Posts tonen met het label Menstruatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Menstruatie. Alle posts tonen

woensdag 23 januari 2013

Januari blijft grauw

Verbaasd keek ik naar het wc papiertje. 10 dagen na mijn eisprong de eerste signalen van een startende menstruatie zien is wel erg snel. De dagen erna zie ik af en toe roze op mijn wc papiertje maar vaker niets. 5 dagen duren dan best lang.

De hoeveelste poging is dus ook niet gelukt. Belachelijk en stom. De timing was goed en ik zat lekker in mijn vel. Dat zorgde voor een positief gevoel.  Beide zeggen blijkbaar niets over de kans om zwanger te worden. Zucht..... 
Er rollen wat tranen over mijn wangen. Ik mopper wat. Zap dom langs de tv programma's en kruip iets dieper onder de deken op de bank.

De volgende dag is de somberheid wel weg. Ik kijk weer positief naar het leven. Heb emailcontact met Hem en kijk weer vooruit. 
Het opkrabbelen gaat sneller maar het traject drukt zwaarder. Dit ga ik geen jaren meer volhouden. Die gedachte schiet steeds vaker door mijn hoofd maar over de consequenties die daarbij horen wil ik niet nadenken. Dus ik schud hem snel uit mijn hoofd en kijk naar het hier en nu. En naar mijn afspraak met Hem.

donderdag 29 november 2012

Vandaag vind ik het maar stom

Optimistisch doorloop ik de afgelopen week. Van een koffie-date naar een dagje uit met mijn zussen en moeder. Afgewisseld met werk en kletsen met vriendinnen. Ik voel me rustig en heb ergens een beetje hoop op een goede afloop.

Het gerommel in mijn buik maakt me ongerust. Het zijn geen menstruatiekrampen maar gerommel in mijn buik is gewoon geen goed teken. Een paar uur later zie ik wat roze op mijn wc papiertje. De volgende ochtend is het gerommel veranderd in een vage menstruatiekramp.
Ik kan het niet meer ontkennen.... ik ga ongesteld worden.

In de auto in de file laat ik een traan. Roep ik even boos dat ik het allemaal heel stom vind en denk na of ik verder wil. En dat wil ik. De teleurstelling die ik voel maakt het voor mij helder dat ik nog steeds zwanger wil worden. De loslaat-modus heeft vooral betrekking op het loslaten van mijn gefocustheid, van patronen in mijn leven, van allerlei verlangens en niet op mijn kinderwens. Ik sta meer ontspannen in een poging en heb een meer brede blik op de wereld. Dat voelt lekker. Het neemt niet mijn wens weg, het maakt mijn gevoelens meer behapbaar.

Vandaag vind ik het allemaal maar even stom. Stom dat het maar niet wilt lukken. Dat anderen wel zwanger worden. Dat ik niet eens een keer aan de goede kant van de medaille zit. Dat ik niet zwanger ben. Dat ik weer de feestdagen als alleenstaade zwangerloze en kinderloze vrouw moet doormaken. Vandaag vind ik dat maar even stom. Morgen is dat vast wel weer anders.

woensdag 7 november 2012

Ik ga door

Het loslaat-proces gaat nog even door, want ook deze maand geen zwangerschap.
Het waren andere wachtweken dan normaal. Ik voelde meer rust. Niet dat er geen teleurstelling was toen ik wist dat de poging voorbij was. Ik voel het in mijn hart en buik. Een teken dat ik de pogingen niet stop wil zetten. Maar de manier hoe ik met deze poging om ben gegaan bevalt me wel. Mijn blik was meer om me heen gericht en niet alleen op mijn eigen proces. Ik stond meer in het leven. Dat was fijn.
Dus ik blijf me richten op loslaten, op kansen zien en nemen. En terwijl ik dat doe maak ik een afspraak met donor 3 om samen weer een poging te wagen.

donderdag 11 oktober 2012

Voor de gek gehouden

Verbaasd kijk ik op de zwangerschapstest en staar naar het ene streepje dat er staat. Ik houd de test tegen het licht in, draai hem van het licht weg, hou hem 5 cm van mijn ogen vandaan maar kan geen 2e streepje ontdekken. Niks, noppes, nada!

