Problem solved

Al voordat ik ongesteld werd was ik met mijn volgende inseminatie bezig. Mijn eisprong valt namelijk heel ongelukkig in mijn vakantie. Al weken ben ik aan het denken hoe ik dit toch moet gaan aanpakken. Voor mijn vakantie insemineren is eigenlijk te vroeg. Bij terugkomst is het te laat. Een maand overslaan gaat tegen al mijn wensen, gevoelens en gedachtes in.
Hoe ga ik dit aanpakken?
"Ik wil je iets raars vragen."
"Kom maar op."
"Mag ik een potje met zwemmend goud bij je op komen halen? Heel vroeg, net nadat jij uit je nachtdienst bent gekomen en voordat je gaat slapen?"
"Dat is inderdaad vroeg. Waar ga je dan jouw deel doel?"
"Thuis, ik wacht voor je deur en als jij mij jouw zwemmende goud hebt gegeven rij ik naar huis."
"En het blijft al die tijd goed?"
"Ik hoop het, ik zal het op mijn hart dragen."
We lachen en hij gaat akkoord. Zijn huis is klein dus ik zal in de auto wachten. Het voelt bijna alsof we iets illegaals doen.
Ik vertrek een paar uur na de inseminatie richting mijn vakantieadres. Vast hard duimend dat zijn zwemmend goud het langer uithoudt dan 72 uur. Het is een gok wat we nemen maar niet geschoten is altijd mis.

We gaan door

Tja, helaas. Het is niet gelukt.
Donderdag kwamen de eerste signalen en vandaag kan ik het niet meer ontkennen. Ik moet zeggen dat ik er rustig onder ben. Het zij zo!
Ik ga over 2 weken op vakantie. Zeg maar precies als mijn eisprong is. Niet echt handig. Hij kan namelijk niet even langskomen. Althans als je 8 uur vliegen niet als even labelt.
Hij is nu op een minivakantie. Over een paar dagen ga ik hem bellen en vragen of hij ergens tussen zijn nachtdiensten door toch een mogelijkheid ziet om een potje te vullen. Gewoon bij hem thuis. Ik ga hem daar wel ophalen. Het is een eindje rijden maar ik heb het er voor over. Een maand niet geschoten is namelijk altijd mis!

Kraambezoek

Hij is nog zo klein. Zo onschuldig. Zo aandoenlijk. Zo afhankelijk. Zo lief. Zo fijntjes. Hij is gewoon heel schattig.
Vriendin A ziet er goed uit, ondanks de korte nachten. Dochterlief speelt met puzzels en danst voor de spiegel. Zoonlief drinkt de fles in mijn armen. Het is zo huiselijk en zo warm. Heerlijk dat ik erbij mag zijn.
Het kriebelt bij mij. Dit wil ik ook. Ik wil  ook mijn eigen gezinnetje hebben.

De 3e keer die ook de 1e keer is

Veelste hard scheur ik over de snelweg naar huis. Ik MOET er voor Hem zijn. Dat lukt. Opgelucht open ik mijn voordeur en ren naar boven. De pc zoemt bij het opstarten. Ik ren naar beneden en zet de verwarming hoger. Vul de waterkoker, druk de senseo aan en ren weer naar boven om het gastaccount op mijn pc te openen. Ik druk op het senseoknopje als de deurbel gaat. Hij is er!

We kletsen wat over het weekeind en zijn vriend die nu door de wijk loopt terwijl Hij bij mij is. Na een klein half uurtje lopen we naar boven en gaat Hij aan het "werk".
Ik surf beneden wat op het net en zing met de radio mee. De tijd vliegt voorbij.
Ik voer mijn "werk" uit en merk dat het me minder doet dan de andere keren. Met mijn hoofd ben ik al bij mijn vrienden in het cafxe9. Lekker bijkletsen.

Na 15 min benen omhoog ruim ik alles op en loop naar beneden. Drink nog een kopje thee en stap mijn fiest op. De 1e keer met de nieuwe Hij zit erop. Op naar een positieve test.

Doorstart

De dag komt steeds dichterbij. Ik kan het nog bijna niet geloven dat het echt weer gaat gebeuren.
"De afspraak gaat gewoon door" smste hijvanavond. Ik durf nog niet helemaal blij te zijn. Niets zo veranderlijk dan de mens. Het ene moment willen we zwart haar en twee weken later verven we het blond. Ik niet hoor, ik ben al heel mijn leven blond. Symbolisch gezien zou je denken dat ik vast geroest zit in mijn vaste stramien maar gelukkig bedoel ik het niet symbolisch.
Mijn vertrouwen in de man achter de donor moet weer groeien. Hij klinkt vastberaden en wil er voor zorgen dat ik moeder wordt en dat hij een kindje op deze wereld zet. Hij is overtuigd dat ons contact een vruchtbare afloop krijgt. En dat geeft mij moed!

