Precies op dag 28 na de curettage brak mijn menstruatie door. Ik voelde hem al dagen aankomen nadat ik ook mijn naderende eisprong had opgemerkt. Mijn kennis over mijn eigen lichaam heeft me dus niet in de steek gelaten. En meer dan keurig volgens de boekjes. Er staat 4 tot 6 weken voor om na een curettage ongesteld te worden.
Nu is het wachten op de uitslag van het onderzoek naar mijn vruchtje en als die goed is... dan kan ik me richten op de terugplaatsing van mijn 2 ingevroren cryootjes. De echo op cyclusdag 10 heb ik optimistisch al laten vastleggen. Ik ga het lot eens positief proberen te tarten ;-)
De stap naar het alleenstaande moederschap is in 2009 gezet. Via ZI, IUI zit ik nu in het ICSI traject.
maandag 16 april 2012
Nieuwe cyclus
donderdag 12 april 2012
Het houdt nog niet op
Soms vraag ik me af hoeveel ik eigenlijk aan kan. Waarschijnlijk denkt het universum dat het veel is want wederom mag de komende week in stress wachten tot er meer duidelijk is. En mijn ervaring is dat er dan eigenlijk altijd slecht nieuws komt. Nieuws waar ik echt niet op zit te wachten!
De gynaecoloog belde gisteren keurig en viel met de deur in huis. "Het weefsel had een lichte afwijking en moet verder onderzocht worden. Het zou kunnen zijn dat er sprake is van een mola zwangerschap" Ze legt uit wat het inhoudt.
Ik citeer even ziekenhuis.nl:
Een mola-zwangerschap kan gezien worden als een bijzondere vorm van een niet goed aangelegde zwangerschap.
Nadat een zaadcel een eicel heeft bevrucht, deelt de bevruchte eicel zich. De twee cellen die zo ontstaan delen zich zelf ook weer. Zo gaat het proces door en komen er steeds meer nieuwe cellen. Bij een normale zwangerschap ontstaan uit deze cellen een embryo (een vrucht, een toekomstig kind) en een placenta (een moederkoek).
Wanneer er bij of kort na de bevruchting iets misgaat kan het gebeuren dat alleen de placenta doorgroeit. Er is dan sprake van een mola-zwangerschap. De placenta groeit in de baarmoederholte almaar verder en door vochtophoping ontstaan talloze blaasjes. Gewoonlijk is er bij een mola-zwangerschap dus geen embryo. Is er bij uitzondering toch een vrucht, dan is deze bijna nooit levensvatbaar.
[...] Bij een curettage probeert men altijd zoveel mogelijk molablaasjes te verwijderen, maar er blijven altijd blaasjes achter. Normaal ruimt het lichaam deze resten uit zichzelf op [....]
Soms verdwijnen de mola-blaasjes niet uit de baarmoeder of groeien ze zelfs weer aan. Ook kan de mola zich via het bloed naar de longen uitbreiden of, bij hoge uitzondering, naar andere organen.[..]
Het kan zijn dat die blaasjes dus op verkeerde plekken komen en met chemotherapie verwijdert moeten worden.
Het gevolg is dat nadat het hcg op 0 staat minimaal een half jaar niet zwanger mag worden. Door het stijgen van het hcg bij een zwangerschap kunnen de restblaasje weer geactiveerd worden met alle gevolgen van dien.
"Kan het zijn dat de verdikking komt doordat het vruchtje nog ruim 4 weken in mijn baarmoeder heeft gezeten voordat het weggehaald is?" vraag ik aan de dokter. "Dat is zeker mogelijk, een mola zwangerschap is zeldzaam maar er is een kans." Ze beantwoord mijn vragen en met de assistente maak ik een belafspraak voor volgende week. Hopelijk is de uitslag dan bekend.
Nadat we opgehangen hebben bel ik Merel en aan het einde van het verhaal komen de tranen. "Wat is het toch oneerlijk dat ik nu nog langer in spanning zit en mogelijk een half jaar niet zwanger mag worden. En wat is het oneerlijk dat anderen binnen een poep en een scheet wel zwanger worden." Merel troost me en leest me voor uit haar verloskundeboek. We proberen samen duidelijk te krijgen of er een reeele kans is dat het een mola zwangerschap was. Maar echt weten doen we het niet.
Ik zou graag vertrouwen hebben dat het allemaal meevalt en het een storm in een glas water is. Maar helaas ben ik niet zo bekend met goed nieuws op het moment dat er een kleine kans is dat het mis is. De laatste weken zat ik altijd aan de verkeerde kant.
Ik haal maar weer diep adem en probeer te wachten tot er meer duidelijk is. Wat is het toch rot om dat weer te moeten doen.....
De gynaecoloog belde gisteren keurig en viel met de deur in huis. "Het weefsel had een lichte afwijking en moet verder onderzocht worden. Het zou kunnen zijn dat er sprake is van een mola zwangerschap" Ze legt uit wat het inhoudt.
Ik citeer even ziekenhuis.nl:
Een mola-zwangerschap kan gezien worden als een bijzondere vorm van een niet goed aangelegde zwangerschap.
Nadat een zaadcel een eicel heeft bevrucht, deelt de bevruchte eicel zich. De twee cellen die zo ontstaan delen zich zelf ook weer. Zo gaat het proces door en komen er steeds meer nieuwe cellen. Bij een normale zwangerschap ontstaan uit deze cellen een embryo (een vrucht, een toekomstig kind) en een placenta (een moederkoek).