Ik denk terug aan de afgelopen dagen en hoe mijn hoop en vertrouwen was gegroeid. Alle normale menstruatie-in-aantocht-signalen waren er niet. Daarvoor in de plaats had ik al dagen een vreemd weeïg gevoel in mijn buik, je zou het licht misselijk kunnen noemen. Mijn borsten prikte soms en waren zeer aanwezig en ik had een soort zen-gevoel over me. Dat gevoel herkende ik van de vorige keer dat ik zwanger was. Na 3 dagen van die opvallendheden durfde ik een beetje hoop te krijgen. Durfde ik mijn gevoel te delen met vriendinnen en durfde ik een klein beetje te vertrouwen hebben op mijn lijf.
De test heeft me in 1 klap weer met beide benen op de grond gezet. "Femke, hopen, dromen, delen en testen leidt bij jou ALTIJD tot een negatief resultaat. Stop daar mee!" zeg ik tegen mezelf.

Ik whatsapp mijn vriendinnen en krijg lieve berichtjes terug. Ik pak mijn dekentje en kruip de bank op. Even tv kijken en niks aan mijn hoofd.
De volgende dag veranderd in de loop van de ochtend het weeïge gevoel in een beginnende menstruatie-kramp. Ik weet nu zeker dat de test gelijk had. Dat beeld word bevestigd met een roze wc papiertje aan het begin van de avond.

Ik kruip weer met een dekentje op de bank. Ik zoek de website van mijn de B&B op waar ik volgende week paar dagen in mijn eentje heen ga. De website geeft een sfeervol beeld weer en de rescensies zeggen dat je er helemaal onspannen vandaan komt. Precies de dingen waar ik behoefte aan heb. Wat optimistischer klik ik de website weg. Volgende week ga ik in mijn eentje werken aan mijn ontspannen en zen-gevoel. Beetje fietsen, wandelen, lezen en nadenken. Gewoon terug naar mezelf en mijn wens.

dinsdag 18 september 2012

Al weer 3 jaar

En ineens was het er weer, een roze veeg op mijn wc-papiertje. Het eerste signaal dat mijn menstruatie doorbreekt. Het signaal dat deze poging niet gelukt is. Ik zucht diep en vloek een keer.

Het zou natuurlijk fantastisch mooi zijn geweest als het bij poging 2 met donor 3 was gelukt. Helaas heb ik in de afgelopen 3 jaar gemerkt dat ik nooit bij dat soort bijzondere en mooie uitzonderingen hoor. Je leest het trouwens goed. Deze maand ben ik 3 jaar actief bezig met pogingen om zwanger te worden. 3 hele lange jaren.
Wie had gedacht dat ik nu nog steeds geen kindje in mijn leven heb. Dat ik weer aan het stuntelen ben met ovulatietesten en potjes en spuitjes. Dat ik meer dan een jaar hormonen in mijn lijf heb gespoten en een miskraam te verwerken heb gehad. Wie had gedacht dat ik na 3 jaar nog steeds mijn droom niet heb los gelaten, ondanks alle tegenslagen en gedoe. Ik niet! Ik weet nog dat ik bij poging 1 dacht "Dit is DE poging." Mijn grenzen schoven steeds een stukje op en mijn wens bleef groeien. Dus ik ging en ga door. Maar oneindig is het niet. Ik merk dat de eindgrens langzaam in beeld begint te komen. Hij is nog bijna niet zichtbaar maar hij komt er aan. Ik kan niet nog 3 jaar hiermee doorgaan.

donderdag 23 augustus 2012

Onduidelijkheid en duidelijkheid

Merel is de afgelopen week denk ik geen uur uit mijn gedachte geweest  Haar onduidelijke situatie maakt dat ik ook van hoop naar vrees schiet. Het frustreert me dat de artsen haar geen duidelijkheid kunnen geven. Dat ze keer op keer met weer een andere onduidelijkheid naar huis moet.
Haar situatie brengt ook de herinneringen aan mijn eigen miskraam naar boven. Het steeds weer moeten wachten op duidelijkheid en uiteindelijk het pijnlijke nieuws dat wat er in je buik gegroeid heeft niet meer goed is. Mijn grote wens was uitgekomen en na 8 weken als een bubbel uit elkaar geklapt met nog een flinke nasleep door de curretage en angst op een mola-zwangerschap.
De eigenlijk uitgerekende datum van die zwangerschap komt steeds dichterbij. Ook dat is confronterend. Vooral omdat ik ondertussen nog niet zwanger ben.
De rugpijn en de trek in zoet zijn uiteindelijk eergisteren de druppel. Loei sjagerijnig ben ik. Ik zap boos langs verschillende zenders, spuug mijn gal op de mensen die in de programma's voorbij schieten en eet een zak m&m's leeg. Het kan niet anders dan dat ik ongesteld ga worden. Nog meer slecht nieuws.

