vrijdag 8 oktober 2010

Een tussenstopje


Het stickje laat weinig zien maar mijn lijf zegt van alles. Onzeker bel ik naar de kliniek.
"Een positief stickje is het uitgangspunt"
"Dat snap ik maar mocht ik morgen een positieve test hebben is de kans groot dat mijn ei zondag valt en we maandagochtend dus te laat zijn"
"Maar te vroeg insemineren is ook niet goed"
"Is het dan een idee dat ik vandaag voor een echo kom?"
5 uur later loop ik de wachtkamer in. Ik klets met een bekende die er toevallig ook is. Het wachten schiet zo lekker op en binnen het uur sta ik in de spreekkamer.
De dokter maakt een echo, schrijft wat op, berekend iets en laat me mezelf weer aankleden.
"U komt maandag terug voor de IUI en we maken dan nog een echo"
"Dus mijn ei is nu nog niet groot genoeg?"
"Nee, ik denk maandag op zijn vroegst. De signalen duiden erop dat de eisprong er nog niet aankomt."

Ik maak een afspraak voor maandag en rij gerustgesteld naar huis. De dokter is een deskundige en die zegt dat ik me zondag geen zorgen hoef te maken dat ik maandag te laat ben.

donderdag 7 oktober 2010

Gaat ie komen?


Mijn ei moet er zo langzamerhand wel aankomen. Niet alleen mijn ei maar ook het weekeind. Beetje stress geeft het wel. De kliniek is natuurlijk niet 24 uur per dag en dan ook nog eens 7 dagen in de week open. Ook dokters moeten af en toe een momentje voor zichzelf hebben. En je zult zien dat net op dat schaarse momentje van de dokter mij ei denkt te gaan vallen! Zo eigenwijs zijn mijn eitjes wel. Die doen gewoon waar ze zin in hebben. Belachelijk natuurlijk maar ja wat doe je eraan? Niks, behalve dan hopen dat mijn ei een sprintje gaat maken en fijn op een geschikt moment gaat vallen.

maandag 27 september 2010

Zoals verwacht


Het is een bekende handeling. Na het afvegen kijk ik op het papiertje. Meestal zie ik niks opvallends maar vandaag wel. Het papiertje kleurt een beetje rood. Zoals mijn ratio al verwachtte word ik ongesteld. Toch voel ik teleurstelling. Stiekem had ik toch een beetje hoop. Absoluut niet realistisch maar ja, het was er wel.
Een andere hoop neemt de open gekomen ruimte in. De hoop dat ik heel snel echt ongesteld ben en mijn cyclus weer op dag 1 zit. Al tellend is er een kans dat op zondag mijn eisprong komt. De dag dat de kliniek dicht is. Hoe eerder dag 1 van mijn cyclus er is, hoe meer kans dat ik niet op zondag voor de 2e dag op een rij met een knal positieve test in mijn handen sta.
Dus rommel maar raak buik en zorg dat je je snel klaar maakt voor poging 13!

woensdag 22 september 2010

Onderzoek deel 2


Ik heb de tijd om alle hoedjes en bezuinigen van deze Prinsjesdag in de krant staan goed te bekijken. Het duurt namelijk wel even voordat ik naar binnen mag. Ik probeer niet aan de naald te denken en mijn bloed dat straks in een buisje loopt.
De medisch-assistente vraagt welke arm ik denk dat het beste is. Ik vertel dat ik de vorige keer meer dan een week met een blauwe plek van 10cm doorsnee op mijn arm heb gelopen. Ik weet dus niet zo goed welke arm het beste is. Ze checkt beide armen en kiest de linker. Terwijl ze het buisje vult en ik angstvallig naar de wastafel kijk vraagt ze wat small talk dingen. Het ontspant me.

Bij mijn volgende afspraak krijg ik de uitslagen en weet ik of mijn cyclus ook hormoninaal helemaal in orde is. Het duimen is weer begonnen! Dit keer niet om een positieve dipstick. Dat is ook weer eens wat anders!

woensdag 15 september 2010

Ineens is er veel duidelijk


Ik val met een zucht op de bank neer. De afgelopen dagen waren bewogen.
Onwennig leg ik mijn benen in de beugels. "Past dit echt?" vraag ik aan de dokter. "Ja mevrouw, alleen bij hele lange mensen draaien we dit om" hij voegt daad bij woord en vervolgt "schuif maar wat dichter naar de rand"
Ik lig met mijn benen wijd voor een vreemde man. Die man brengt een echo-apparaat in en begint enthousiast een grijze vlek op het beeldscherm te bejubelen. Ik blijk een mooie baarmoeder te hebben en mijn ei mag er ook wezen.
"Wat mij betreft kunt u morgen terugkomen voor een SA onderzoek van het zaad van meneer en een slide onderzoek."
"Ik wil kijken of ik het met P kan regelen om morgen te komen" beantwoord ik de doker. "Hij moet maar tijd maken" zegt die en schut me de hand "wacht even op de medisch assistent om de afspraak te maken" roept hij me na.

