vrijdag 5 april 2013

Ik ben gestopt

De kogel is door de kerk. Ik heb van de week mijn gehele bam-traject stop gezet. Gek genoeg voelt het goed.
Al een flinke tijd broeide het ergens. Popte het af en toe in mijn hoofd op. De rust die er was door niet met een poging bezig te zijn gaf me de ruimte om deze beslissing te nemen.
Na ruim 3,5 jaar kan ik niet anders dan een einde aan dit slopende traject maken.

Vorige week sprak ik tegen vriendinnen uit dat ik er over dacht om mijn donor te bellen en aan te geven dat ik voor onbepaalde tijd wilde stoppen.
Door het hard op naar hun  uit te spreken wist ik meteen dat ik moest gaan handelen. Moeilijk maar ook goed. Het was echt geworden en ik voelde nog meer dat het moment gekomen was.
Hij reageerde rustig en gaf aan dat hij het al ergens aan zag komen. Herkende mijn proces zoals die ook bij zijn zus verlopen is.

Na dit telefoontje viel het kwartje dat ik dus niet zwanger ga worden. Waarschijnlijk nooit meer. Vreemd. Vooral omdat er geen paniek of verdriet opborrelt. Het is zoals het is. Ik vertrouw erop dat door dit besluit er in mijn hoofd ruimte ontstaat om een aangepast plan voor de toekomst te maken. Ik kan weer open staan voor nieuwe of andere gedachten die mij verder gaan helpen richting een gelukkige toekomst. Waarschijnlijk een toekomst zonder biologisch kind.

Wat die toekomst gaat worden weet ik niet. Er gaan wel dingen door mijn hoofd. Deze ga ik uitzoeken en verder uitdenken. Maar ik ga vooral door met voelen. Voelen met wat goed voor mij is. Ik wil in het hier en nu leven. Ik wil de kansen en de mogelijkheden die zich nu voordoen zien en nemen. Uiteindelijk moet ik het met mezelf doen en dat kan alleen als ik goed naar mijn binnenste luister en er naar handel.
Stap 1 is daarin gezet. Wat stap 2 wordt zal de toekomst me uitwijzen. Eerst maar eens bijkomen van deze grote beslissing.

8 opmerkingen:

  1. Wat ongelofelijk moedig! Respect voor jou vrouw! Wow!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ladybossebol (marianne)5 april 2013 om 21:21

    Slik even stil ervan.Jij gaat je weg vinden dat weet ik zeker. big hug

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ..al geruime tijd een lurker, soms een reactie van mijn kant.....
    moedig en dapper vind ik jou! Ik hoop dat je blijft bloggen. Maar bovenal hoop ik dat je toekomst liefdevol en vervuld zal zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier moet ik op reageren, wat ik heb hier nog maar 1 keer eerder gedaan heb. ( oud en nieuw geloof ik)Heb meerdere malen je laatste blog gelezen met grote ogen en heb ook meerdere keren gezucht.
    Knap, moedig en vooral diep respect dat je deze beslissing hebt genomen! Dit is girlpower!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Femke, wat een moedig besluit. Je woorden ademen rust, berusting, vertrouwen. Alsof dit het moment is waarop dit besluit moest vallen. En dat het goed is. Ik heb er bewondering voor hoe je - zeker deze laatste maanden - in contact bent en blijft met je gevoel. Ruim 3,5 jaar heb je je wens vastgehouden, gekoesterd. En nu is het moment van loslaten daar.
    Ik wens je sterkte bij dit afscheid en alle geluk voor de toekomst!!

    Lieve groet,
    Barbara - Alleen met kinderwens

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dag lieve Femke,
    Moeilijke beslissing.. Pff... Het gevoel is herkenbaar.. Het geeft wel een hoop rust, maar berusten is moeilijk.. Heel veel sterkte!
    Liefs en dikke knuffel van Vee

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lieve Femke,

    Het zat er aan te komen. Wat ik zo fijn voor je vind is dat het van binnen echt voelt als een goed en kloppend besluit. Er is rust van binnen. Dat gun ik je ook zo. Je bent zo goed bezig! De toekomst ligt voor je open!
    veel liefs en knuffels K

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een moedige beslissing!
    Ik wens je heel veel geluk en ik hoop dat er veel mooie dingen op je pad zullen komen!

    lieve groet Harriët

    BeantwoordenVerwijderen