Mijn voorgevoel klopt en helaas is de eerste poging met mijn nieuwe donor niet gelukt. De euforie waarin we de eerste poging ondernomen hebben is vandaag geeindigd in teleurstelling. Helaas......

woensdag 4 juli 2012

Zomer in mijn bol

Ik heb de zomer een beetje in mijn bol. De zon schijnt, ik heb een leuk weekeind gehad, mijn vakantie is gestart en ik geniet van de dingen die ik niet zou mogen doen als ik zwanger was. De zomer zit zo in mijn bol dat ik zelfs vergeten ben om de kliniek te bellen.

Ik heb wel Hem ingelicht en een afspraak gemaakt. We moeten praten over hoe verder maar ook terug kijken op de afgelopen jaren. Hij staat daar open voor. Dat bevestigd wederom waarom ik met hem door ga. Ondanks zijn slechte zaad. Hij snapt mij, snapt de toekomst en is bereid om mee te werken.
Helaas kan ik niet met hem door als de productie van mijn eitjes zo laag blijft. Dan heeft ivf geen zin. Dan kan ik net zo goed met iui zwanger worden. Maar ja, dat werkt niet met zijn zaad. Dat hebben we al 14x geprobeerd.

Ik denk af en toe na over de andere opties. Op zoek naar een nieuwe donor of overstappen naar onbekend. 2 opties waar mijn voorkeur niet naar uit gaat maar misschien wel het snelst er voor kunnen zorgen dat ik zwanger raak. Alleen daarom moet ik al naar de kliniek. Deze opties moeten ook met hen besproken worden.

Mijn menstuatie is sinds de miskraam heftiger. Ik verlies veel grote stolstels. Beetje onsmakelijk voor jou om te lezen. Het is voor mij een signaal dat mijn lichaam nog niet de oude is. Een goede reden om dus mijn lijf rust te geven. Misschien wel 2 maanden ipv  de verplichte 1 maand.
Morgen mag de accupuncturiste haar mening er over geven. En misschien wat naalden en kruiden er tegenaan knallen.

De zomer zit in mijn bol. Ik leef in het hier en nu. Ik geniet van de zon, een koud wijntje en het vooruitzicht om een paar dagen op vakantie te gaan.
Het voelt goed om de zomer in mijn bol te hebben. Geen spanningen en stress. Juist ontspanning en goedlachsheid. Van mij mag het altijd zomer zijn. Het liefst dan wel 1 met een klein hummeltje in mijn armen.

vrijdag 29 juni 2012

ICSI 2 is over en uit

Kon ik hier maar weer eens echt goed nieuws plaatsen. Een berichtje waarin je leest dat ik zwanger ben! Wat zou dat geweldig fijn zijn om te doen. Maar het tegendeel is waar. Je leest wederom een teleurstellend berichtje. Een berichtje waarin ik schrijf dat ik ongesteld aan het worden ben. Een berichtje waarin ik schrijf dat ik even niet weet welke kant ik op moet. Een berichtje waarin in laat weten dat ik wederom teleurgesteld ben in mijn lijf.
Ooit.... ooit... ooit hoop ik weer eens echt goed nieuws te vertellen aan jou maar vandaag nog even niet.

zondag 3 juni 2012

Dag 24 en dag 1

De regen valt met bakken uit de hemel. De vogels zijn stil. De lucht is grijs. Het is een troosteloze zondag. Zo één die prima past bij slecht nieuws. Dus dat rode wc-papiertje maakte de situatie compleet.
Ik kruip nog even terug in bed en daar komen de tranen. Ik huil met de regen mee.

Als het snikken iets minder wordt gaan me gedachte op volle toeren draaien. Ik pak mijn mobiel erbij en tel de dagen op mijn agenda. Als dit dag 1 is dan is 20 juni dag 18. Theoretisch gezien zou de punctie toch voor dag 18 moeten kunnen plaats vinden. Dus zou Hij voor zijn vakantie nog een potje kunnen vullen.
Maar ja, het voornemen om mijn lijf een maand rust te geven is er ook nog. Goed om te doen en het creëert misschien wat rust gedurende de komende hectische werkweken. Het voelt alsof er 2 duiveltjes op me inpraten.