Wanneer er bij of kort na de bevruchting iets misgaat kan het gebeuren dat alleen de placenta doorgroeit. Er is dan sprake van een mola-zwangerschap. De placenta groeit in de baarmoederholte almaar verder en door vochtophoping ontstaan talloze blaasjes. Gewoonlijk is er bij een mola-zwangerschap dus geen embryo. Is er bij uitzondering toch een vrucht, dan is deze bijna nooit levensvatbaar.
[...] Bij een curettage probeert men altijd zoveel mogelijk molablaasjes te verwijderen, maar er blijven altijd blaasjes achter. Normaal ruimt het lichaam deze resten uit zichzelf op [....]
Soms verdwijnen de mola-blaasjes niet uit de baarmoeder of groeien ze zelfs weer aan. Ook kan de mola zich via het bloed naar de longen uitbreiden of, bij hoge uitzondering, naar andere organen.[..]
Het kan zijn dat die blaasjes dus op verkeerde plekken komen en met chemotherapie verwijdert moeten worden.
Het gevolg is dat nadat het hcg op 0 staat minimaal een half jaar niet zwanger mag worden. Door het stijgen van het hcg bij een zwangerschap kunnen de restblaasje weer geactiveerd worden met alle gevolgen van dien.
"Kan het zijn dat de verdikking komt doordat het vruchtje nog ruim 4 weken in mijn baarmoeder heeft gezeten voordat het weggehaald is?" vraag ik aan de dokter. "Dat is zeker mogelijk, een mola zwangerschap is zeldzaam maar er is een kans." Ze beantwoord mijn vragen en met de assistente maak ik een belafspraak voor volgende week. Hopelijk is de uitslag dan bekend.
Nadat we opgehangen hebben bel ik Merel en aan het einde van het verhaal komen de tranen. "Wat is het toch oneerlijk dat ik nu nog langer in spanning zit en mogelijk een half jaar niet zwanger mag worden. En wat is het oneerlijk dat anderen binnen een poep en een scheet wel zwanger worden." Merel troost me en leest me voor uit haar verloskundeboek. We proberen samen duidelijk te krijgen of er een reeele kans is dat het een mola zwangerschap was. Maar echt weten doen we het niet.
Ik zou graag vertrouwen hebben dat het allemaal meevalt en het een storm in een glas water is. Maar helaas ben ik niet zo bekend met goed nieuws op het moment dat er een kleine kans is dat het mis is. De laatste weken zat ik altijd aan de verkeerde kant.
Ik haal maar weer diep adem en probeer te wachten tot er meer duidelijk is. Wat is het toch rot om dat weer te moeten doen.....
zondag 8 april 2012
Vooruit maar ook weer niet
"Nee hoor mevrouw, u hoeft niet eerst een gesprek met de arts te hebben. Als u ongesteld wordt dan kunt u bellen voor een afspraak voor een echo." beantwoord de assisente mijn vraag.
Fijn is dit, scheelt me toch een bezoek aan de kliniek. Ik zelf weet dat ik toe ben aan een volgende poging maar ik dacht dat de arts daar ook toestemming voor moest geven dmv een gesprekje. Maar nee, ze vertrouwen op mijn eigen inschattingsvermogen.
Het is dus wachten op mijn menstruatie.
De afhandeling van de curettage is nog niet rond. Vervelend genoeg! Woensdag had ik een belafspraak met de gynaecoloog uit het ziekenhuis om te bespreken hoe het gaat en wat er uit het weefselonderzoek is gekomen.
"Klopt het wel dat u een curettage heeft gehad? Er staat namelijk niks in uw status."vraagt de gynaecoloog.
"Nou dokter, dat weet ik zeker." antwoord ik.
"Ik snap er niks van. Uw status is leeg. Woont u op .....?"
"Nee, al ruim 5 jaar niet meer maar ik heb daar inderdaad gewoond"
"Dan heeft u denk ik 2 patientnummers. Kunt u mij het nummer geven die u bij de curettage gebruikt heeft?"
Ze biedt haar excuses aan en benadrukt dat ze het vervelend vindt. Vooral omdat het opduikelen van mijn status nog geen duidelijkheid geeft. Ik word deze week door de gynaecoloog die de de curettage heeft gedaan gebeld om de uitslag door te nemen.
Geduldig wacht ik 2 dagen en op dag 3 neem ik zelf maar contact op. "U heeft tussen 16u en 18u een belafspraak met de gynaecoloog." is het antwoord. En inderdaad ik word om 16.10u gebeld. Door een assistente want de uitslag van het weefsel is nog niet binnen. "U word woensdag na 12u door ed gynaecoloog gebeld met de uitslag."
Het zal mij benieuwen. Ondertussen begin ik langzaam aan zenuwachtig te worden. Wat is er met mijn weefsel aan de hand dat het zo lang duurt? Morgen zijn we 3 weken verder en normaal is er binnen 2 weken duidelijkheid.
Op deze manier kan het curettage verhaal nog niet helemaal achter me laten. En het is best confronterend dat assistenten en artsen over een curettage spreken alsof ik een blauwe plek heb. Voor mij is het niet iets normaals. Het is iets vervelends en ongewild. Door hun houding voelt het alsof ze niet door hebben wat voor een impact dit op mijn leven en mijn wens om moeder te worden heeft.
