoor. Het is teveel voor hem. En dat doet pijn. Ik wilde het wel proberen. Ontdekken of we voor elkaar bestemd waren. Ondanks dat ik zag dat ik op een heel onhandig moment in zijn leven binnen kwam wandelen.

Ik denk terug aan de blijdschap die ik voelde toen ik een positieve zwangerschaptest in handen had. Hoe fijn het was om te bedenken dat er straks een kindje in mijn leven zou zijn. Voorzichtige fantasien had over hoe het zou zijn en voelen.
Automatisch kom ik bij de klap die ik kreeg toen ik hoorde dat het vruchtje niet goed groeide. De onzekerheid in die weken en uiteindelijk de curretage om de zwangerschap te beeindigen. Tranen met tuiten heb ik gehuild.
Ik voel de onrust weer die ik had toen ik weer ongesteld werd. Ik wilde door, stappen zetten om zwanger te worden. Die onrust heeft een afgeblazen ivf poging opgeleverd en mislukte ivf poging 2.

De zomer stond in het teken van nadenken en een leuke man. Het nadenken leidde tot een wisseling van donor waardoor ik de medische molen weer uitstapte. Ontzettend fijn om het weer thuis te proberen.
Leuke man verdween van het toneel en ik raakte in de ban van het thema loslaten.

Het loslaten geeft me rust en vertrouwen. Ik vertrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment in mijn leven gebeuren. Ik zie weer kansen en mogelijkheden en mijn blik is breder geworden. Mijn kinderwens is niet meer prioriteit 1 in mijn leven. Ik leef weer mijn leven. Ik kijk naar wat er op mijn pad komt (misschien wel dat gewenste kindje) en neem de kansen die zich voordoen. Dat voelt goed!!

Het gekke is dat ik me nu verdrietig voel maar ook goed. Ik weet dat de hobbel die ik nu over moet uiteindelijk mij iets oplevert. Wat dat ook mag zijn! Het is een onderdeel van het proces waarin ik zit.
Ik laat de tranen maar lopen en hoop dat ze tegen een uur of 20u op zijn.
Want dan wil ik feest gaan vieren en proosten op 2013.
Een jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden.
Een jaar waar ik met veel plezier aan begin en waar ik zin in heb.
Proost allemaal, dat 2013 jou maar mag brengen waar jij naar verlangt.

dinsdag 25 september 2012

Ovulatietesten

Dag 10 van mijn cyclus... nog geen positieve ovulatietest. Sinds 2 jaar is die stress weer terug. Ik was vergeten hoe het was. Toch voelt het als andere stress. Bij de IUI en de IVF moest alles op precies het juiste moment gebeuren. Waren we een uurtje te laat dan kon ik weer een maand wachten.
Het tijdspad bij ZI is veel breder. Het komt niet op een uurtje of 2 of 3. Dat geeft ergens rust. Al zou het wel prettig zijn als de ovulatietest morgen een licht 2e streepje laat zien. Dan weet ik dat mijn eisprong er aankomt en dat de afspraken met Hem kunnen blijven staan. Dat zou fijn zijn want geen stress is altijd nog beter dan een beetje stress.

dinsdag 18 september 2012

Al weer 3 jaar

En ineens was het er weer, een roze veeg op mijn wc-papiertje. Het eerste signaal dat mijn menstruatie doorbreekt. Het signaal dat deze poging niet gelukt is. Ik zucht diep en vloek een keer.

Het zou natuurlijk fantastisch mooi zijn geweest als het bij poging 2 met donor 3 was gelukt. Helaas heb ik in de afgelopen 3 jaar gemerkt dat ik nooit bij dat soort bijzondere en mooie uitzonderingen hoor. Je leest het trouwens goed. Deze maand ben ik 3 jaar actief bezig met pogingen om zwanger te worden. 3 hele lange jaren.
Wie had gedacht dat ik nu nog steeds geen kindje in mijn leven heb. Dat ik weer aan het stuntelen ben met ovulatietesten en potjes en spuitjes. Dat ik meer dan een jaar hormonen in mijn lijf heb gespoten en een miskraam te verwerken heb gehad. Wie had gedacht dat ik na 3 jaar nog steeds mijn droom niet heb los gelaten, ondanks alle tegenslagen en gedoe. Ik niet! Ik weet nog dat ik bij poging 1 dacht "Dit is DE poging." Mijn grenzen schoven steeds een stukje op en mijn wens bleef groeien. Dus ik ging en ga door. Maar oneindig is het niet. Ik merk dat de eindgrens langzaam in beeld begint te komen. Hij is nog bijna niet zichtbaar maar hij komt er aan. Ik kan niet nog 3 jaar hiermee doorgaan.

zaterdag 11 augustus 2012

Sneltreinvaart

Nog geen week zijn we verder.... ... 5 simpele dagen... een gewone werkweek... wat stelt het qua tijd nou voor? Maar wat kan er in 5 dagen veel gebeuren. In die dagen is er van chaos in mijn hoofd een nieuw gestroomlijnt plan ontstaan.