Ik zet een meditatie-cd aan en leg mijn handen op mijn buik. Terug naar wie ik ben, terug naar mijn gevoel. Het kost wat moeite om te ontspannen maar ik voel me kalm worden terwijl de tranen over mijn wangen rollen.
Dat ik eerder dan verwacht ongesteld ben geworden is een kans. Het biedt onverwacht ruimte om door te gaan. Mijn gevoel zegt dat ik deze kans moet nemen en me niet gek moet maken met alle andere opties. Het kindje komt als de tijd er rijp voor is en die tijd komt door de stappen die ik zet. Doorgaan voelt als een goede stap.

Ik loop naar beneden en haal de decapeptyl uit mijn koelkast. Als de naald mijn buik in glijdt is het officieel... icsi-poging 2 is weer van start!

zaterdag 5 mei 2012

Gestopt

Na 5 dagen was het bloeden eindelijk gestopt. Ik kan me daardoor iets minder focussen op deze poging. Niet dat het echt uit mijn gedachten is maar het geeft een beetje rust dat ik niet bij ieder wc-bezoek stress ervaar.
Het is nu wachten op de afspraak met de gynaecoloog komende week. Die heb ik gemaakt om alvast afspraken te maken voor de volgende icsi poging. Ik zal weer een punctie moeten ondergaan omdat mijn cryo's uit de vriezer op zijn.
Ik hoop dat hij mij ook wat meer duidelijkheid kan geven over mijn zeer vroege menstruatie.Al ben ik bang dat hij er ook geen verklaring voor heeft.

Het voelt alsof ik in 8 dagen tijd een volledige cyclus doorlopen heb. Op zaterdag had ik de laatste dag van mijn menstruatie. Op dinsdag was mijn follikel zo groot dat er een eisprong aankwam. Op vrijdag was de terugplaatsing van 2 cryo's en op zondag ging ik vloeien. Het blijft raar en vooral heel stom.
Maar ik vind het vooral zonde van 2 prachtige cryootjes die ik kwijt ben geraakt voor dat ze goed en wel de kans hadden om in te nestelen.

maandag 16 april 2012

Nieuwe cyclus

Precies op dag 28 na de curettage brak mijn menstruatie door. Ik voelde hem al dagen aankomen nadat ik ook mijn naderende eisprong had opgemerkt. Mijn kennis over mijn eigen lichaam heeft me dus niet in de steek gelaten. En meer dan keurig volgens de boekjes. Er staat 4 tot 6 weken voor om na een curettage ongesteld te worden.

Nu is het wachten op de uitslag van het onderzoek naar mijn vruchtje en als die goed is... dan kan ik me richten op de terugplaatsing van mijn 2 ingevroren cryootjes. De echo op cyclusdag 10 heb ik optimistisch al laten vastleggen. Ik ga het lot eens positief proberen te tarten ;-)

donderdag 12 april 2012

Het houdt nog niet op

Soms vraag ik me af hoeveel ik eigenlijk aan kan. Waarschijnlijk denkt het universum dat het veel is want wederom mag de komende week in stress wachten tot er meer duidelijk is. En mijn ervaring is dat er dan eigenlijk altijd slecht nieuws komt. Nieuws waar ik echt niet op zit te wachten!

De gynaecoloog belde gisteren keurig en viel met de deur in huis. "Het weefsel had een lichte afwijking en moet verder onderzocht worden. Het zou kunnen zijn dat er sprake is van een mola zwangerschap" Ze legt uit wat het inhoudt.

Ik citeer even ziekenhuis.nl:
Een mola-zwangerschap kan gezien worden als een bijzondere vorm van een niet goed aangelegde zwangerschap.
Nadat een zaadcel een eicel heeft bevrucht, deelt de bevruchte eicel zich. De twee cellen die zo ontstaan delen zich zelf ook weer. Zo gaat het proces door en komen er steeds meer nieuwe cellen. Bij een normale zwangerschap ontstaan uit deze cellen een embryo (een vrucht, een toekomstig kind) en een placenta (een moederkoek).
Wanneer er bij of kort na de bevruchting iets misgaat kan het gebeuren dat alleen de placenta doorgroeit. Er is dan sprake van een mola-zwangerschap. De placenta groeit in de baarmoederholte almaar verder en door vochtophoping ontstaan talloze blaasjes. Gewoonlijk is er bij een mola-zwangerschap dus geen embryo. Is er bij uitzondering toch een vrucht, dan is deze bijna nooit levensvatbaar.

