Iets teruggeven

"Dan is aanbellen het handigste en als u er niet bent dan kan hij aan de achterkant van het huis de kratten ophalen" zegt de kordate mevrouw van Moeders voor Moeders.
Ze vult nog wat dingetjes op haar formulier in, schudt me de hand en vertrekt.

Tijdens de vele iui's en de pogingen tijdens mijn icsi traject heb ik heel wat keren Pregnyl in mijn buik gespoten. Niet het meeste fijne prikje maar effectief is het wel. Door mijn geprik heb ik de voorraad aardig doen slinken. Dus het minste wat ik kan doen is zo lang mogelijk mijn urine inleveren om de voorraad een heel klein beetje richting een acceptabel peil terug te brengen.
Tot eind april gaat mijn urine naar Moeders voor Moeders en als dank je wel kreeg ik naast een cadeau weer een positieve zwangerschapstest in handen. Daar zou ik het bijna alleen al voor doen! ;-)

Anders dan verwacht

Ik had verwacht dat ik ruim voor de menstruatiedag aan iedere vezel van mijn lijf zou merken dat ik zwanger zou zijn. Dat het kindje en ik samen een geheimpje hadden en we in onze knuistjes lachte omdat iedereen nog in spanning zat maar wij het allang zouden weten.
Ik zou contact met het kindje hebben en we zouden op een niveau, die alleen voor hem en mij te merken was, met elkaar communiceren. Ik zou zijn aanwezigheid overal in en om me heen voelen. En hij zou laten merken dat hij bij me wilde zijn.

Wat anders is de realiteit!

Toen ik mijn eerste positieve zwangerschapstest zag viel mijn mond open. "Ik voel niks dus ik kan niet zwanger zijn" De tweede test haalde dat ongeloof niet weg en de derde ook niet.
Ik had geen contact met mijn kindje voordat ik de eerste zwangerschapstest deed en dat heb ik nu nog steeds niet. Alsof zijn zieltje nog niet is ingedaald en ik nu vooral een warm nestje ben waar het kleine wormpje groter in kan groeien.
Ik praat tegen hem en hou rekening met hem maar contact hebben we niet.

Het is zo gek om te weten dat er in mijn lijf van alles gebeurd en dat daarin ergens een klein wezentje heel hard zijn best doet om een mensje te worden. Het is vreemd dat ik daar geen invloed op uit kan oefenen en dat ik er gevoelsmatig geen onderdeel van uit maak.
Natuurlijk is het mijn lijf waarin dit gebeurd maar ik voel, merk en ervaar er bijna niks van.

Dus test 5 moest gisteren me weer even terug naar de realiteit halen. Ergens was ik toch wel nerveus of het 2e streepje wel echt zou komen. Die twijfel was in 10 seconde weg. Hij stond er en kleurde net zo snel en fel op als het controlestreepje. Een glimlach trok over mijn gezicht. "Femke, geloof het nu maar. Je bent zwanger en je lijf werkt hard om jouw meest kostbare bezit uit te laten groeien tot een klein kindje"

Wie weet komt het contact later in de zwangerschap en voel ik dat we op onze eigen manier met elkaar communiceren. Voor nu moet ik er op vetrouwen dat hij er is en hij net zo graag bij mij wilt zijn als ik wil dat hij de komende 8 maanden in mijn buik uitgroeit tot een blakende gezonde baby.

Nog eentje dan

Ik kon het niet laten en heb toch nog maar een test gedaan!

2-3 weken na de bevruchting
5 weken zwanger

Geruststelling

We zijn weer 2 dagen verder en het aantal zwangerschapstesten staat nog op 3. Ik heb mezelf beheerst, beste lezers! Het kost wat moeite maar ik hou zo wel wat euro's in mijn zak. ;-)
Ondertussen heb ik nog een paar mensen meer het bijzondere nieuws verteld. Ik weet dat het vroeg is maar mijn nabije kring is op de hoogte van mijn cyclus en als ik geen bier drink op een feestje is 1 en 1 2. Dus om gekke toestanden op feestjes te voorkomen of op andere onhandige plekken heb ik mijn nabije kring toch maar ingelicht.

Ik ben nog kwaaltjes vrij en dat maakt me stiekem erg onzeker. Niet dat ik startende-menstruatie-klachten heb maar het gevoel dat er een klein mensje in mijn buik aan het groeien is, is er nog niet. Het voelt dan ook onwerkelijk. Gedurende de dag komen er wel steeds vaker momenten dat ik hard op moet lachen en tegen mezelf zeg dat ik zwanger ben. Binnendeurs natuurlijk, wil niet dat de buurt gaat denken dat ze met een loenatik te maken hebben. Of de AH een bordje ophangt met "verboden voor Femke".

klik op de kaart
om hem te lezen

Vriendin K nodigde me vandaag voor de thee uit. Ze wilde me even live knuffelen. Daar zeg ik geen nee tegen. We kletsen en drinken onze mok thee. Ze leeft mee en helpt me om mijn onzekerheid los te laten. "Luister naar je hart en laat de verhalen op internet voor wat ze zijn."