Dat is wat ik wel geleerd heb van het ziekenhuis. Het psychosociale aspect is nog aardig ongewaardeerd. Er zitten lieve verpleegkundige en artsen tussen maar over de gehele linie voel ik me vooral een nummer die voor hun "werk" is.
Maar goed, ik wacht nog even rustig door. Enerzijds op mijn menstruatie en anderzijds op de uitslag van het weefsel. Ook wel mijn kindje-inwording genoemd.
Fijn is dit, scheelt me toch een bezoek aan de kliniek. Ik zelf weet dat ik toe ben aan een volgende poging maar ik dacht dat de arts daar ook toestemming voor moest geven dmv een gesprekje. Maar nee, ze vertrouwen op mijn eigen inschattingsvermogen.
Het is dus wachten op mijn menstruatie.
De afhandeling van de curettage is nog niet rond. Vervelend genoeg! Woensdag had ik een belafspraak met de gynaecoloog uit het ziekenhuis om te bespreken hoe het gaat en wat er uit het weefselonderzoek is gekomen.
"Klopt het wel dat u een curettage heeft gehad? Er staat namelijk niks in uw status."vraagt de gynaecoloog.
"Nou dokter, dat weet ik zeker." antwoord ik.
"Ik snap er niks van. Uw status is leeg. Woont u op .....?"
"Nee, al ruim 5 jaar niet meer maar ik heb daar inderdaad gewoond"
"Dan heeft u denk ik 2 patientnummers. Kunt u mij het nummer geven die u bij de curettage gebruikt heeft?"
Ze biedt haar excuses aan en benadrukt dat ze het vervelend vindt. Vooral omdat het opduikelen van mijn status nog geen duidelijkheid geeft. Ik word deze week door de gynaecoloog die de de curettage heeft gedaan gebeld om de uitslag door te nemen.
Geduldig wacht ik 2 dagen en op dag 3 neem ik zelf maar contact op. "U heeft tussen 16u en 18u een belafspraak met de gynaecoloog." is het antwoord. En inderdaad ik word om 16.10u gebeld. Door een assistente want de uitslag van het weefsel is nog niet binnen. "U word woensdag na 12u door ed gynaecoloog gebeld met de uitslag."
Het zal mij benieuwen. Ondertussen begin ik langzaam aan zenuwachtig te worden. Wat is er met mijn weefsel aan de hand dat het zo lang duurt? Morgen zijn we 3 weken verder en normaal is er binnen 2 weken duidelijkheid.
Op deze manier kan het curettage verhaal nog niet helemaal achter me laten. En het is best confronterend dat assistenten en artsen over een curettage spreken alsof ik een blauwe plek heb. Voor mij is het niet iets normaals. Het is iets vervelends en ongewild. Door hun houding voelt het alsof ze niet door hebben wat voor een impact dit op mijn leven en mijn wens om moeder te worden heeft.
Dat is wat ik wel geleerd heb van het ziekenhuis. Het psychosociale aspect is nog aardig ongewaardeerd. Er zitten lieve verpleegkundige en artsen tussen maar over de gehele linie voel ik me vooral een nummer die voor hun "werk" is.
Maar goed, ik wacht nog even rustig door. Enerzijds op mijn menstruatie en anderzijds op de uitslag van het weefsel. Ook wel mijn kindje-inwording genoemd.
dinsdag 3 april 2012
Wankel
Het was een afwisselende en drukke werkweek. Echt zo'n week waar ik geen tijd had om stil te staan bij mijn emoties. Tot gisteren. De rust is terug en het gewone leven ligt weer voor me.
Ik voel me meer emotioneel en word aan allerlei kanten geconfronteerd met zwangerschappen en baby's. Het raakt me en ik tel tot mijn verbazing het verschil in het aantal weken dat wij zouden verschillen als ik nog zwanger zou zijn. Ik voel mijn tranen hoog zitten. Ik bedenk me dat ik nu 12 weken zwanger zou zijn. Wat zou dat bijzonder voelen als ik echt zwanger zou zijn. Dan is toch soort mijlpaal behaald. Nu niet.
Ik voel me wat wankel en emotioneel. Zou dit ontzwangeren zijn?
Mijn lichaam is daar al lang mee klaar. Mijn borsten en buik zijn weer zacht, mijn is urine minder geel en mijn dorst is verdwenen. Maar emotioneel weet ik het nog even niet. Dat duurt misschien toch iets langer dan ik had bedacht.
Ik voel me meer emotioneel en word aan allerlei kanten geconfronteerd met zwangerschappen en baby's. Het raakt me en ik tel tot mijn verbazing het verschil in het aantal weken dat wij zouden verschillen als ik nog zwanger zou zijn. Ik voel mijn tranen hoog zitten. Ik bedenk me dat ik nu 12 weken zwanger zou zijn. Wat zou dat bijzonder voelen als ik echt zwanger zou zijn. Dan is toch soort mijlpaal behaald. Nu niet.
Ik voel me wat wankel en emotioneel. Zou dit ontzwangeren zijn?