Ik bel P maar krijg hem niet te pakken. De assistente roept me binnen. Ik leg de situatie uit. Ik kan niet in de agenda van P kijken en kan alleen maar een afspraak onder voorbehoud maken. P kan hoeft alleen maar een potje af te geven. Ik kan ergens tussen mijn werkzaamheden door naar de kliniek om de slide-test te doen en een echo te maken. Essentieel is dat we beide redelijk rond dezelfde tijd kunnen.

Als de afspraak staat loop ik naar buiten, stap in de auto en dan belt P. Ik vertel het verhaal en hij kan de afgesproken tijd niet. Ik ga terug naar binnen, maak een nieuwe afspraak en rij weer terug naar mijn werk maar niet voordat ik de assistente bedank voor hun flexibele opstelling en actief meedenken. Zij verzekerd me dat ze dat graag doen en me deze cyclus al duidelijkheid willen geven.

De volgende dag begroet de gastvrouw met met een "de dokter is bijna klaar en dan bent u aan de beurt." Ik heb nog net tijd om een kopje koffie te drinken voordat de dokter me binnen roept. Hij verteld dat P zijn zaad in het lab bekeken is. Hij is niet enthousiast over het aantal en de kwaliteit van het zaad. Voordat ik het weet lig ik weer in de beugels en kijk naar mijn baarmoeder op het schermpje. Ik herken de grijze vlek en de complimenten van de dokter. Mijn ei is nog meer gegroeid, hij is maar liefst 2.2cm groot. Niet dat ik weet of dat goed is maar aan de opmerkingen van de dokter te horen is het prima. Hij maakt een foto voor mijn plakboek.

Ik trek mijn kleren aan terwijl de dokter het slide onderzoek doet en het zaad nog een keer bekijkt. Hij legt uit waarom hij niet tevreden is. Ik mag ook kijken en inderdaad, ik zie weinig bolletjes en er bewegen er nog minder rond. "Dat is niet om naar huis te schrijven, mevrouw. Zwanger worden met ZI word zo wel heel moeilijk. U hoeft zich verder niet ongerust te maken. Met IUI concentreren we het zaad en aangezien er bij u niks mis is heeft u geen reden om niet met IUI zwanger te kunnen worden. U bent aan het juiste adres!"

Met een dubbel gevoel loop ik de kliniek uit. Ik licht P telefonisch in (die het heel goed oppakt) en we maken een afspraak om live bij te kletsen. Ik race door naar mijn werk en pas thuis komt het nieuws echt binnen. De afgelopen 11 pogingen en met deze erbij 12, zijn voor niks geweest. Alle moeite van potjes ophalen, in bij 32 graden een potje moeten vullen, spierpijnbenen van het omhoog houden hebben en die ellendige wachtweken zijn voor niks geweest. Het was een wonder geweest als ik zwanger was geworden.
Ik ben blij dat ik bij de kliniek terecht kan en een rexeble kans heb om met IUI zwanger te worden. Maar mijn hoofd is leeg en ik doe even mijn ogen dicht. Deze bewogen dagen moeten even binnenkomen.

woensdag 8 september 2010

Spreekuur


Blijkbaar zijn wij een interessante casus. Hij heeft nog nooit zo iets meegemaakt. Een alleenstaande vrouw die samen met haar donor op spreekuur komt en vraagt of hij hen wil helpen om zwanger te worden. De dokter is eerlijk en verteld dat doneren via de vriesprocedure moet plaatsvinden anders wordt het verwekken.

De invriesemthode gaat tijd kosten. Veel tijd, zeker 6 maanden. Pas na die tijd kan met zekerheid gezegd worden dat Hij geen HIV of Hepatitus heeft. Dan kan er pas gestart worden met insemineren. Er is ook een test waarmee we meteen weten of Hij besmet is met een of andere ziekte.
Ik kan op dag 11 van mijn cyclus terugkomen. De dokter maakt dan een echo om te kijken of mijn eitjes groeien.