De hulp uit onverwachte hoek boodt aan om te onderzoeken of hij mijn donor kon worden. We hebben gemaild, informatie uitgewisseld, kennisgemaakt en daarna heb ik een voorzichtige "ja" uitgesproken om samen dit proces in stappen. Het voelt goed met hem.
Ik wilde wel nog wat extra informatie. Hij is namelijk bekend bij de kliniek waar ik onder behandeling sta. Met zijn toestemming heb ik van de arts informatie gekregen over zijn zaadkwaliteit. Dat is dik in orde en de arts adviseerde mij om het eerst maar weer eens thuis te proberen in plaats van IUI via de kliniek. Gek genoeg bevestigde zijn uitspraak mijn eigen gevoel. Misschien is het goed om even de malle medische molen uit te stappen en terug naar basic te gaan.
Toevallig blijkt Hij bij een kennis van mij ook 2 donorkinderen verwerkt te hebben. Vreemd idee want mocht ik met hem in zee gaan en zwanger worden dan ken ik de halfbroertjes van mijn kindje al. Ik heb haar gebeld en we hebben overlegt. Zij staat er achter als ik met hem in zee ga. Ze gunt mij een kindje en vind het prima als dat het halfbroertje of zusje van haar zoons wordt.

De vele informatie die ik in die paar dagen opgedaan heb maakte me niet onrustiger maar bracht juist structuur. En na de dokter zijn uitspraak heb ik de beslissing genomen..... met donor nummer 3 ga ik via ZI zwanger proberen te worden!

De ovulatietest was gisteren positief en de dokter bevestigde gisteren dat mijn eisprong ergens vandaag zal zijn. Het was het juiste moment om in actie te komen. Nadat ik de kliniek uitgelopen ben bel ik Hem op en spreek zijn voicemail in "Mijn twijfelachtige ''ja'' is een volmondige ''ja'' geworden. Kun je vanmiddag voor een ZI poging naar mij toe komen?"

Vijf uur later lig ik met mijn benen omhoog op bed.... back to basic.... het voelt gek maar ook goed. Het loslaten van donor nummer 2 heeft een omwenteling gebracht waardoor ik ineens een stuk sneller weer in de wachtweken zit. Hopelijk de laatste keer want de snelheid waarmee alles gegaan is mag van mij nog even doorzetten... met als einddoel een zwangerschap en over 9 maanden een kindje in mijn armen.

dinsdag 7 augustus 2012

A unusual monday

''Ik trek dit niet meer!" schreeuw ik boos tegen mijn telefoon en gooi hem weg. Leuke man heeft nog niet terug gereageerd op mijn berichtje. Ik ben het zat om de hele dag  in mijn hoofd met hem bezig te zijn. Ik weet dat hij gezien zijn situatie niet met mij bezig kan zijn. En ineens valt het kwartje.... ik moet hiermee stoppen. Hoe leuk en lief en lekker hij ook is. Hij kan mij niet geven wat ik nodig heb. Iemand die 100% voor mij gaat. Hij zit midden in een mega verandering in zijn leven. Die moet hij eerst zien te overleven en dan... dan is er misschien ruimte voor mij.

We zien elkaar de dag er na. We spreken over zijn gevoel en zijn situatie. We spreken over mijn gevoel en mijn situatie. Ik hak de knoop voor ons beide door. We moeten stoppen. ''Ik ga je missen, ik ga dit missen. Jij geeft me energie.'' zegt hij. "Ik ga jou ook missen. Ik geniet van deze momenten." We zoenen wat en daarna vertrekt hij.