[...] Bij een curettage probeert men altijd zoveel mogelijk molablaasjes te verwijderen, maar er blijven altijd blaasjes achter. Normaal ruimt het lichaam deze resten uit zichzelf op [....]

Soms verdwijnen de mola-blaasjes niet uit de baarmoeder of groeien ze zelfs weer aan. Ook kan de mola zich via het bloed naar de longen uitbreiden of, bij hoge uitzondering, naar andere organen.[..]

Het kan zijn dat die blaasjes dus op verkeerde plekken komen en met chemotherapie verwijdert moeten worden.
Het gevolg is dat nadat het hcg op 0 staat minimaal een half jaar niet zwanger mag worden. Door het stijgen van het hcg bij een zwangerschap kunnen de restblaasje weer geactiveerd worden met alle gevolgen van dien.

"Kan het zijn dat de verdikking komt doordat het vruchtje nog ruim 4 weken in mijn baarmoeder heeft gezeten voordat het weggehaald is?" vraag ik aan de dokter. "Dat is zeker mogelijk, een mola zwangerschap is zeldzaam maar er is een kans." Ze beantwoord mijn vragen en met de assistente maak ik een belafspraak voor volgende week. Hopelijk is de uitslag dan bekend.

Nadat we opgehangen hebben bel ik Merel en aan het einde van het verhaal komen de tranen. "Wat is het toch oneerlijk dat ik nu nog langer in spanning zit en mogelijk een half jaar niet zwanger mag worden. En wat is het oneerlijk dat anderen binnen een poep en een scheet wel zwanger worden." Merel troost me en leest me voor uit haar verloskundeboek. We proberen samen duidelijk te krijgen of er een reeele kans is dat het een mola zwangerschap was. Maar echt weten doen we het niet.

Ik zou graag vertrouwen hebben dat het allemaal meevalt en het een storm in een glas water is. Maar helaas ben ik niet zo bekend met goed nieuws op het moment dat er een kleine kans is dat het mis is. De laatste weken zat ik altijd aan de verkeerde kant.

Ik haal maar weer diep adem en probeer te wachten tot er meer duidelijk is. Wat is het toch rot om dat weer te moeten doen.....

zondag 8 april 2012

Vooruit maar ook weer niet

"Nee hoor mevrouw, u hoeft niet eerst een gesprek met de arts te hebben. Als u ongesteld wordt dan kunt u bellen voor een afspraak voor een echo." beantwoord de assisente mijn vraag.
Fijn is dit, scheelt me toch een bezoek aan de kliniek. Ik zelf weet dat ik toe ben aan een volgende poging maar ik dacht dat de arts daar ook toestemming voor moest geven dmv een gesprekje. Maar nee, ze vertrouwen op mijn eigen inschattingsvermogen.
Het is dus wachten op mijn menstruatie.

De afhandeling van de curettage is nog niet rond. Vervelend genoeg! Woensdag had ik een belafspraak met de gynaecoloog uit het ziekenhuis om te bespreken hoe het gaat en wat er uit het weefselonderzoek is gekomen.
"Klopt het wel dat u een curettage heeft gehad? Er staat namelijk niks in uw status."vraagt de gynaecoloog.
"Nou dokter, dat weet ik zeker." antwoord ik.
"Ik snap er niks van. Uw status is leeg. Woont u op .....?"
"Nee, al ruim 5 jaar niet meer maar ik heb daar inderdaad gewoond"
"Dan heeft u denk ik 2 patientnummers. Kunt u mij het nummer geven die u bij de curettage gebruikt heeft?"
Ze biedt haar excuses aan en benadrukt dat ze het vervelend vindt. Vooral omdat het opduikelen van mijn status nog geen duidelijkheid geeft. Ik word deze week door de gynaecoloog die de de curettage heeft gedaan gebeld om de uitslag door te nemen.