Verderop in mijn cyclus wordt waarschijnlijk mijn bloed getest op van alles om te kijken of daar iets te vinden waarom ik nog niet zwanger ben. Je mag het niet zeggen en denken maar het zou fijn zijn als zou blijken dat ik met een klein pilletje ineens zwanger kan worden.
Hij en ik praten wat na op het bankje voor de kliniek. We hebben het over de toekomst en contact tussen het kindje en hem. Over wat er met ons zal gebeuren als er een kindje is. Welke gevoelens er dan loskomen.

Het is fijn om dit te bespreken. Het is fijn om te merken dat Hij dit met mij wilt doen. Stiekem blijf ik bang dat ook Hij afhaakt. Het is namelijk op het moment veel gedoe en ik kan me voorstellen dat er ooit een punt komt waarop hij gaat twijfelen.

Mijn hoop is dus op de dokter gevestigd. Wie weet wil hij wel extra zijn best doen omdat we een interessante casus zijn en ben ik hxe9xe9l snel zwanger.

zondag 5 september 2010

Avontuurtje


Ik sms Hem als ik de afrit van de snelweg af rij, volg de aanwijzingen van TOMTOM en parkeer de auto.
Ik hoor een tik op mijn raam en gooi de deur open. Hij staat wat onwennig bij de deur en vraagt om de handdoek die op stoel naast me ligt. Hij stop het potje erin en geeft het pakketje aan mij. We zeggen gedag en ik rij weg. Meteen ruk ik het potje uit de handdoek en stop hem tussen mijn benen. Het moet op lichaamstemperatuur blijven he!

De parkeerplaats staat vol met vrachtwagens. Lees "pottenkijkers". Het is zoeken naar een redelijk rustig plekje.
Het avontuur gaat nu beginnen. Ik trek mijn rokje omlaag, schuif de handdoek onder mijn billen, zuig het goedje op, plug het slangetje op het spuitje en insemineer. Het voelt raar om dit zittend te doen, om allerlei mensen om me heen te hebben, om op een opgefrommelde handdoek te zitten en uit te kijken op 2 zoende mensen in de bosjes.
Na een kwartier rij ik weg. Mijn rokje nog halverwege mijn benen en het spuitje nog op zijn plek. Iedere minuut dat er niks uitloopt is meegenomen, toch?
Ik rij naar de volgende parkeerplaats, geen leeg plekje te bekennen. Althans niet 1 waar niet 5 vrachwagenchauffeurs mee kijken als ik de boel weer in orginele staat ga brengen. Is al ingewikkeld genoeg omdat achter het stuur te moeten doen laat staan als ik het voor publiek moet doen.
Ik weet dat er over een paar kilometer nog 1 komt dus ik rij door. Ik zal wel moeten want hier kan het echt niet.

Bij parkeerplaats 3 is het druk. Vrachtwagenchauffeurs staan te kletsen, een man loopt bellend rond en er rijden auto's op en af maar er is een rustig plekje voor mij vrij. Ik haal de spuit eruit, trek mijn rokje recht, ruim de boel op en rij verder door naar mijn camping. Het zit erin…. het wachten is begonnen!
Het voelde goed om dit te doen. Om ook deze kans te nemen. Maar helaas, helaas zonder het gewenste effect. Ik ben ongesteld geworden.

zondag 29 augustus 2010

Een verlichtend kaarsje


"Dan maar 2 euro" denk ik terwijl ik de munt in de gleuf laat glijden. Ik pak 2 kaarsjes uit het bakje en kijk rond. "Wie zal ik dit keer kiezen?" mompel ik en loop een rondje door de kerk.
Ik heb kaarsjes gebrand bij moeder Maria, Heilige Anthonius, Heilige Lourdes en Bernadette. Bij Jezus zelf en nog een paar keer bij moeder Maria. Met al die kaarsjes had ik een heel huis kunnen verlichten maar ja het doel heilgt de middelen hxe8.
Het inzetten op een materie waar ik geen invloed op heb voelt goed. Er zijn door bidden vaker wonderen verricht en het geeft mij hoop. Als zelfs het hemelrijk zich ermee gaat bemoeien dan moet het toch goedkomen!

zondag 8 augustus 2010

Tranen


Ik zucht en gooi het rode papiertje de wc in. Niet meer naar kijken en snel doorspoelen. Ik loop naar beneden en voel een traan over mijn wang glijden. Alles in me zei dat ik zwanger was en toch is het niet zo. Ik snotter flink en bel met vriendin M. Ze luistert en snap wat ik voel.
En dan… ja dan moet ik weer door! Ik heb Hem gebeld en zijn voicemail ingesproken. Daarna heb een mail gestuurd want er moet weer een nieuwe afspraak komen.
Het word nog een heel gedoe om zijn zwemmend goud bij mij op de goede plek te krijgen. Ik ga namelijk op vakantie!

