Omstuinigheid

"Aint no mountain high enough"
"Ain’t no valley low enough"
"Ain’t no river wide enough"
"To keep me from gettin to you babe"

Mijn droom lijkt steeds verder van me weg te drijven ondanks de afspraak die eraan komt.
De moed is in mijn schoenen gezakt. Het beeld dat ik nooit moeder zal worden maakt me verdrietig. De bergen lijken te hoog. De dalen te diep. Ik kom deze rivier niet over. Ik weet niet wat ik nog kan doen om mijn droom te verwezelijken.

Mijn gevoelens zitten in een soort achtbaan. Ik word gek van mezelf. De zoektocht begint langzaam zijn tol te eisen. Ik wil positief blijven. Ik wil er vertrouwen in hebben dat ik over een tijdje mijn baby in mijn armen kan houden. Ik wil me krachtig en optimistisch voelen.
Dus ik geef mezelf elke dag wel een paar keer een schop onder mijn kont omdat doel voor ogen te houden. Mijn kont is ondertussen aardig blauw geworden. Nog een paar maanden en ik heb blijvende deuken erin staan. Dat kan toch niet lekker zitten lijkt me. Vooral niet op een fiets.

Anyway, Marvin en Tammi zijn vol moed. Ze hebben er vertrouwen in. Zij weten dat ze er komen. Nu ik nog. Misschien moet ik een reserve plan gaan bedenken voor als het met Hij nummer 3 toch niet klikt. Bij de pakken neer gaan zitten gaat zeker niet werken.
Dus hup Femke, luister naar hun wijze woorden en laat de ideexebn maar door je hoofd schieten.

Misschien nu?

Hij eindigt zijn email met "het lijkt mij slim om snel af te spreken." Dus ik email meteen een aantal data terug.
Daarna is er stilte….. 1  avond…. 1 dag….. 2 dagen….. nog steeds stilte.
Ik begin me zorgen te maken. Zou ik hem ergens mee afgeschrikt hebben?
Dag 3 breekt aan en nog steeds geen email. Zucht…..
Ongedurig check ik al dagen elk uur mijn email. ‘s nachts niet hoor, al zou ik dat best willen. Je weet nooit wat hij ‘s nachts allemaal uitspookt.
Maar goed, dag 3 bestaat dus tussen de werkzaamheden door uit het veelvuldig op mijn "postvak in" drukken. Steeds weer zonder resultaat tot ergens halverwege de middag.
Ik klik als een razende zijn email open en vlieg met mijn ogen langs het beeldscherm.
"Je zal wel denken, wil ie snel afspreken hoor je niets meer." Nou, inderdaad!
"Ik ben gevallen en moest naar het ziekenhuis." Ojee, dat klinkt niet best.
"Afspreken moet ik een week uitstellen, lukt niet met mijn blessures." K*T
"Dus doe maar een voorstel." Natuurlijk!
Ik email een mogelijke dag terug, hij een andere en nu staat de afspraak! De datum is bekend, de tijd, alleen de locatie nog niet.
Ik ben dus weer weg…. even mijn "postvak in" checken!

Femke kijkt weer omhoog

KLABOEM…. au…. ik kijk omhoog en zie het wolkje wegdrijven.
"He, Wacht op mij" roep ik hem na maar hij drijft verder van me weg. Zijn familie trekt aan hem en hij laat zich meetrekken.
Dag wolkje…….
Ik snap het, het is alleen niet leuk. Zijn familie wil meer. Wil een oma voor het kind zijn, een tante. Ik wil dat niet. Ik wil geen rekening houden met de gevoelens van voor mij vreemde mensen. Of me verantwoordelijk voelen voor hun welzijn. Of mijn huis steeds openzetten voor onbekenden.
Hij wil natuurlijk zijn familie tegemoet komen en loyaal aan hen blijven. Logisch.
Daarmee is het voor mij duidelijk. Dit wolkje was niet voor mij bestemd. Ik zwaai hem na.
Vanaf de grond kijk ik naar de andere voorbij drijvende wolkjes. Exe9n wolkje blijft hangen. Hij zat tijdelijk verstopt achter het andere wolkje. We kijken naar elkaar en hij komt omlaag……. ons gesprek wordt weer hervat.

Het is een goedemorgen

GOE-DE-MORGEN!!!
En zekers te weten dat het een goede morgen is!! Wat ben ik opgelucht. Ik voel me blij en opgetogen. Wat is de dag goed begonnen zeg!