Mijn lichaam is daar al lang mee klaar. Mijn borsten en buik zijn weer zacht, mijn is urine minder geel en mijn dorst is verdwenen. Maar emotioneel weet ik het nog even niet. Dat duurt misschien toch iets langer dan ik had bedacht.
zondag 25 maart 2012
Het is weer weekeind
Dit weekeind heb ik een paar keer aan vorig weekeind moeten denken. Ook toen was het zonnig maar mijn gedachtes waren niet bij de beginnende lente. Ik was gefocust op de maandag die zou komen.
Nu alles achter de rug is kijk ik weer verder vooruit dan een paar dagen. Ik bedenk me dat ik dit jaar op Koninginnendag weer niet op zoek zal zijn naar leuke babyspulletjes op de vrijmarkt. Ik bedenk me dat ik volgende week tijdens de projectreis vanuit mijn werk ineens een biertje kan drinken. Ik bedenk me dat ik tijdens de zomervakantie niet met een buik van 7 maanden een caravan op zijn plek hoef te duwen. Ik bedenk me dat ik over een week of 6 weer met mijn benen in de beugels lig om mijn cryootjes terug te laten plaatsen.
Het kwartje is nu echt gevallen en ik realiseer me dat ik nog steeds patient bij de kliniek ben en helaas nog geen patient van de verloskundige.
Wist ik maar dat ik de behandeling nog 1x zou moeten doorlopen om weer zwanger te worden. Dat zou het wat minder cru maken. Maar helaas... het is weer even onzeker als 11 weken geleden... ik weet niet of ik ooit moeder zal worden. Natuurlijk houd ik moed en natuurlijk heb ik nog volop kansen. Maar liever had ik het anders gezien. Dat ik nu mijn handen op buik had kunnen leggen en hardop had kunnen zeggen "Over 29 weken gaan wij elkaar zien, hoe geweldig is dat!"
De zon op mijn huid doet me goed. De lente zorgt voor een beter humeur. Ik kijk om me heen en luister naar de vogels. Het leven wat ik nu heb is ook mooi, dat weet ik. Dus ik geniet van wat ik heb en wacht weer geduldig op het moment dat ik het met een klein lief kindje kan delen.
Nu alles achter de rug is kijk ik weer verder vooruit dan een paar dagen. Ik bedenk me dat ik dit jaar op Koninginnendag weer niet op zoek zal zijn naar leuke babyspulletjes op de vrijmarkt. Ik bedenk me dat ik volgende week tijdens de projectreis vanuit mijn werk ineens een biertje kan drinken. Ik bedenk me dat ik tijdens de zomervakantie niet met een buik van 7 maanden een caravan op zijn plek hoef te duwen. Ik bedenk me dat ik over een week of 6 weer met mijn benen in de beugels lig om mijn cryootjes terug te laten plaatsen.
Het kwartje is nu echt gevallen en ik realiseer me dat ik nog steeds patient bij de kliniek ben en helaas nog geen patient van de verloskundige.
Wist ik maar dat ik de behandeling nog 1x zou moeten doorlopen om weer zwanger te worden. Dat zou het wat minder cru maken. Maar helaas... het is weer even onzeker als 11 weken geleden... ik weet niet of ik ooit moeder zal worden. Natuurlijk houd ik moed en natuurlijk heb ik nog volop kansen. Maar liever had ik het anders gezien. Dat ik nu mijn handen op buik had kunnen leggen en hardop had kunnen zeggen "Over 29 weken gaan wij elkaar zien, hoe geweldig is dat!"
De zon op mijn huid doet me goed. De lente zorgt voor een beter humeur. Ik kijk om me heen en luister naar de vogels. Het leven wat ik nu heb is ook mooi, dat weet ik. Dus ik geniet van wat ik heb en wacht weer geduldig op het moment dat ik het met een klein lief kindje kan delen.
donderdag 22 maart 2012
Herstel
Vandaag was het weer rennen en vliegen. Terug naar het normale leven. Het werkende leven. Het was fijn om 2 dagen rustig aan te doen maar het is ook fijn om mijn leven weer op te pakken.
Dinsdag was ik nog licht in mijn hoofd en gisteren voelde me ik moe en zag witjes. Dat witjes is nog steeds en mijn armen worden opgesiert door blauwe paarse vlekken. Mijn aders waren niet makkelijk te prikken en het resultaat zijn 5 blauwe plekken verdeeld over 2 handen en armen. Maar mijn energie is al voor een groot deel terug.
Geestelijk ben ik ook al een eind geheeld. De beurse plekken voelen niet meer zo beurs. Maar ik weet dat er momenten komen dat de emotie me ineens zal overvallen. Ik denk als ik het verhaal aan iemand vertel die niet wist dat ik zwanger was en die dus te horen krijgt van deze miskraam.
Ik voel ruimte om dat te gaan doen. Om te kijken wat dit met me doet. Het is een volgende stap in het verder gaan en het lijkt me fijn om dit verhaal met anderen te delen. Mensen die al jaren vanaf een afstandje meeleven. Ook zij mogen weten dat het gelukt was maar dat ik helaas ook weer afscheid heb moeten nemen. Het moment zal zich vast binnenkort aandienen en dan ben ik er (hopelijk) klaar voor.
Dinsdag was ik nog licht in mijn hoofd en gisteren voelde me ik moe en zag witjes. Dat witjes is nog steeds en mijn armen worden opgesiert door blauwe paarse vlekken. Mijn aders waren niet makkelijk te prikken en het resultaat zijn 5 blauwe plekken verdeeld over 2 handen en armen. Maar mijn energie is al voor een groot deel terug.