Als K naar de wc gaat pak ik haar pakje engelenkaarten. Ze heeft ze op de salontafel liggen en je kan er 1 pakken terwijl je aan een thema denkt. De kaart helpt je dan richting te geven. Misschien wat zweverig maar leuk om te doen. Ik kan me dus niet beheersen en pak er 1 terwijl ik aan zwanger zijn en moeder worden denk.
De kaart die ik pak is ontzettend treffend.
Ik lees dat ik me geen zorgen hoef te maken, de situatie is perfect onder controle en dat ik alleen maar liefdevol aan de situatie hoef te denken. Zij hebben alles onder controle. Ik laat de kaart aan K zien en die kijkt me lachend aan. "Maak er een foto van, dan kan je jezelf geruststellen als het nodig is"

Ik denk dat ik die geruststelling nog regelmatig moet krijgen maar voor vandaag voelt het goed.
Ik ben namelijk zwanger. Er groeit een klein wezentje in me dat mij straks moeder zal maken. Joehoe, life is beautiful!

Ja... je ziet het goed!

"14 dagen na mijn eisprong zou theoretisch gezien een positieve test moeten kunnen opleveren" bedacht ik me toen ik zondag wakker werd. Ik sprong uit bed en deed de test... negatief.....
Echt teleurgesteld was ik niet. Ik had het al verwacht. Ik voel niks anders dan normaal en de bekende zwangerschapskwaaltjes waren nergens in mijn lijf te voelen.


Ik licht vriendinnen in en vertel dat ik verwacht dat ik maandag ongesteld ga worden.
"Zo gezegd, zo gedaan." dacht ik. Not... op maandag kon ik geen enkel spoortje bloed vinden en ook mijn echte menstruatie krampen bleven uit. "Dan wordt het vast dinsdag" was mijn theorie. Maar ook die ochtend kon ik niks ontdekken en besloot om de kliniek te bellen. Zij wisten vast wanneer ik zou mogen testen wat in zou houden dat ik ook wist wanneer mijn menstruatie echt zou beginnen. Toch? Ergens kriebelde er namelijk toch iets dat ik nog nooit meer dan 14 dagen na mijn eisprong niet ongesteld word. Zelfs niet toen ik hormonen gebruikte.
Het antwoord was 16 dagen na dag 0. In normale mensentaal is dat 16 dagen na je eisprong. Ik rekende even door en bedacht dat dit donderdag zou zijn. Gerustgesteld hing ik op. Ik was met alles te vroeg, zowel het testen als mijn menstruatie.

's avonds in bed schrijf ik een berichtje over de info die ik vanuit de kliniek heb gekregen. Bij het typen van 'dag 16 na mijn eisprong' vallen mijn vingers stil. "Dat is vandaag!"
Ik typ mijn berichtje af en schrijf dat ik vandaag niet ga testen maar donderdag. Heb me daar toch op ingesteld. Ik sluit mijn pc af en ga slapen.

Onder het douchen overdenk ik 's morgens nog eens mijn gedachtes rondom het testen. "Ik wil niet testen omdat ik bang ben voor een negatieve test. Maar als hij vandaag negatief is, dan is hij dat morgen ook. Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek?"
Ik droog me af, rijd naar mijn werk en om 17.00u besluit ik om toch maar een test bij het Kruidvat te kopen. Eigenlijk beslis ik op dat moment ook dat ik thuis meteen ga testen. Ik ren dus naar boven en plas in mijn groene plasbeker van de Ikea. Zuig mijn urine op, laat 4 druppels in de test vallen en leg de test op de wasmachine. Ik rommel wat in de badkamer en na een halve minuut kijk ik op de test. "Vast veelste vroeg om iets te zien" bedenk ik me maar hoe mis kan ik het hebben? Ik zie een licht 2e streepje. "Wat?? Dat kan niet? Echt? Ben ik zwanger?" Ik staar naar de test en zie het streepje feller worden. "Ik ben zwanger!"

Uren daarna was het nog niet doorgedrongen en als ik eerlijk ben nu ook nog niet. Ik heb 's avonds nog een test gedaan en net weer 1.... moet mezelf overtuigen dat het echt is. ;-)
Ik hoop hier al zo lang op en nu ik een positieve test heb, uhm, 3 positieve testen, weet ik niet wat ik moet doen. Ik had ergens niet meer verwacht dat mij dit zou overkomen. Het kwartje moet echt nog vallen en de gevolgen van deze geweldige wenteling moeten weer terug in mijn gedachtes komen maar wat ben ik blij! Dit is echt fantastisch!

