Het denken over hoe verder heeft zich omgezet in concreet handelen.
Het gesprek met Hem is voorbij. We proberen al heel lang samen een kindje te krijgen en dat is nog niet gelukt. Nu ik nog maar 1 ivf poging vergoed ga krijgen moeten we onze samenwerking evalueren. Dus bij een kopje thee bespreken we dit moeilijke onderwerp.
Hij snapt dat ik mijn kansen wil optimaliseren en mocht ik er voor kiezen om dat niet met hem te doen dan zal hij dit respecteren. Maar ook hij zou graag nog een keer willen proberen om met icsi zwanger te worden. Dat heeft ook mijn voorkeur... denk ik.
De dag erna heb ik een gesprek met de psycholoog van de kliniek. Zij geeft me informatie over de psycholgische effecten op de ontwikkeling van het kind als hij of zij vanuit onbekend donorzaad is geboren. Een kind blijkt flexibeler te zijn dan ik dacht zolang je maar open en eerlijk bent. Haar informatie maakt dat ik open ga staan voor een onbekende donor. Ze verteld over hun eigen spermabank en de Deense spermabanken. Ze geeft me stof tot nadenken.
De dokter ziet medisch geen reden waarom ik niet zwanger kan worden. Er is geen reden waarom ik weinig follikels aanmaak en dat zegt niks over de kansen die ik heb om zwanger te worden bij IUI met goed zaad. Het idee om nog 1 ivf poging te doen begrijpt hij en kan hij mee akkoord gaan. Maar hij wil dat ik eerst goed nadenk over wat ik echt wil. Dat ik de gekregen informatie laten bezinken en dan pas een keus maak. Als ik weet wat ik wil dan kom ik langs en gaan we de stappen zetten om die weg te bewandelen.
En nu ben ik dus weer terug bij nadenken.... nadenken over hoe verder. Ik ga de tijd er voor nemen maar het voelt weer alsof er een zon aan de horizon schijnt en dat is fijn.
De stap naar het alleenstaande moederschap is in 2009 gezet. Via ZI, IUI zit ik nu in het ICSI traject.
Posts tonen met het label Escape IUI. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Escape IUI. Alle posts tonen
dinsdag 17 juli 2012
zondag 3 juni 2012
Dag 24 en dag 1
De regen valt met bakken uit de hemel. De vogels zijn stil. De lucht is grijs. Het is een troosteloze zondag. Zo één die prima past bij slecht nieuws. Dus dat rode wc-papiertje maakte de situatie compleet.
Ik kruip nog even terug in bed en daar komen de tranen. Ik huil met de regen mee.
Als het snikken iets minder wordt gaan me gedachte op volle toeren draaien. Ik pak mijn mobiel erbij en tel de dagen op mijn agenda. Als dit dag 1 is dan is 20 juni dag 18. Theoretisch gezien zou de punctie toch voor dag 18 moeten kunnen plaats vinden. Dus zou Hij voor zijn vakantie nog een potje kunnen vullen.
Maar ja, het voornemen om mijn lijf een maand rust te geven is er ook nog. Goed om te doen en het creëert misschien wat rust gedurende de komende hectische werkweken. Het voelt alsof er 2 duiveltjes op me inpraten.
Dat ik eerder dan verwacht ongesteld ben geworden is een kans. Het biedt onverwacht ruimte om door te gaan. Mijn gevoel zegt dat ik deze kans moet nemen en me niet gek moet maken met alle andere opties. Het kindje komt als de tijd er rijp voor is en die tijd komt door de stappen die ik zet. Doorgaan voelt als een goede stap.
Ik kruip nog even terug in bed en daar komen de tranen. Ik huil met de regen mee.
Als het snikken iets minder wordt gaan me gedachte op volle toeren draaien. Ik pak mijn mobiel erbij en tel de dagen op mijn agenda. Als dit dag 1 is dan is 20 juni dag 18. Theoretisch gezien zou de punctie toch voor dag 18 moeten kunnen plaats vinden. Dus zou Hij voor zijn vakantie nog een potje kunnen vullen.