Geestelijk ben ik ook al een eind geheeld. De beurse plekken voelen niet meer zo beurs. Maar ik weet dat er momenten komen dat de emotie me ineens zal overvallen. Ik denk als ik het verhaal aan iemand vertel die niet wist dat ik zwanger was en die dus te horen krijgt van deze miskraam.
Ik voel ruimte om dat te gaan doen. Om te kijken wat dit met me doet. Het is een volgende stap in het verder gaan en het lijkt me fijn om dit verhaal met anderen te delen. Mensen die al jaren vanaf een afstandje meeleven. Ook zij mogen weten dat het gelukt was maar dat ik helaas ook weer afscheid heb moeten nemen. Het moment zal zich vast binnenkort aandienen en dan ben ik er (hopelijk) klaar voor.
dinsdag 20 maart 2012
De dag erna
Het viel nog niet mee om gisteren vanuit het ziekenhuis naar huis te mogen. Blijkbaar was ik tijdens de operatie benauwd en dat baarden de artsen zorgen. Mij niet, ik hoest en proest al weken dus het is voor mij ondertussen gewoon. Geen reden om een nachtje in een ziekenhuisbed door te brengen.
Gelukkig was na de operatie mijn zuurstofgehalte in bloed weer normaal en kon de verpleegkundige van de afdeling de gynaecoloog er van overtuigen dat ik toch naar huis mocht. Dus rond 21 uur plofte Merel en ik eindelijk bij mij thuis op de bank.
Het hoesten en proesten ging vannacht zoals ik gewend ben door en vanmorgen werd ik later dan normaal wakker. Mijn lijf en hoofd voelen moe. De wijze woorden van de arts dat ik "minimaal de dinsdag rust moet houden en woensdag het langzaam mag opbouwen" klinken na in mijn hoofd. Al had ik het gewild, vandaag werken zou geen zoden aan de dijk gezet hebben. Emailtjes beantwoorden lukt net.
Terwijl ik rustig op de bank hang komt er tot 2x toe onverwacht bezoek langs. Ontzettend lief om mijn paps en vriendin I te zien. Fijn om mijn verhaal aan hun te kunnen vertellen en me met hun belevenissen bezig te houden. Fijn om niet meer steeds te moeten denken aan wat nog moet gaan komen maar dat ik in de verleden tijd kan spreken. Het is voorbij.
Het voelt goed om deze zwangerschap afgerond te hebben. Het is goed dat mijn baarmoeder weer leeg is. Het is goed dat ik mijn tranen heb laten stromen en afscheid heb genomen. Het is goed dat een nieuwe fase is aangebroken. De fase van herstel en van een nieuwe poging. Het duurt 4 tot 6 weken totdat mijn menstruatie komt en daarna mag ik weer starten om proberen zwanger te worden.
Het is goed zo.
Dag kindje... het was fijn dat je er even was.... het ga je goed!
Gelukkig was na de operatie mijn zuurstofgehalte in bloed weer normaal en kon de verpleegkundige van de afdeling de gynaecoloog er van overtuigen dat ik toch naar huis mocht. Dus rond 21 uur plofte Merel en ik eindelijk bij mij thuis op de bank.
Het hoesten en proesten ging vannacht zoals ik gewend ben door en vanmorgen werd ik later dan normaal wakker. Mijn lijf en hoofd voelen moe. De wijze woorden van de arts dat ik "minimaal de dinsdag rust moet houden en woensdag het langzaam mag opbouwen" klinken na in mijn hoofd. Al had ik het gewild, vandaag werken zou geen zoden aan de dijk gezet hebben. Emailtjes beantwoorden lukt net.
Terwijl ik rustig op de bank hang komt er tot 2x toe onverwacht bezoek langs. Ontzettend lief om mijn paps en vriendin I te zien. Fijn om mijn verhaal aan hun te kunnen vertellen en me met hun belevenissen bezig te houden. Fijn om niet meer steeds te moeten denken aan wat nog moet gaan komen maar dat ik in de verleden tijd kan spreken. Het is voorbij.
Het voelt goed om deze zwangerschap afgerond te hebben. Het is goed dat mijn baarmoeder weer leeg is. Het is goed dat ik mijn tranen heb laten stromen en afscheid heb genomen. Het is goed dat een nieuwe fase is aangebroken. De fase van herstel en van een nieuwe poging. Het duurt 4 tot 6 weken totdat mijn menstruatie komt en daarna mag ik weer starten om proberen zwanger te worden.
Het is goed zo.
Dag kindje... het was fijn dat je er even was.... het ga je goed!
maandag 19 maart 2012
Toch...
Het wordt me niet bespaard... ondanks 2 avonden met flinke bloedingen moet ik vandaag toch de curettage laten doen. Bah, bah. Het vruchtje zat nog volledig in tact in mijn baarmoeder.
Ik zie tegen de operatie op. Niet zo zeer het emotionele gedeelte rondom het afscheid nemen van het kindje. Dat heb ik al 10x gedaan.
Maar vooral tegen de medische handelingen. Ik heb 33 jaar geleden mijn amandelen laten knippen en dat is de enige keer dat ik een operatie heb gehad. En nu gaat er dadelijk van alles gebeuren met mijn lijf. Bleh. Ik kan niet wachten tot dit allemaal achter de rug is en ik me weer kan richten op de toekomst. Ik wil vooruit kijken en niet blijven hangen in iets wat er toch niet is.