Hij is hier

"Hallo ik ben Hem" zegt hij en stopt een bos bloemen in mijn handen.
"Hallo Hem, ik ben Femke en dank je wel" antwoord ik.
Ik keur hem onopvallend en weet meteen dat ik hem mag. Ik zie hem terug gluren als ik naar de keuken loop voor thee.
"Ik heb het mijn ouders verteld" verteld hij na het small talk moment. Mijn hart maakt een sprongetje, deze man wil niet alles geheim houden dit in tegenstelling tot de vorige Hij.
"Ze reageerde positief, net als mijn zus. Hun vragen hebben me over nog meer dingen laten nadenken." Hij verteld waarover hij na heeft gedacht. Hij verteld waarom hij donor is geworden, over zijn persoonlijkheid, zijn ervaringen in het UMC en hoe hij zijn rol in de toekomst voor zich ziet. Om meteen duidelijkheid te scheppen vertel ik hoe ik die rol voor me zie en dat ik thuis wil insemineren.
"Dus niet in een kliniek?" vraagt hij "Dat beeld had ik er wel bij."
Na mijn uitleg waarom thuis, ziet hij de voordelen. Hij leeft zich in hoe het voor mij is.
De volgende stap moet wel een rondleiding door zijn werkplek zijn. We lopen de trap op, rillen op de koude zolder en hij rookt een sigaretje in de tuin. We lachen wat, praten over koetjes en kalfjes en over het donorschap.
"Ik voel een klik met je en krijg een positief gevoel bij jou. Ik zou best me je in zee willen gaan" zeg ik na ruim 2,5 uur.
"Ik ook met jou."
Hij pakt meteen zijn agenda en kijk of hij rond mijn ovulatie tijd heeft… JA!
Hij schrijft de datum in zijn agenda en ik dat ik morgen de GGD moet bellen voor SOA testen, zeg tegen mezelf dat ik hem dadelijk de donorovereenkomst email en zwaai hem uit. Ik huppel bijna terug het huis in.
Het is namelijk echt, dit kan weleens de start zijn van een "vruchtbare" samenwerking zijn!

De keuze die toch geen keuze is

De andere donor heeft ook contact met een stel. Hij ziet ze dit weekeind, geloof ik. We hebben onze ontmoeting uitgesteld. Nou wij, hij.
Hij denkt dat de keuze makkelijker wordt als we eerst met de anderen om de tafel gaan. Het woord kiezen is daarmee meteen van die tafel geveegd. Klaboem, daar ligt ie.
Maar goed, ik wil hem nog te vriend houden want wie weet "kies" ik toch wel voor hem.

De ene donor zie ik over een paar dagen. Hij zit nu in Berlijn. Jammer voor mij, leuk voor hem. Ik had hem graag gisteren ofzo al ontmoet. Maar ook hier geldt, hou hem te vriend anders wordt het nooit iets.
We ontmoeten elkaar bij mij thuis. Ik heb geen zin meer in openbare gelegenheden. Ik wil gewoon weten of de klik die er op papier is er in het echt ook is en waar dat duidelijk wordt maakt me niets uit. Dus hij komt gewoon bij mij thuis op de koffie. Kan hij meteen zijn "werkplek" verkennen. 
Hij vindt het goed en mijn voorgestelde tijd ook. Dank je wel, meneer de donor.
Nu nog een paar nachtjes slapen en dan weten we meer.

Stapje vooruit

 

Joehoe, donor nr 1 wil afspreken!
De agenda’s zijn getrokken……. nu nog een datum prikken!

Uitnodigen

Met mijn benen onder mijn billen zit ik op de bank emailtjes te beantwoorden. De 2 mannen mailen me snel terug. Ik krijg een steeds beter beeld van wie ze zijn en waarom ze willen doneren. We denken op papier hetzelfde over de rollen die we eventueel in de toekomst rondom het kindje gaan vervullen. Het zijn beide mannen die bij hun gevoel zitten. En dat voelt voor mij weer goed.
Tijd voor real life ontmoetingen!!!

Reservers opbouwen

Het is dat ik weet dat ik niet zwanger kan zijn maar ik heb honger voor twee! Als ik mijn laatste hap van mijn avondeten binnen heb dan heb ik al meteen zin in iets zoets. Dat wordt later op de avond in iets hartigs. De lunch bestaat uit 2 boterhammen en een kopje soep. Om 15u heb ik al weer bere honger.
Ik snap er niets van en ben er ook niet blij mee. Als ik kilo’s aankom dan is het omdat ik zwanger ben en niet omdat ik geen zelfdiscipline heb. De knop moet weer om, fruit en veel groente eten. De koekjes de deur uit en de crackers naar binnen.
Het idee is er, nu alleen de uitvoering nog!!

Typerdetype

De zoektocht naar de nieuwe Hem gaat door. Wel 30x per dag check ik mijn email. Soms met resultaat maar soms ook niet. Ik email met verschilende mannen en het kaf begint zich van het koren te scheiden. Ik zie soms mogelijkheden ontstaan, al loopt dat ook regelmatig weer op niets uit.
De man waarmee ik potentie zie heeft ook contact met een stel. Hij heeft met hen een afspraak en wil die eerst afwachten. Is wel zo netjes maar teleurstellend voor mij.

Mijn avonden bestaan dus voor uit internetten. Ik neem mijn favoriete tv programma’s op en kijk ze met 1 oog terwijl ik zit te emailen. Hoe het dus echt met Floor Faber en Merdith Grey gaat weet ik niet. Ik denk wel goed want ik heb geen ernstige ongelukken langs zien komen.