De terugplaatsing (ICSI 1, poging 2)

Mijn 2 cellige cryo die al voor de
teruplaatsing zich tot 4 cellen had
doorgedeeld

Het was natuurlijk al maanden geleden dat ik mijn vorige terugplaatsing had dus hoe het precies in zijn werk ging was ik een beetje kwijt.
Toen ik in de supersonische stoel met mijn benen op de beenleuningen lag, biechtte ik dat op aan de dokter.
"Dan ga ik alles nog een keer vertellen" antwoordde ze. "Allereerst ga ik een eendenbek in brengen en maak u vagina schoon" Ze legde de klemtoon van vagina op de "gi". Ik zelf leg hem altijd op de "va". Meteen hoorde ik in mijn hoofd mezelf het woord op verschillende manier zeggen. De dokter praat ondertussen rustig verder. Ze heeft bespreekt mijn vagina weer en ik schrik uit mijn gedachten. "Ik breng een leeg IUI slangentje in om te kijken of dit soepel verloopt. Als dat is dan geven we een seintje aan de embryoloog en hij zal in een vergelijkbaar slangentje de embryootjes plaatsen." Ze legt de procedure die dan volgt uit.
Het is me helder en ik ben er klaar voor. Op 1 vraag na "Zijn mijn beide cryo's goed ontdooit?" Meteen daarop stelt de assistente door het luikje aan de embryoloog mijn vraag en zijn antwoord is JA.
Joehoe.. ze zijn allebei goed ontdooit!

Na de terugplaatsing mag ik in een verkoeverkamer wachten op de embryoloog. Die zal me vertellen hoe de embryootjes er uitzagen en van welke kwaliteit ze zijn.
Hij overhandigd me bovenstaande foto en ik voel me meteen trots. Mijn embryo ziet er prachtig uit! De embryoloog bevestigd mijn gedachte. Hij is namelijke van het kwaliteit nummer 1 en heeft zich al tot 4 cellen doorgedeeld. Ook de andere embryo is van kwaliteit nummer 1. Ze zijn beide optimaal om terug te plaatsen. Hij schud mij mijn hand en wenst me succes de komende weken.
Ik kijk nog een keer trots naar de foto en huppel bijna naar de auto. Wat was dit een fijne ervaring en wat voelt het goed om mijn embrootjes weer terug te hebben.

De dag is geprikt! (ICSI 1, poging 2)

Ik ken mijn gekke follikels ondertussen wel. Ze groeien lekker rustig en dan ineens groeien ze als een tierelier. Dus vandaag waren ze matig groot en de doker wilde me uitnodigen voor een 3e echo op maandag.
"Sorry maar dat lijkt me niet slim. Mijn follikels groeien langzaam en daarna zeer snel. Ik ben bang dat we maandag dan te laat zijn."
"Dus u wilt nu al een datum prikken voor de terugplaatsing?"
"Graag."
De dokter kan zich in mijn standpunt vinden en gaat dagen tellen. We spreken af dat woensdag de terugplaats-dag gaat worden. Fijn, fijn, fijn. Eindelijk weer een echte poging.

Vanavond zet ik de Pregnyl, maandag is mijn eisprong, dinsdag worden 2 van mijn mooie cryo's ontdooit en woensdagochtend krijg ik te horen hoe laat ik mag komen voor de terugplaatsing. Ik ben er klaar voor!

Uitgangsecho 1

Die zwarte boon is mijn baarmoeder
waar het baarmoederslijm zich
in opbouwt. Nu nog een soort
dikke streep midden in mijn baarmoeder
Klik op de foto voor beter beeld

"Ik meet je follikels op en dan maken we het plan" zegt de dokter terwijl ze met het echo-ding naar mijn baarmoeder zoekt.
"Het baarmoederslijmvlies is nog redelijk dun. Dat is prettig want dan zijn je follikels waarschijnlijk ook nog klein. Het zou fijn zijn als je eisprong na het weekeind is"
Ze vindt mijn follikels en meet ze op. "De grootste is ongeveer 12,5 mm. Nog lekker klein."

We spreken af dat ik zaterdag terug kom voor de volgende meeting. Het vermoedde is dat ze dan groot genoeg zijn om mijn eisprong te plannen en dus ook de terugplaatsing. Mjin follikels hebben namelijk de neiging om zeer rustig aan te groeien en dan ineens een groeispurt te maken. Dat maakt dat we al een aantal keer op het nippertje op tijd waren en soms net te laat.
Het is fijn dat de dokter zich dit herinnerd en daarom mij een keer extra wilt zien. "Gewoon voor de zekerheid."
Ik ben het helemaal met haar eens. Liever een keer te vaak dan net iets te laat!