Maar ja, het voornemen om mijn lijf een maand rust te geven is er ook nog. Goed om te doen en het creëert misschien wat rust gedurende de komende hectische werkweken. Het voelt alsof er 2 duiveltjes op me inpraten.
Ik zet een meditatie-cd aan en leg mijn handen op mijn buik. Terug naar wie ik ben, terug naar mijn gevoel. Het kost wat moeite om te ontspannen maar ik voel me kalm worden terwijl de tranen over mijn wangen rollen.
Dat ik eerder dan verwacht ongesteld ben geworden is een kans. Het biedt onverwacht ruimte om door te gaan. Mijn gevoel zegt dat ik deze kans moet nemen en me niet gek moet maken met alle andere opties. Het kindje komt als de tijd er rijp voor is en die tijd komt door de stappen die ik zet. Doorgaan voelt als een goede stap.
Ik loop naar beneden en haal de decapeptyl uit mijn koelkast. Als de naald mijn buik in glijdt is het officieel... icsi-poging 2 is weer van start!
maandag 28 mei 2012
Zen-modus
Het lekkere weer en de leuke afspraken maakt dat ik me sinds de escape iui ontspannen voel. En dat voelt goed. Weinig stress, veel zon, gezellige mensen, lekkere hapjes en fijne gesprekken. Zo zou van mijn het altijd mogen zijn. Deze zen-modus is vast ook goed voor wat er in mijn buik gebeurd. Het heeft de tijd en de ruimte om zich bezig te houden met wat er moet gebeuren om een zwangerschap te creëren.
Daarom baal ik er nu stiekem al van dat het morgen voorbij is. Morgen breken de laatste weken van het schooljaar aan en die zijn altijd killing! Ik wil die stress niet, ik wil geen druk voelen, ik wil niet wakker worden en meteen denken aan alles van ik moet doen. Ik wil in de zen-modus blijven en genieten van wat ik kan en mag doen. Iemand tips?
Daarom baal ik er nu stiekem al van dat het morgen voorbij is. Morgen breken de laatste weken van het schooljaar aan en die zijn altijd killing! Ik wil die stress niet, ik wil geen druk voelen, ik wil niet wakker worden en meteen denken aan alles van ik moet doen. Ik wil in de zen-modus blijven en genieten van wat ik kan en mag doen. Iemand tips?
woensdag 23 mei 2012
Escape IUI 2
Al pratend tegen mijn buik rij ik naar de kliniek. Wie weet werkt het om mijn follikels goed toe te spreken en te zeggen dat ze de zaadjes met open armen moeten ontvangen. De zon schijnt, wat mijn humeur goed doet. Ik heb zin de IUI. Nou ja, niet in de handeling zelf maar het idee dat er toch iets gaat gebeuren voelt goed.
De IUI verloopt voorspoedig en een half uur later zit ik weer in de auto terug naar mijn werk.
Later deze middag breng ik een bezoek aan de acupunturistte. Zij wilde me zien zodat ze wat dingen aan kon prikken en naar boven te brengen. Het is me nog steeds niet duidelijk wat ze precies bedoeld. Maar hè, wat maakt het uit! Zij is de deskundige en zal wel weten waarom het belangrijk is. Het zal wel iets mijn milt te maken hebben. Die doet blijkbaar niet optimaal zijn werk.
Ik mag gewoon lekker een half uur lekker wegdutten en dromen. De naalden ontwijkend leg ik mijn handen op mijn buik en spreek nu ook de zaadjes toe. Ze moeten weten dat de eitjes met smart op hun liggen te wachten.
Vanaf nu ligt het lot in de handen van de natuur. Ik ga het loslaten en proberen om rust, regelmaat en reinheid in mijn leven te houden. Ik ga mijn best doen om me af te schermen voor de drukte en stress op mijn werk. Ik ga genieten van het lekkere weer en het lange weekeind. Zo hoop ik dat ik de natuur een handje kan helpen om misschien toch mijn o zo groot verlangen uit te laten komen.
De IUI verloopt voorspoedig en een half uur later zit ik weer in de auto terug naar mijn werk.