Hij nummer 2

"Voordat we zo zitten te kletsen dat we het vergeten, zullen we nu maar het contract tekenen?"
"Lijkt me een goed plan, daar zitten we uiteindelijk hier toch voor bij elkaar" lacht hij.
We zetten de krabbels en kletsen verder over wat je zoal via je genen doorgeeft.
Een uur daarvoor begint het gesprek gespannen. Beide zijn we nerveus.
Ik gooi het onderwerp snel op tafel. We moeten het er toch over hebben. Hij verteld dat hij zijn eigen wensen wil vervullen en zijn eigen toekomst vorm wil geven. Hij wil niet dat aan de kant schuiven omdat zijn familie dat wilt. Hij is helder, duidelijk en standvastig. Mijn vertrouwen groeit met de minuut. Hij maakt bewust deze keuze, hij kiest daarmee ook bewust voor mij.
Opgelucht sluit ik de deur achter hem. Opgelucht maar ook gereserveerd. Helaas weet ik dat een mens van gedachte kan veranderen. Voor nu heb ik vertrouwen en dat is een mooi begin!

Spankje

In de verte zie ik aan de horizon de zon langzaam opkomen. Hij is nog klein en kan door de mist weer verdwijnen. Ik reageer gereserveerd enthousiast. Het weer kan zo omslaan.
In een email heb ik hem voor 2010 veel geluk, liefde en gezondheid voor zijn familie gewenst. Als het bij hem thuis wat rustig is en als hij weer aan donoren gaat denken dan mag hij me altijd schrijven.
I
k schrik van zijn email die ik 5 dagen later in mijn postvak vind. Ik had eigenlijk niks terug verwacht.
Hij schrijft dat hij verrast is door mijn email en dat ik en "ons idee" niet uit zijn gedachten zijn geweest. Hij heeft lang nagedacht en wil graag een herstart maken.
"Whoei" fluister ik "Whoei". Dit wil ik ook wel maar dan wel alleen met hem en niet met zijn familie.
We emailen heen en weer. De afspraak voor bijpraten is zo gepland. Zijn uitleg is helder.
"De verandering van keuze is eigenlijk net zo simpel als ingewikkeld. Ik sta zelf achter een donorschap met jou. Ik wil mijn eigen gevoel toch laten prevaleren."
Een sprankje hoop is er maar dit sprankje zal pas groeien of verdwijnen als we elkaar echt gesproken hebben.

We'll meet again

Terwijl ik net mijn raampje naar beneden druk (jaja, draaien is zo 2007), gas terugneem, een bocht maak en keurig tussen paaltjes tot stilstand kom, open ik het smsje. "Ben je er bijna?" lees ik in het scherm. "Ja" roep ik want ik zie geen mogelijkheid om tijdens het pakken van het parkeerkaartje, het optrekken en het nemen van scherpe bochten, terug te smsen.
Nadat ik mijn auto gepakeerd heb, bel ik haar. We spreken bij het herkenningspunt af.
Terwijl ik snel door de gangen loop bedenk ik me dat ik eigenlijk helemaal niet weet waar het herkenningspunt is. Ik pak mijn telefoon al weer en draai me om en kijk recht tegen het herkenningspunt aan. Ik zwaai naar de dames en de kinderen. Eindelijk zie ze dan live. Voor het eerst! Op eentje na dan, haar zie ik al 17 jaar.
We spotten vliegtuigen, kletsen over de kinderen, over onze levens en over onze keuze om een alleenstaande moeder te worden. De kinderen zijn lief, spelen lekker en laten zich door ons knuffelen. Het is fijn om dit te delen en ik voel een enorme verbondenheid.
We zijn zo vier uur verder en nemen afscheid. Het is maar voor even want over een uurtje of zo zitten we allemaal wel weer op het forum verder te kletsen.

Waterlanders

De tranen zitten hoog. Ik huil als er op tv iemand alleen is of als ik een lief kerstkaartje ontvang.
Mijn ogen worden glazig als ik een vriendin knuffel, een kadootje krijg of als iemand iets liefs zegt. Ik kan je zeggen dat dit zo rond de kerst veel voorkomende handelingen zijn.
Ik voel mijn tranen omhoog schieten als ik denk aan mijn bamreis tot nu toe. Ze stromen over mijn wangen als ik kijk naar de nabije toekomst.