De keus maakt dat ik me weer volledig kan focussen op mijn traject om moeder te worden. Dit traject heeft prioriteit. En dit traject heeft door een emailtje een nieuwe wendig gekregen. Vanuit onverwachte hoek is er hulp aangeboden. We moeten nog maar zien waar het naar toe leidt. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik nog meer gefocust ben en het mijn beeldvorming van wat ik wil scherper heeft gemaakt. Het keuzemoment is daardoor een stuk dichterbij gekomen. Time will tell!

zaterdag 4 augustus 2012

Kiezen is moeilijk

Ik wil zo snel mogelijk moeder worden. Op welke manier kan dat het beste?
Met deze vraag heb ik tijdens mijn vakantie een belafspraak gehad met de dokter uit de kliniek. Hij adviseert om met donorzaad over te stappen naar IUI en mijn huidige donor los te laten. Een mega stap voor mij vooral om het met Hem zo goed klikt. Maar het doel waarvoor we met elkaar in zee zijn gegaan is nog steeds niet behaald. Misschien is het dus wel het beste om elkaar los te laten.

Maar wat dan.... een onbekende donor via de spermabank? 3 jaar geleden was dat voor mij een onbespreekbare optie. Ik wilde dat mijn kind contact kan hebben met de man waar hij voor 50% uit bestaat. Nu vind ik het een reeele optie om met onbekend zaad te gaan werken. Ik weet dat het goed zaad is en dat er iemand achter zit die het mij (en andere vrouwen) gunt om een kindje te krijgen. Na het lezen van het boek "uit onbekende bron" en het gesprek met de psycholoog is me duidelijk geworden dat het voor het kind geen trauma hoeft te zijn als hij niet weet wie die andere 50% is. Kinderen voelen zich ontzettend gewenst en weten niet wat ze missen. Hun leven is zoals het is en dat is prima.
Doordat het kind vanaf zijn 16e contact kan leggen met de donor, kan het dus later alsnog duidelijkheid krijgen over de andere genen in hem dan die van zijn moeder.

Maar ik kan ook een bekende donor meenemen naar de kliniek. In een vlaag van wanhoop en onder invloed van hormomen rondom de escape-iui in mei heb ik via bam-man contact gelegd met een man die graag een bekende donor wil worden. We emailen soms en het is tijd om een afspraak te maken. Of niet als ik voor onbekend kies. Ik zie tegen het traject van kennismaken en afspraken maken op. Ik weet niet of ik voor de 3e keer wil onderzoeken of deze man een man is waarmee ik in de toekomst contact wil hebben in het belang van het kind. Mocht er een kind komen dan zitten we voor de rest van ons leven aan elkaar vast. Kennismaken en onderzoeken kost tijd en gevoelsmatig dringt de tijd.

Ik wil een keuze maken. En dan wel de keuze die voor dit moment het beste voor mij en in de toekomst voor mijn kindje is. Mijn hoofd zit vol. Ik weet niet hoe ik hem leger kan maken. Ik hoop maar dat ik op een ochtend wakker word en weet wat ik wil. Kiezen is zo moeilijk!

maandag 23 juli 2012

Inlezen

De verhalen zijn wisselend maar over het algemeen positief. Zowel de kinderen, als de ouders, als de donoren bij KID zijn van mening dat dit een goede manier was om een gezin te vormen.

In de zon op de camping lees ik het boek "Uit onbekende bron" van Mart Roegholt. De persoonlijke verhalen van de drie betrokken partijen bij KID intrigeren me. Ik ben nieuwsgierig naar hun beweegredenen, ervaringen en hun mening over KID. Vooral omdat ze terug kijken op hun leven en het effect dat het daarop gehad heeft. Met name de verhalen van de kinderen verslind ik.

Het boek gaat me zeker helpen bij het maken van de keus om wel of niet over te stappen naar een onbekende donor. Gisteren had ik na het lezen van een aantal verhalen het idee dat dit ook mijn weg moet worden. Vandaag is dat weer wat minder door het verhaal van een meisje dat regelmatig zich afvraagt wie haar vader is. Het verschil is dat zij een kind van een A-donor is en dus geen gegevens van haar donor kan krijgen. Dat zou voor mijn kindje niet gelden. Wel blijft het feit dat ook mijn kind, net als zij, opgroeid zonder een vader in haar leven. En dat is wat ze soms best wel mist.
Haar verhaal raakt me. De reden waarom ik met een bekende donor in zee ben gegaan sluit bij haar gevoel aan. Ik gun mijn kind om te weten waar hij vandaan komt, waarom hij is zoals hij is en om contact te hebben met de persoon waar hij voor 50% uit bestaat. Bij een onbekende donor kan dit pas na 16 jaar en dan moet de donor er ook open voor staan.