Geduldig wacht ik 2 dagen en op dag 3 neem ik zelf maar contact op. "U heeft tussen 16u en 18u een belafspraak met de gynaecoloog." is het antwoord. En inderdaad ik word om 16.10u gebeld. Door een assistente want de uitslag van het weefsel is nog niet binnen. "U word woensdag na 12u door ed gynaecoloog gebeld met de uitslag."
Het zal mij benieuwen. Ondertussen begin ik langzaam aan zenuwachtig te worden. Wat is er met mijn weefsel aan de hand dat het zo lang duurt? Morgen zijn we 3 weken verder en normaal is er binnen 2 weken duidelijkheid.

Op deze manier kan het curettage verhaal nog niet helemaal achter me laten. En het is best confronterend dat assistenten en artsen over een curettage spreken alsof ik een blauwe plek heb. Voor mij is het niet iets normaals. Het is iets vervelends en ongewild. Door hun houding voelt het alsof ze niet door hebben wat voor een impact dit op mijn leven en mijn wens om moeder te worden heeft.
Dat is wat ik wel geleerd heb van het ziekenhuis. Het psychosociale aspect is nog aardig ongewaardeerd. Er zitten lieve verpleegkundige en artsen tussen maar over de gehele linie voel ik me vooral een nummer die voor hun "werk" is.

Maar goed, ik wacht nog even rustig door. Enerzijds op mijn menstruatie en anderzijds op de uitslag van het weefsel. Ook wel mijn kindje-inwording genoemd.

maandag 9 januari 2012

Vooruit

De krampen waren inderdaad de signalen dat deze IUI niet het gewenste resultaat heeft gebracht. Stom, balen en teleurstellend. Het was zo mooi geweest. Maar dat heb ik al vaker gedacht. Denk even aan de keer dat ik op de parkeerplaats heb geinsemineerd, de IUI waar mijn moeder bij aanwezig was of die ene met vriendin M aan mijn zijde of de terugplaatsing van mijn 2 prachtige embryootjes. Ach, eigenlijk was iedere poging een goede geweest om zwanger van te worden.
Maar ik denk dat mijn cryo terugplaatsing me dan eindelijk die gewenste zwangerschap en dat nu al gekoesterde kindje gaat brengen. Want dat is nog het enige wat ik niet meegemaakt heb in dit proces. Dit moet hem daarom wel gaan worden!
Dus kom maar op met die eisprong, kom maar op met die pregnyl, kom maar op met mijn mooie cryo's, kom maar op met die positieve zwangerschapstest!

zaterdag 7 januari 2012

Tja

Ik voel krampen in mijn buik. Het kan niet anders dan dit een beginnende menstruatie is. Vroeg want het is pas dag 11 na mijn eisprong. Maar echt heel vroeg is het ook niet dus het zal wel het begin van het einde zijn.
Confronterend is het wel dat net vandaag een bekende een positieve test in haar handen houdt. Precies zo'n test waar ik al 29 maanden op wacht. Zo'n test die voor mij nog steeds zo ver weg lijkt. Zo'n test waar ik 's nachts van droom en vurig op hoop. Zo'n test....
De felicitaties zijn oprecht. Voor haar is het fijn. Maar het maakt de kramp in mijn buik niet minder. Die lijkt alleen maar erger te worden.

vrijdag 18 november 2011

Icsi 1 (poging 1) is ten einde

Ik zit op het toitlet bij de tennisclub. Snel even omkleden en dan met een kopje thee naar mijn teamgenoten kijken die de 1e wedstrijd aan het spelen zijn. Ik veeg af, kijk naar mijn papiertje en zie bloed. "BLOED??" denk ik verbaasd. "Ik gebruik nog steeds van de hormoonbolletjes. Ik kan niet ongesteld worden."

Ik bel vriendin M en vraag op twitter wat het kan zijn. Het antwoord komt daar snel binnen "14 dagen na de punctie is het waarschijnlijk een beginnende menstruatie" Ik slik, adem diep in, kleed me om en sla de thee over. De 2e wedstrijd begint en ik moet de baan op.

De volgende ochtend bel ik de kliniek. Het gesprekje geeft me ergens weer hoop ook al weet ik verstandelijk genoeg. Een bloeding kan op van alles wijzen en het is wachten tot de testdatum of totdat ik ongesteld word. Binnen een uur na het ophangen heb ik mijn antwoord. Het is een beginnende menstruatie.