Ik word wel een beetje moe van mezelf. Van het obsesief bezig zijn met mijn emailaccount, van het steeds weer na moeten denken over teksten en mannen en met het nadenken over wat ik wil en zoek in de man.
Dus laat dat stel maar snel afhaken zodat ik de potentiele Hem kan ontmoeten en kijken of het in het echt ook nog matcht met onze ideeen. Zou het voor mij wel wat rustiger maken.

De eerste hobbeltjes

Ik word wakker en moet meteen weer aan zondag denken. Al 3 nachten ben ik zijn boodschap in mijn dromen aan het verwerken. Vermoeiend en de wallen staan ondertussen wel in mijn gezicht gegraveerd. Valt me nog mee dat mensen niet vragen of ik zwanger ben omdat ik er zo moe uitzie.
Het idee dat ik weer op zoek moet naar een nieuwe Hem maakt me verdrietig. Hij was toch wel zo’n beetje mijn idealde donor. Maar ook het feit dat mijn eisprong zich gewoon op tijd aankondigd en de wetenschap dat er niks met dit eitje gedaan wordt doet pijn.

Ik ga niet lijdzaam afwachten. Ik wil het heft in eigen handen houden. Dat maakt ook dat ik zo van slag ben. Hij heeft mijn leven op zijn kop gezet en loopt daarna weg. HALLO!! Als iemand mijn leven op zijn kop mag zetten dan ben ik het of mijn toekomstige kindje. Niet hij.
Dus ik ben meteen het donor-terrein gaan verkennen en heb weer een advertentie op het internet gezet. Al heel snel kom ik tot de conclusie dat er niets is veranderd. Ik zie vooral veel mannen waarmee ik bij voorbaad al geen klik heb. De natuurlijke manier van insemineren is niet mijn manier. Vooral omdat de donor daarmee verwekker wordt en dus ook allerlei rechten en plichten krijgt. Nou eigenlijk vooral omdat ik er niet aan moet denken om met een vreemde waar ik me niet tot aangetrokken voel sex te hebben!
Daarnaast is het ook wel fijn als hij niet aan de andere kant van Nederland woont, geen opvoedrol wil vervullen of dat hij nooit meer iets met het kind te maken willen hebben,  \dat hij niet al een dozijn donor-kinderen heeft rondlopen, we geen 15 jaar in leeftijd schelen (zowel naar boven als beneden) en dat hij geen schuilnaam heeft waar ik van moet kotsen. Ik kan toch niet iemand serieus nemen die zich deidealedonor noemt of jouwgrotewensenvervuller of sterkgezondzaad. Sorry hoor maar we zijn volwassen mensen die over volwassenmzaken met elkaar moeten praten. Je kan een kind toch niet met goed fatsoen vertellen "Nou je biologische vader heet supersperma."

Ik ben bang dat de zoektocht lang gaat worden. Dat heb ik Hem ook verteld. Hij en ik hebben kort gebeld. Het is wel zo netjes als hij weet dat ik verder aan het kijken ben, dat hij mijn leven volledig onderste boven heeft gehaald en dat hij eigenlijk nog steeds mijn nr 1 is. Hij begrijpt het en zegt dat hij niet volmoding een "nee" tegen donoren bij mij kan zeggen. Ook geen volmondig "ja" dus eigenlijk heb ik er niets aan.
Hij en ik spreken af dat we contact houden en als we nieuws hebben elkaar inlichten. We hangen op, ik klap mijn laptop open en check mijn email op DE email van mijn nieuwe donor.

Hij stopt

Tjee, zijn telefoontje kwam onverwachts en het hakte erin. Hij wilt voorlopig stoppen. De twijfels zijn te groot en daardoor ziet hij tegen het doneren op. Zijn rol in de toekomst is voor hem twijfelachtig. Hij is bang dat hij over een aantal jaren in zijn leven geen ruimte voelt voor het kindje. Dit vindt hij niet eerlijk ten opzichte van het kind. Waar die angst vandaan komt is hem niet duidelijk maar daardoor voelt het niet goed om ermee door te gaan.
Ik voelde me koud en warm worden. Wist niet wat ik moest zeggen, wat redelijk uniek is want meestal weet ik het wel. Het lamgeslagen gevoel leverde alleen wat "tja" en "ja" op. Ik wilde niet aan de gevolgen denken maar dat gebeurde wel.
Mijn kinderwens wordt voorlopig niet vervuld, ik zal opnieuw op zoek moeten naar een donor, ik weet nu zeker dat ik in 2009 niet zwanger wordt, ik moet mijn beeld van mijn kindje en een bepaald type biologische vader bijstellen. Bah, ik wil dit niet. Ik heb juist voor hem gekozen omdat we zo klikte. We dachten op dezelfde manier over het leven, over het donorschap, het ouderschap en hoe we willen dat mensen met elkaar omgaan. Juist daarom wilde ik hem als donor!
Na 50 min was gezegd wat er gezegd moest worden. Ik wist in iedergeval niet meer wat ik moest zeggen.
De tranen stroomde over mijn wangen toen ik vriendin M belde. Gisteren zagen we de toekomst nog helemaal voor ons. Nu is alles anders.