Het boek bevat nog meer verhalen van kinderen. Hun verhaal zal me gaan helpen bij het maken van de keuze. Ik weet wel dat ik meer dan ooit open sta voor het onbekende donorschap. Zo open dat ik overweeg om mijn laatst vergoede ivf poging niet met mijn huidige donor te doen maar om over te stappen naar IUI met een onbekende donor.
Maar dat is mijn gevoel van vandaag.... het zou morgen zo weer anders kunnen zijn!

dinsdag 17 juli 2012

Keuzes maken

Het denken over hoe verder heeft zich omgezet in concreet handelen.

Het gesprek met Hem is voorbij. We proberen al heel lang samen een kindje te krijgen en dat is nog niet gelukt. Nu ik nog maar 1 ivf poging vergoed ga krijgen moeten we onze samenwerking evalueren. Dus bij een kopje thee bespreken we dit moeilijke onderwerp.
Hij snapt dat ik mijn kansen wil optimaliseren en mocht ik er voor kiezen om dat niet met hem te doen dan zal hij dit respecteren. Maar ook hij zou graag nog een keer willen proberen om met icsi zwanger te worden. Dat heeft ook mijn voorkeur... denk ik.

De dag erna heb ik een gesprek met de psycholoog van de kliniek. Zij geeft me informatie over de psycholgische effecten op de ontwikkeling van het kind als hij of zij vanuit onbekend donorzaad is geboren. Een kind blijkt flexibeler te zijn dan ik dacht zolang je maar open en eerlijk bent. Haar informatie maakt dat ik open ga staan voor een onbekende donor. Ze verteld over hun eigen spermabank en de Deense spermabanken. Ze geeft me stof tot nadenken.

De dokter ziet medisch geen reden waarom ik niet zwanger kan worden. Er is geen reden waarom ik weinig follikels aanmaak en dat zegt niks over de kansen die ik heb om zwanger te worden bij IUI met goed zaad. Het idee om nog 1 ivf poging te doen begrijpt hij en kan hij mee akkoord gaan. Maar hij wil dat ik eerst goed nadenk over wat ik echt wil. Dat ik de gekregen informatie laten bezinken en dan pas een keus maak. Als ik weet wat ik wil dan kom ik langs en gaan we de stappen zetten om die weg te bewandelen.

En nu ben ik dus weer terug bij nadenken.... nadenken over hoe verder. Ik ga de tijd er voor nemen maar het voelt weer alsof er een zon aan de horizon schijnt en dat is fijn.

vrijdag 13 januari 2012

Hij en ik

Ik zie Hem door het raam van het restuarant aan komen lopen. We zwaaien naar elkaar en als hij tegenover mij zit start het geklets. De sfeer is ontspannen en die blijft ook zo, zelfs als we het over de lange tijd hebben dat we al samen bezig zijn om een kindje te krijgen.
"Hou je het nog een beetje vol?" vraag ik hem. "Ja hoor, ik hoef maar weinig te doen. Voor jou kost het veel meer inspanning."antwoord hij. Ik vertel dat ik de belasting mee vind vallen en het eigenlijk nog goed volhou. "Niet dat ik nog niet zwanger hoef te worden maar ik had niet verwacht dat het hele ziekenhuis gebeuren zo goed vol te houden is." "Ondanks de vele maandelijkse bezoekjes?" vraagt Hij. "Ja zelfs dat. Het enige wat me nu opvalt, is dat ik minder emotioneel over de mislukte pogingen, het lange wachten en het onzekere proces ben dan toen ik hormonen spoot. Ik dacht toen dat ik nergens last van had maar terugkijkend denk ik dat ik in die maanden toch emotioneler was dan nu." Hij schept nog wat sla op zijn bord en ik drink mijn glas wijn leeg. We kletsen en lachen en als we afscheid nemen spreken we af dat we snel weer een keer samen gaan eten.

Het voelt zo goed met Hem. Het is een fijne, slimme, gevoelige en humoristische man. Hij weet goed wat hij wel en niet wilt en hoe hij zijn leven in wilt richten. Hij kan mij aan het lachen maken maar ook na laten denken over zaken. Het klikt en ik ben blij dat hij de vader van mijn kinderen wordt. Mochten zij zijn karakter erven dan weet ik dat mijn kinderen het gaan redden in de toekomst en mochten ze net wat meer van mij erven... ach dan weet ik dat het ook wel met ze goed komt. Wat mij betreft komt die positieve zwangerschapstest snel en is onze volgende afspraak niet een etentje maar een echo bij de verloskundige.