Nog steeds wat overdonderd kijk ik ieder toiletbezoekje op mijn papiertje en iedere keer wordt mijn angst bevestigd. Het is inderdaad echt een beginnende menstruatie. Potverdikkie, wat is dit stom en onverwacht. Ik had bedacht dat zolang ik die hormoonbolletjes gebruik ik niet ongesteld kon worden. Maar volgende de assistente die ik net aan de telefoon had zijn er vrouwen waarbij een menstruatie eerder komt en is het daarom niks vreemds.

Ik heb op dag 9 van mijn cyclus een afspraak met de dokter over hoe verder. Hij bekijkt dan of ik deze cyclus een cryo kan terugplaatsen. Voor nu is het gewoon verder leven, de stomme menstruatie trotseren en hopen dat ik 1 van de weinige ben waarbij een cryo terugplaatsing een positief resultaat geeft. Want daar ben ik wel een klein beetje nerveus voor.... de kansen dat mijn cryo's goed ontdooien is niet heel groot, dan moeten ze nog lekker gaan doordelen en dan moeten ze nog blijven plakken. Veel momenten waarin iets mis kan gaan. Zo maar eens googlen naar positieve ervaringen, hoop doet leven zeggen ze. Dus daar ik ga dan maar eens actief naar op zoek.

woensdag 19 oktober 2011

Apotheek

"Gebruikt u naast maagzuurremmers nog andere medicatie?" vraagt de dame achter balie van de apotheek. Ik aarzel en hoor mezelf zeggen "Ik probeer zwanger te worden en daar gebruik ik medicatie voor" 
"Dat zie ik, Gonal F en Pregnyl."
"Klopt" antwoord ik "dat wordt nu Fostimon."
De dame typt de naam in het zoekscherm in en scrolt door de de namen die in beeld schieten. "Ik zie het staan. Wat is de reden dat u van medicatie veranderd?" vraagt ze en kijkt me vriendelijk aan. Ik voel mijn keel dicht slippen en slik. "Er groeide te weinig folikels en met deze medicatie willen ze kijken of er meer folikels komen." antwoord ik. Ze vraagt waarom deze medicatie hier mogelijk voor kan zorgen en ik hoor mezelf toonloos vertellen dat deze medicatie meer op natuurlijke basis zijn. Ik slik van alles weg. Ze kijkt me aan en zegt "Succes en ik hoop dat u snel zwanger mag zijn." Ik knik, draai me om en loop weg.Het slikken gaat bijna niet meer en mijn ogen kijken wat wazig naar de stoep. Ik stap in mijn auto en hoor een snikje. Ik knipper met mijn ogen en hoor nog een snik. Snel start ik de auto en rij weg.

Icsi 1 werd icsi 0 en daarmee was escape iui 1 een feit. 6% kans op een zwangerschap bij de poging. Ik hoorde bij de 94% waar het niet bij lukt. Frusterend, stom maar ook realistisch. Ik ben positief gezien nooit de uitzondering op de regel en al helemaal niet in mijn proces om zwanger te worden. Daar lijk ik juist op de negatieve manier de uitzondering van de regel te zijn. Alle statistische gemiddelden gingen tot nu niet voor mij op. Waarom zou ik nu dan ineens bij die 6% horen waarbij het wel goed zou gaan?

De eerste kleine echte signaal kwam gisterenavond. Daarna niks. Het tweede echte signaal kwam vanmorgen. Daarna uren weer niks. Het derde signaal kwam aan het eind van de middag. Daarna weer niks. Laat nu dan ook maar mijn menstruatie echt doorbreken. Dan kan ik de eerste naald weer in mijn buik zetten. Kan ik me weer richten op een nieuwe kans. Dit halve gedoe geeft juist onrust. Geeft stiekem toch nog hoop al weet heel mijn verstand dat dat er niet is. Laat het nu maar gebeuren dan kan ik morgen bellen voor de uitgangs-echo van hopelijk icsi poging 1. De eerste en hopelijk ook meteen de laatste!

zaterdag 15 oktober 2011

En maar wachten

De twee wachtenweken komen aan zijn einde en stress neemt met de dag toe. Helaas niet met een positief gevoel. Die verdween toen ik een paar dagen geleden ineens alleen maar aan snoep kon denken. Hoe zoeter hoe beter. Voor mij een eerste signaal dat mijn menstruatie eraan komt.
Vanaf gisteren zie ik af en toe een beetje slijm met afvegen. Sorry voor het onsmakelijke praatje maar mooier kan ik het niet maken. Binnen een dag of wat zal het slijm rozer worden.