Later deze middag breng ik een bezoek aan de acupunturistte. Zij wilde me zien zodat ze wat dingen aan kon prikken en naar boven te brengen. Het is me nog steeds niet duidelijk wat ze precies bedoeld. Maar hè, wat maakt het uit! Zij is de deskundige en zal wel weten waarom het belangrijk is. Het zal wel iets mijn milt te maken hebben. Die doet blijkbaar niet optimaal zijn werk.
Ik mag gewoon lekker een half uur lekker wegdutten en dromen. De naalden ontwijkend leg ik mijn handen op mijn buik en spreek nu ook de zaadjes toe. Ze moeten weten dat de eitjes met smart op hun liggen te wachten.
Vanaf nu ligt het lot in de handen van de natuur. Ik ga het loslaten en proberen om rust, regelmaat en reinheid in mijn leven te houden. Ik ga mijn best doen om me af te schermen voor de drukte en stress op mijn werk. Ik ga genieten van het lekkere weer en het lange weekeind. Zo hoop ik dat ik de natuur een handje kan helpen om misschien toch mijn o zo groot verlangen uit te laten komen.
maandag 21 mei 2012
En de plannen worden weer omgegooid
Aha... deze had ik nog niet gehad! Van 6 follikels naar 1 grote, 1 middel grote en 1 kleine. Links zat helemaal niks meer. Waar die gebleven zijn is de dokter en mij niet duidelijk. "Sorry, dit gaat geen punctie opleveren. We plannen een escape iui in." is zijn oordeel. Hoe pijnlijk het ook is, ik snap zijn advies maar wat ben ik boos.... en verdrietig... en dan weer boos... teleurgesteld... verdrietig.... en lam geslagen. What the hell doet mijn lichaam! Hij doet in ieder geval niet wat hij zou moeten doen, verdikkeme.
Een escape iui voelt als een schrale troost en als een nutteloze handeling. Hem niet doen voelt nog slechter dus hij staat voor woensdag gepland.
Mocht ik inderdaad gelijk hebben dan zal ik in juni een maand over moeten slaan ivm de vakantie van Hem. Die valt nog steeds rond een eventuele punctie. Al denk ik dat het niet verkeerd is om een maandje over te slaan. De dokter kon zich daar ook wel in vinden.
Maar wat is het stom en zuur dat ik weer een maand moet wachten. Eind juni word ik 38 jaar en dat is redelijk cruciaal zeggen de heren doktoren. Met een beetje pech word ik niet eens moeder op mijn 38e. Ik ben nu al een oude moeder maar moeder op mijn 39e worden is toch wel heel cru. Vooral als ik bedenk dat ik op mijn 35e mijn eerste ZI poging gedaan heb. Bijna 3 jaar later en ik ben niks opgeschoten.
Vanavond eet ik het hele pak mini-magnums leeg en negeer ik telefoontjes. Even niks en niemand. Even gewoon sjagerijning op de bank zitten en ongezonde dingen naar binnen werken.
Een escape iui voelt als een schrale troost en als een nutteloze handeling. Hem niet doen voelt nog slechter dus hij staat voor woensdag gepland.
Mocht ik inderdaad gelijk hebben dan zal ik in juni een maand over moeten slaan ivm de vakantie van Hem. Die valt nog steeds rond een eventuele punctie. Al denk ik dat het niet verkeerd is om een maandje over te slaan. De dokter kon zich daar ook wel in vinden.
Maar wat is het stom en zuur dat ik weer een maand moet wachten. Eind juni word ik 38 jaar en dat is redelijk cruciaal zeggen de heren doktoren. Met een beetje pech word ik niet eens moeder op mijn 38e. Ik ben nu al een oude moeder maar moeder op mijn 39e worden is toch wel heel cru. Vooral als ik bedenk dat ik op mijn 35e mijn eerste ZI poging gedaan heb. Bijna 3 jaar later en ik ben niks opgeschoten.
Vanavond eet ik het hele pak mini-magnums leeg en negeer ik telefoontjes. Even niks en niemand. Even gewoon sjagerijning op de bank zitten en ongezonde dingen naar binnen werken.
Abonneren op:
Posts (Atom)