Ik zie tegen de operatie op. Niet zo zeer het emotionele gedeelte rondom het afscheid nemen van het kindje. Dat heb ik al 10x gedaan.
Maar vooral tegen de medische handelingen. Ik heb 33 jaar geleden mijn amandelen laten knippen en dat is de enige keer dat ik een operatie heb gehad. En nu gaat er dadelijk van alles gebeuren met mijn lijf. Bleh. Ik kan niet wachten tot dit allemaal achter de rug is en ik me weer kan richten op de toekomst. Ik wil vooruit kijken en niet blijven hangen in iets wat er toch niet is.
zondag 18 maart 2012
Wel of niet
Terwijl ik met mijn zus aan de telefoon zit voel ik iets. Ik leg mijn hand op mijn broekrand en zie bloed. Veel bloed. "Ik bloed" zeg ik tegen mijn zus terwijl ik de trap op ren ."En het is heel veel." Ik ga op de wc zitten en zie dat van alles onder het bloed zit. Ik kan niet anders concluderen dat de miskraam gestart is. Althans dat zou je denken.
Het bloeden stopt na een klein uurtje en daarna zie ik wel steeds roze op mijn wc papiertje.
Omdat het me toch niet helemaal lekker zit heb ik zaterdagochtend toch maar het ziekenhuis gebeld. De gynaecoloog vermoed dat de miskraam plaatsgevonden heeft. Ik moet maandag naar de poli bellen en dan een echo laten maken. Als al het weefsel weg is dan kan de curettage van die middag afgezegd worden. Zit er nog wat... dan gaat hij gewoon door.
Zelf heb ik de hele dag het gevoel dat nog niet alles weg is. Ik heb veel bloed verloren, erg dik bloed, een paar stolsels maar niet echt iets dat op een vruchtje lijkt. Ook de krampen zijn me bespaard gebleven.
Gisterenavond op ongeveer dezelfde tijd als vrijdagavond voel ik dat ik ga vloeien. Ik loop weer naar de wc waar ik een half uur op blijf zitten. Ik verlies wederom veel bloed, een paar stolsel maar niks wat op een vruchtje lijkt. Het bloeden stopt weer en ik heb geen krampen.
Nog steeds ben ik bang dat het vruchtje er nog zit en ik de curettage moet ondergaan. Het word me niet bespaard... 2 avonden bloed verlies en klap op de vuurpijl een curettage in het verschiet.
Ik rommelde gisteren wat in en rond huis. Weggaan durfde ik niet. Ik wil niet ergens zijn en voelen dat ik ga vloeien. Er is dan geen houden aan heb ik gemerkt.
Dus vandaag blijf ik ook maar dichtbij huis. Ga denk ik de tuin maar wat meer voorjaarklaar maken. Dan heb ik tenminste wat leuks om vanuit het raam tegenaan te kijken.
Het bloeden stopt na een klein uurtje en daarna zie ik wel steeds roze op mijn wc papiertje.
Omdat het me toch niet helemaal lekker zit heb ik zaterdagochtend toch maar het ziekenhuis gebeld. De gynaecoloog vermoed dat de miskraam plaatsgevonden heeft. Ik moet maandag naar de poli bellen en dan een echo laten maken. Als al het weefsel weg is dan kan de curettage van die middag afgezegd worden. Zit er nog wat... dan gaat hij gewoon door.
Zelf heb ik de hele dag het gevoel dat nog niet alles weg is. Ik heb veel bloed verloren, erg dik bloed, een paar stolsels maar niet echt iets dat op een vruchtje lijkt. Ook de krampen zijn me bespaard gebleven.
Gisterenavond op ongeveer dezelfde tijd als vrijdagavond voel ik dat ik ga vloeien. Ik loop weer naar de wc waar ik een half uur op blijf zitten. Ik verlies wederom veel bloed, een paar stolsel maar niks wat op een vruchtje lijkt. Het bloeden stopt weer en ik heb geen krampen.
Nog steeds ben ik bang dat het vruchtje er nog zit en ik de curettage moet ondergaan. Het word me niet bespaard... 2 avonden bloed verlies en klap op de vuurpijl een curettage in het verschiet.
Ik rommelde gisteren wat in en rond huis. Weggaan durfde ik niet. Ik wil niet ergens zijn en voelen dat ik ga vloeien. Er is dan geen houden aan heb ik gemerkt.
Dus vandaag blijf ik ook maar dichtbij huis. Ga denk ik de tuin maar wat meer voorjaarklaar maken. Dan heb ik tenminste wat leuks om vanuit het raam tegenaan te kijken.
vrijdag 16 maart 2012
Email 2 voor jou
Hoi,
Hier weer een update van wat er vandaag allemaal gebeurd is. Helaas ben ik niet het wonder waar ze het weleens over hebben. De gynaecoloog had hetzelfde oordeel als de vorige arts. Het vruchtje is te klein, er klopt geen hartje en is rond de 6 weken gestopt met groeien. Een miskraam is onvermijdelijk.
Wederom zag mijn vruchtzak en dooierzakje er mooi uit. Maar ja, zonder gezond vruchtje heb ik daar niets aan.