Ik weet het dus stiekem al. Verstandelijk is het wachten voorbij. Emotioneel nog niet, dat is pas als ik echt er niet meer omheen kan en de eerste spuit weer in mijn buik zet.

dinsdag 27 september 2011

Icsi 1 of toch isci 0




Vakantie doet goed zeggen ze en dat leek te kloppen. De ideale IUI  vond op vakantiedag 3 plaats en ondanks de ontspanning leverde het niks op…. na 2 weken werd ik ongesteld. Een domper en een emotionele gebeurtenis. Dit was het signaal dat ik over ging stappen naar ivf/ icsi. Iets wat ik niet bedacht had toen ik 2 jaar geleden de weg naar moederschap insloeg.

De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Deze stap voelde als het begin van het einde. Maar 3 puncties en met een beetje pech dus ook maar 3 pogingen. En wat als dat niet zou lukken? Is dat het moment dat ik afscheid moet nemen van mijn enige droom in mijn leven, het hebben van een gezin?
Ik ken vooral verhalen waarbij ivf/ icsi nog niet het gewenste effect gaven. Of dat het wel 7 pogingen duurde voordat er een zwangerschap optrad. Iets wat voor mij niet weggelegd is aangezien ik geen goudboom in de tuin heb staan.
Deze voorbeelden hielpen me niet om mij positief te stemmen.

Maar wat ik last van die negatieve gedachtes. Dit was niet de manier om deze nieuwe weg in te slaan. Dus tijd voor een kick-under-the-but en die werkte. Op het moment dat ik ongesteld werd ging de knop om. Er was actie in de tent en die actie levert een reeele kans op een zwangerschap op! Vol enthousiasme zette ik op dag 1 de decapeptyl spuit. Pijnlijk maar ach het is voor een goed doel. Op dag 2 kwam daar Gonal-F bij en op dag 4 was echo 1. De dokter kon nog niet zeggen hoeveel eitjes er groeide maar er groeide iets.

Mijn positieve modus bleef. Het boek van Susan Smith, zwanger met lichaam en ziel, bracht me meer in contact met mijn gevoel en mijn lijf. Het voelde goed om zo tegen de ivf aan te kijken.

En ineens was er toch die klap. De echo op dag 11 liet maar 4 kleine folikels zien en 1 grotere. Weinig folikels dus! Mogelijk te weinig om met icsi (want dat gaat het worden) een zwangerschap op gang te brengen. Weinig folikels maakt de kans kleiner op een fantastisch ei en al helemaal op een geweldig embryootje. Is dat een punctie waard? De punctie telt als poging en ik heb er maar 3 te gaan….. daar wil ik dus spaarzaam mee omgaan.

De dokter ziet de teleurstelling in mijn ogen. Ze is realistisch en zegt dat ik er niet op moet rekenen dat bij een volgende cyclus er op eens wel 12 folikels groeien. Mogelijk zijn het er 1 of 2 meer.
Ze stelt voor om bij de volgende echo een keuze te maken. Of toch een punctie bij de folikels die dan doorgegroeid zijn of een escape iui.

Dit had ik niet bedacht toen in mijn eerst spuit decapeptyl zette. Dit zou een goede poging worden met een mooie kans op een zwangerschap. Wat is er tussen dat moment en nu mis gegaan? Waarom laat mijn lijf mij zo in de steek? Waarom lijk ik eerder een stap achteruit dan vooruit gezet te hebben?

Het piekeren stemt me somber, de tranen die erbij vloeien ook. Ik wil niet somber zijn. Ik wil kijken naar mogelijkheden en kansen. Ik wil dat er bij de volgende echo 5 folikels te zien zijn en dat de arts dan voorstelt om een punctie te plannen. Dat er uit die folikels 5 mooie eitjes komen en dat ze alle 5 bevrucht raken en gaan delen. Dat er 2 terug geplaatst worden en ik zwanger raak. En dat de 3 andere de vriezer ingaan om te ontdooien als ons gezin uitgebreid wil worden met een 2e kindje. Dat wil ik en dat hou ik voor ogen. Eens komt er een moment dat de zeilen goed staan en ik een behoude vaart heb met een veilige aankomst in de haven. Ooit word ik zwanger! En dat ooit is vast dichtbij.