Hij en ik

Ik zie Hem door het raam van het restuarant aan komen lopen. We zwaaien naar elkaar en als hij tegenover mij zit start het geklets. De sfeer is ontspannen en die blijft ook zo, zelfs als we het over de lange tijd hebben dat we al samen bezig zijn om een kindje te krijgen.
"Hou je het nog een beetje vol?" vraag ik hem. "Ja hoor, ik hoef maar weinig te doen. Voor jou kost het veel meer inspanning."antwoord hij. Ik vertel dat ik de belasting mee vind vallen en het eigenlijk nog goed volhou. "Niet dat ik nog niet zwanger hoef te worden maar ik had niet verwacht dat het hele ziekenhuis gebeuren zo goed vol te houden is." "Ondanks de vele maandelijkse bezoekjes?" vraagt Hij. "Ja zelfs dat. Het enige wat me nu opvalt, is dat ik minder emotioneel over de mislukte pogingen, het lange wachten en het onzekere proces ben dan toen ik hormonen spoot. Ik dacht toen dat ik nergens last van had maar terugkijkend denk ik dat ik in die maanden toch emotioneler was dan nu." Hij schept nog wat sla op zijn bord en ik drink mijn glas wijn leeg. We kletsen en lachen en als we afscheid nemen spreken we af dat we snel weer een keer samen gaan eten.

Het voelt zo goed met Hem. Het is een fijne, slimme, gevoelige en humoristische man. Hij weet goed wat hij wel en niet wilt en hoe hij zijn leven in wilt richten. Hij kan mij aan het lachen maken maar ook na laten denken over zaken. Het klikt en ik ben blij dat hij de vader van mijn kinderen wordt. Mochten zij zijn karakter erven dan weet ik dat mijn kinderen het gaan redden in de toekomst en mochten ze net wat meer van mij erven... ach dan weet ik dat het ook wel met ze goed komt. Wat mij betreft komt die positieve zwangerschapstest snel en is onze volgende afspraak niet een etentje maar een echo bij de verloskundige.

Vooruit

De krampen waren inderdaad de signalen dat deze IUI niet het gewenste resultaat heeft gebracht. Stom, balen en teleurstellend. Het was zo mooi geweest. Maar dat heb ik al vaker gedacht. Denk even aan de keer dat ik op de parkeerplaats heb geinsemineerd, de IUI waar mijn moeder bij aanwezig was of die ene met vriendin M aan mijn zijde of de terugplaatsing van mijn 2 prachtige embryootjes. Ach, eigenlijk was iedere poging een goede geweest om zwanger van te worden.
Maar ik denk dat mijn cryo terugplaatsing me dan eindelijk die gewenste zwangerschap en dat nu al gekoesterde kindje gaat brengen. Want dat is nog het enige wat ik niet meegemaakt heb in dit proces. Dit moet hem daarom wel gaan worden!
Dus kom maar op met die eisprong, kom maar op met die pregnyl, kom maar op met mijn mooie cryo's, kom maar op met die positieve zwangerschapstest!

Tja

Ik voel krampen in mijn buik. Het kan niet anders dan dit een beginnende menstruatie is. Vroeg want het is pas dag 11 na mijn eisprong. Maar echt heel vroeg is het ook niet dus het zal wel het begin van het einde zijn.
Confronterend is het wel dat net vandaag een bekende een positieve test in haar handen houdt. Precies zo'n test waar ik al 29 maanden op wacht. Zo'n test die voor mij nog steeds zo ver weg lijkt. Zo'n test waar ik 's nachts van droom en vurig op hoop. Zo'n test....
De felicitaties zijn oprecht. Voor haar is het fijn. Maar het maakt de kramp in mijn buik niet minder. Die lijkt alleen maar erger te worden.

Eventjes weg

"Oké, dan zie ik je morgen om 12 uur." We hangen op en ik loop naar boven. Ik leg mijn koffertje op bed en pak schone sokken uit de kast.

Morgen gaan vriendin M en ik een paar dagen naar België. Even onze hoofden leegmaken en energie op doen. We gaan genieten van het bourgondische leven en dus van chocolade, bier en vlaamse frieten! We gaan lekker kletsen en fantaseren over onze toekomst. Want we delen allebei de wens om moeder te worden en doen dit beide zonder partner. Bij haar gaat het ook niet zonder slag of stoot. We weten hoe het is om een wens te hebben en hoe hard je ook je best doet, deze (nog) niet in vervulling ziet gaan. We weten ook dat we allebei positief ingesteld zijn en kijken naar mogelijkheden en naar de toekomst. We kunnen samen klagen, huilen, lachen en elkaar motiveren om door te gaan. Dat maakt onze vriendschap sterk.

Dus we gaan veel kletsen en fantaseren en nog meer kletsen. We gaan lachen en leuke dingen doen. Gewoon om het kan en omdat we vinden dat we dit wel verdiend hebben.