De dokter heeft de 2 opties uitgelegd. Ik kan kiezen voor een miskraam met medicatie. Die brengt een verpleegkundige in en dan blijf ik in het ziekenhuis totdat de miskraam voorbij is. In het slechtste geval kan dat 2 dagen duren met een curettage als eindpunt.
De andere optie is een curettage. Ik word dan poliklinisch opgenomen en onder narcose wordt het vruchtjezakje verwijderd. Je mag na een goede verkoevering naar huis.
Ik heb voor een curettage gekozen. Ik moet er niet aan denken om met mijn volle bewustzijn in bijzijn van vreemde verpleegkundigen (hoe lief ze ook zullen zijn) een miskraam mee te maken.
Als ik thuis de tabletten had mogen inbrengen en daar de miskraam mogen ondergaan dan had ik wel voor tabletten gekozen. Maar ik kan niet heel goed huilen en emoties uiten als er anderen bij zijn. Helemaal niet als het vreemden zijn. Ik moet er dus niet aan denken dat ik hartstikke verdrietig ben ivm mijn miskraam en niks met die emoties kan. En dat uren achter elkaar. Er staat toch een kleine dag voor een miskraam.
Ik vind een curettage eng en naar maar het is wel het snelst. Het is toch een rotdag dus die mag dan ook zo snel mogelijk voorbij zijn.
Maandag is het zo ver.... om 13.45u moet ik me melden en dan word ik opgenomen. Heel naar, heel spannend en heel verdrietig. Merel gaat mee.
Toch ben ik blij dat het snel gaat gebeuren. Het moet gebeuren om verder te kunnen dus het is er tijd voor. Ik ben de hele week actief afscheid aan het nemen dus het is goed zo.
Natuurlijk wel de hele middag te pas en te onpas mijn tranen laten lopen. Mijn moeder troostte me lief.
Dit weekeind ga ik het lekker rustig aan doen. Dicht bij mijn gevoel blijven en het afscheid definitief maken.
Liefs Femke
Hier weer een update van wat er vandaag allemaal gebeurd is. Helaas ben ik niet het wonder waar ze het weleens over hebben. De gynaecoloog had hetzelfde oordeel als de vorige arts. Het vruchtje is te klein, er klopt geen hartje en is rond de 6 weken gestopt met groeien. Een miskraam is onvermijdelijk.
Wederom zag mijn vruchtzak en dooierzakje er mooi uit. Maar ja, zonder gezond vruchtje heb ik daar niets aan.
De dokter heeft de 2 opties uitgelegd. Ik kan kiezen voor een miskraam met medicatie. Die brengt een verpleegkundige in en dan blijf ik in het ziekenhuis totdat de miskraam voorbij is. In het slechtste geval kan dat 2 dagen duren met een curettage als eindpunt.
De andere optie is een curettage. Ik word dan poliklinisch opgenomen en onder narcose wordt het vruchtjezakje verwijderd. Je mag na een goede verkoevering naar huis.
Ik heb voor een curettage gekozen. Ik moet er niet aan denken om met mijn volle bewustzijn in bijzijn van vreemde verpleegkundigen (hoe lief ze ook zullen zijn) een miskraam mee te maken.
Als ik thuis de tabletten had mogen inbrengen en daar de miskraam mogen ondergaan dan had ik wel voor tabletten gekozen. Maar ik kan niet heel goed huilen en emoties uiten als er anderen bij zijn. Helemaal niet als het vreemden zijn. Ik moet er dus niet aan denken dat ik hartstikke verdrietig ben ivm mijn miskraam en niks met die emoties kan. En dat uren achter elkaar. Er staat toch een kleine dag voor een miskraam.
Ik vind een curettage eng en naar maar het is wel het snelst. Het is toch een rotdag dus die mag dan ook zo snel mogelijk voorbij zijn.
Maandag is het zo ver.... om 13.45u moet ik me melden en dan word ik opgenomen. Heel naar, heel spannend en heel verdrietig. Merel gaat mee.
Toch ben ik blij dat het snel gaat gebeuren. Het moet gebeuren om verder te kunnen dus het is er tijd voor. Ik ben de hele week actief afscheid aan het nemen dus het is goed zo.
Natuurlijk wel de hele middag te pas en te onpas mijn tranen laten lopen. Mijn moeder troostte me lief.
Dit weekeind ga ik het lekker rustig aan doen. Dicht bij mijn gevoel blijven en het afscheid definitief maken.
Liefs Femke
zondag 11 maart 2012
Gek lijf
Al een kleine week wordt mijn rust verstoord door een irritante hoest die me op de meest vervelende momenten overvalt en waarbij ik klink als een soort zeehond. De laatste dagen is hij alleen maar erger geworden. Mijn nachtrust is er ondertussen door aan gort en gesprekken moeten veelvuldig onderbroken worden door mijn gebalk.
Het zou dus best goed kunnen zijn dat ik een griepje onder de leden heb. Dat zou ook verklaren waarom ik sinds een paar dagen ineens licht in mijn hoofd ben, ik mezelf 10x per dag hoor zeggen "poeh, wat ben ik moe". Een vlaag van misselijkheid me soms overvalt. Ik me gammel voel en pas na iets eten het gevoel heb dat ik er weer ben.