Midden in mijn vakantie valt mijn ei en iedereen zal wel denken "boeien, lekker genieten en een maandje rust nemen"
Nou en dat kan ik niet. Ik wil geen kans voorbij laten gaan als er een mogelijkheid is om er een geslaagde poging van te maken. Zou ik de USA zitten of ergens op een tropisch eiland is het een ander verhaal maar ik ga kamperen. Kamperen in Europa en dan ook nog eens in Belgie en Frankrijk. Vriendin M is mijn reisgenote en zij snapt dat ik ergens tussendoor een potje op wil halen. We hebben ons reisschema erop afgesteld.

Hij mailt terug en kan dag 11! Joehoe, ik zit dan in Belgie en met een uur rijden kan ik zijn zwemmend goud in een potje ontvangen. Het lastige is dat ik ergens onderweg een plekje moet vinden om te insemineren. Als zijn zwemmend goud tussen mijn borsten vloeibaar is geworden dan is dat het moment om het in te brengen. de dokter heeft me die tip gegeven. Maar ja, dan zit ik ergens op de snelweg! Het hoe en wat verhaal hou je te goed. Ik moet nu echt verder met pakken anders kom ik nooit in Belgie!

maandag 2 augustus 2010

1,5 en 4 jaar


"neehee, geen appelsap. Appelsap is vies!!"
"Ik wil niet naar bed"
"F krapt me!!!"
"Ik wil een ijsjuuuhh"
4 dagen was ik onderdeel van een gezin met kleine kinderen. Mams draaide alleen het huishouden want paps was op zakenreis. Ze deed het vaardig en ik heb lekker van haar afgekeken.
Het is pittig in je eentje. Zo rond etenstijd zijn ze niet op hun gezelligst. Ik zie tranen, hoor stampvoeten en zie duwtjes richting klein zusje. Mams blijft rustig en geduldig. Daar kan ik nog wat van leren.
We doen leuke dingen en de kinderen genieten. Ze zijn blij, vrolijk en energiek. Mams krijgt knuffels en een kus. Ik krijg een dikke glimlach en natte zoen op mijn neus.
Het is bijzonder om onderdeel te zijn van dit gezin. Het geeft een mini-blik op mijn toekomst. Althans als het eindelijk een keer mag lukken. Het positieve gevoel is weg. Ik weet niet wat ik moet denken of voelen. Ik weet alleen dat ik graag een dikke kus of een grom van mijn eigen kindjes wil krijgen. Liefst vandaag nog maar dat is echt te snel ;-)

zondag 25 juli 2010

Poging 10


Ik hoef niet eens heel goed naar het stickje te kijken. Ik zie het streepje zo ook wel. Hij is nog niet knal maar best heel positief.
Ik huppel naar beneden en als ik met een kop koffie op de bank ga zitten hoor ik de bel. Hij is er.
We kletsen wat bij en ik laat hem de spullen van de kliniek zien.

Zoals de dokter zei stop ik het zwemmend goud onder mijn borsten totdat het vloeibaar is. Ik gebruik zijn catheter en blijf rustig liggen na de inseminatie. Het voelt goed en ontspannen kom ik mijn bed af en pak mijn koffer voor mijn mini-vakantie verder in.

vrijdag 23 juli 2010

Toespreken


Ik ben voor de eerste keer boos op mijn kind geworden. En hij heeft het verdiend. Een beetje lopen hanesen met het wel of niet komen. Het wordt tijd dat hij naar zijn moeder luistert en gewoon geboren gaat worden. Dat eigenwijze gedoe moet maar eens afgelopen zijn.
Dus bij mijn volgende eisprong gaat hij samenvloeien met het zwemmend goud en zich netjes innestelen om daarna over 9 maanden als een goed luisterend kind te wereld te komen.