Ik sta stil, nou ja, ik ga eigenlijk steeds een beetje verder achteruit. Geen donor is geen pogingen, is geen zwangerschap. Afhakende donoren is een grotere afstand tussen mijn wens en het heden.
De tranen vallen op mijn toetsenbord. 2009 was een jaar van handelen. Ik heb mijn geluk in eigen handen genomen. 2010 moeten mijn handelingen toch iets op gaan leveren. Over een jaar moet ik toch een kindje in mijn armen kunnen houden.
Mijn handen schuiven in elkaar en ik duim. Duim dat al mijn wensen op heel korte termijn uit mogen komen.

Ik mocht mee

"Natuurlijk kan je op de koffie komen, ik moet wel naar de verloskundige en door de gladde wegen wil ik op tijd weg."
"Ik wil je wel brengen, ben toch met de auto."

De afspraak stond, we stapte na de koffie en appelflappen de auto in. Zij samen met dochterlief op de achterbank, ik achter het stuur.
We rijden door de stad naar de babydokter.
We glibberen naar de voordeur van de praktijk. Dochterlief scoort een chocolade-bal uit de kerstboom in de wachtkamer en al etend lopen we naar de behandelkamer.
Stil luister ik naar het gesprek tussen vriendin en de verloskundige. Wie weet zit ik hier over een paar maanden ook. Zonder de enorme buik dan want over een paar maanden kan ik nog niet zoals zij uitgeteld zijn.
Vriendin ontbloot haar buik en gaat op de behandeltafel liggen. Het raakt me. In haar buik zit een babytje. Ik hoor het hartje kloppen en zie dochterlief op de buik tikken. Het ontroerende gevoel blijft. Het is zo bijzonder om bij dit intieme moment te zijn. Zo lief dat ik dit mee mag maken. Zo puur en oprecht. Zo mooi.
Vriendin klautert de behandeltafel af. Ze kleed zich aan, de buik verdwijnt achter 3 lagen stof. Dochterlief ligt op de grond met de kerststal te spelen. De verloskundige plant een vervolg afspraak. "Voor als je volgende week nog niet bevallen bent" zegt ze met een knipoog. Ik kijk toe en blijf me geraakt voelen.
We hijsen ons in onze jassen en stappen de sneeuw weer in.
Ik rij ze naar huis en we zwaaien bij het afscheid nemen.
De volgende keer dat ik haar zie is er een klein mensje bij. Zal de sneeuw gesmolten zijn en dochterlief met babyspeeltjes spelen.
En weer ontroerd het me. Wat is het leven toch mooi.

Ver weg

Ik kijk om me heen en zie eigenlijk niks. Nou ja, vrij weinig.
Wat ik zie is ergens in de verte een man en een stukje verder weer een man. De ene nog verder dan de ander.
Wie van de 2 in real life verder weg staat weet ik nog niet.

De man met de twijfels wil me wel ontmoeten maar heeft nog geen datum genoemd.
De andere man wil deze afspraak eerst afwachten. Hij weet wat er speelt en dat man 1 nog in de race zit.
Hij is positief over ons contact. Ik ook wel maar echt veel weet ik nog niet van hem. Dat houdt hij nog even voor zichzelf. Hij wacht eerst even de ontmoeting met man 1 af. Dat snap ik wel.
Alleen moet man 1 maar snel eens iets van zich laten horen. Zeg maar "nu". Ik weet graag waar ik aan toe ben. Onzekerheid is slopend. Duidelijkheid is handelen.
Ik heb man 2 gemaild dat ik zijn gedachtes volg en respecteer.
Man 1 wil ik niet teveel achter zijn broek aan zitten. Hij is ziek en misschien heeft hij nu gewoon wat anders aan zijn hoofd.
Ik draai na het maken van de foto de auto om en rij de doorgaande weg weer op. Ik rij weg. Op weg naar huis.

Van uitstel komt...

Ik had zo ongeveer net op "publish" op mijn logje omstuimigheid geklikt toen zijn email binnen kwam.
"Mijn blessure geneest nog niet zo goed. Ik moet onze afspraak afzeggen."
"……."
"Wel wil ik je echt voorstellen om als je een geschikt persoon tegenkomt om er voor te gaan. Door tegenslag duurt het bij mij nu allemaal langer."
Dit meen je niet!! Gaat nu ook Hij afhaken? Klopte mijn voorgevoel dan toch? Wil Hij van me af?
Ik wil moed houden en positief blijven denken maar dit soort emailtjes maken dat toch wel heel erg moeilijk.