Zou ik niet weten dat ik naar een miskraam toeleef zou ik bijna denken dat mijn zwangerschapverschijnselen zijn toegenomen. De klachten komen vast door het vage griepje maar zuur vind ik het wel! Ik voel me zwangerder dan ooit terwijl dat niet zo is... au...
Het zou dus best goed kunnen zijn dat ik een griepje onder de leden heb. Dat zou ook verklaren waarom ik sinds een paar dagen ineens licht in mijn hoofd ben, ik mezelf 10x per dag hoor zeggen "poeh, wat ben ik moe". Een vlaag van misselijkheid me soms overvalt. Ik me gammel voel en pas na iets eten het gevoel heb dat ik er weer ben.
Zou ik niet weten dat ik naar een miskraam toeleef zou ik bijna denken dat mijn zwangerschapverschijnselen zijn toegenomen. De klachten komen vast door het vage griepje maar zuur vind ik het wel! Ik voel me zwangerder dan ooit terwijl dat niet zo is... au...
vrijdag 9 maart 2012
Verdriet
"Sorry, ik moet huilen" snik ik tegen de verpleegkundige aan de telefoon "Ik heb slecht nieuws gehad en moet bij jullie een afspraak maken"
"Ach mevrouw toch, neem rustig de tijd"
"Ik heb bij de echo te horen gekregen dat het kindje te klein is voor de 8 weken dat hij nu moet zijn en dat ik daarom een miskraam moet ondergaan"
"Wat ontzettend rot. Pijnlijk dat u dit mee moet maken"
De verpleegkundige maakt een afspraak voor eind volgende week. Ze is lief, probeert me te troosten en wenst me succes.
Het gesprek met de consulente van moeders voor moeders verloopt ook ongeveer zo. Ik in tranen en aan de andere kant van de lijn een begripvol iemand.
Ik ben blij dat ik deze stappen heb gezet. Het maakt het concreet dat ik afscheid moet nemen van het kindje in mijn buik. Ik heb daar nog een week de tijd voor. Fijn! Ik kan mijn eigen tempo bepalen en dat voelt goed.
Mocht de miskraam zich spontaan eerder aanbieden heb ik op mijn werk geregeld dat ik meteen naar huis kan.
Deze stappen maken het echt dat mijn zwangerschap niet goed is en ik over een week of wat weer helemaal terug bij af ben. Dat doet pijn. Ik durfde sinds lange tijd weer te dromen over mijn toekomst met een kindje. Ik fantaseerde over het samen zijn met het kindje. De voed-momenten, het wandelen, samen onder de douche. Ik zag de feestdagen voor me en kon al blij worden bij het idee dat ik met mijn eigen gezinsrituelen zou starten. En dat ik 2012 uit zou gaan als moeder. Eindelijk....
Het idee dat ik weer van vooraf aan moet beginnen maakt me verdrietig. Ik laat het verdriet toe. Het verdriet van mijn zwangerschap die voortijdig tot een einde komt voert daarin nu nog de bovenhand. Ik probeer dicht bij mijn gevoelens te blijven en ze toe te laten. Zo hoop ik het rouwproces op gang te houden en deze ellendige gebeurtenis een plekje te kunnen geven.
Ik leef van dag tot dag en de tranen komen en gaan. Het mag... ik doe het zoals het voor mij goed voelt.
"Ach mevrouw toch, neem rustig de tijd"
"Ik heb bij de echo te horen gekregen dat het kindje te klein is voor de 8 weken dat hij nu moet zijn en dat ik daarom een miskraam moet ondergaan"
"Wat ontzettend rot. Pijnlijk dat u dit mee moet maken"
De verpleegkundige maakt een afspraak voor eind volgende week. Ze is lief, probeert me te troosten en wenst me succes.
Het gesprek met de consulente van moeders voor moeders verloopt ook ongeveer zo. Ik in tranen en aan de andere kant van de lijn een begripvol iemand.
Ik ben blij dat ik deze stappen heb gezet. Het maakt het concreet dat ik afscheid moet nemen van het kindje in mijn buik. Ik heb daar nog een week de tijd voor. Fijn! Ik kan mijn eigen tempo bepalen en dat voelt goed.
Mocht de miskraam zich spontaan eerder aanbieden heb ik op mijn werk geregeld dat ik meteen naar huis kan.
Deze stappen maken het echt dat mijn zwangerschap niet goed is en ik over een week of wat weer helemaal terug bij af ben. Dat doet pijn. Ik durfde sinds lange tijd weer te dromen over mijn toekomst met een kindje. Ik fantaseerde over het samen zijn met het kindje. De voed-momenten, het wandelen, samen onder de douche. Ik zag de feestdagen voor me en kon al blij worden bij het idee dat ik met mijn eigen gezinsrituelen zou starten. En dat ik 2012 uit zou gaan als moeder. Eindelijk....
Het idee dat ik weer van vooraf aan moet beginnen maakt me verdrietig. Ik laat het verdriet toe. Het verdriet van mijn zwangerschap die voortijdig tot een einde komt voert daarin nu nog de bovenhand. Ik probeer dicht bij mijn gevoelens te blijven en ze toe te laten. Zo hoop ik het rouwproces op gang te houden en deze ellendige gebeurtenis een plekje te kunnen geven.
Ik leef van dag tot dag en de tranen komen en gaan. Het mag... ik doe het zoals het voor mij goed voelt.
Abonneren op:
Posts (Atom)