vrijdag 26 oktober 2012

Ik laat los

"Loslaten is eenvoudig. Loslaten is leuk. Als ik iets loslaat dan komt er iets nieuws voor terug."
Als een soort mantra lees ik zinnen op die met loslaten en zwanger worden te maken hebben. Ze helpen me om vooruit te kijken en er in te geloven dat alles goed komt.
"Ik vetrouw erop dat de juiste dingen op het juiste moment gebeuren in mijn leven."
Het geeft me rust en ik voel me er goed bij. Ik zie wel hoe het verder gaat lopen in mijn leven.
Met deze instelling ben ik poging 4 met donor 3 ingegaan. Geen ovulatiettesten en met 1 ZI afspraak. Hij kon niet vaker en ik wilde niet dat ik ging stressen over het juiste moment. We zien wel waar het schip strandt. Ik ga rustiger de wachtweken in.

Mijn focus ligt op wat ik heb en op wat er gebeurd in mijn leven. Op de leuke dingen die ik in het dagelijks leven meemaak. Ik fantaseer niet over een toekomst als moeder. Ik ga niet bij kinderkleding afdeling kijken en me voorstellen dat ik hier ooit sta om iets te kopen voor mijn kind. Ik glimlach naar moeders met kinderen. Ik ben blij als iemand bevallen is. Ik probeer mijn open zenuw dicht te maken door in het hier en nu te staan. Te genieten van de dingen die ik doe en die soms veel makkelijker verlopen omdat ik geen kindje heb.

Voor nu voel ik me sterk. Voel ik me blij met wat ik heb. Kijk ik uit naar wat er allemaal nog gaat komen. Laat ik het idee los dat ik zo snel mogelijk een positieve zwangerschapstest in mijn handen wil houden. Voor nu voelt dat heel fijn.
Hoe dat over een tijdje voelt weet ik niet. Wie weet huil in mijn ogen uit mijn hoofd als ik ongesteld word. Raak ik geëmotioneerd als iemand verteld dat zij zwanger is. Voel ik afgunst als ik een gezinnetje samen gezellige dingen zie doen.
Maar dat is dan. Nu is nu. En nu voel ik me goed.

donderdag 18 oktober 2012

Loslaten

3 nachten en 3 dagen ben ik op de grens van Overijssel en Drenthe geweest. Een prachtige omgeving die door de herfstkleuren alleen maar mooier was.
De eigenaren van de B&B waren lief, warm, hartelijk en spiritueel. Ik voelde me ontzettend welkom.

Mijn doel was om even los van alles te komen en na te denken over waar ik op dit moment in mijn leven sta. De gesprekken met de eigenaar hielpen me daarbij. Al weken word ik op allerlei mogelijke manieren geconfronteerd met het thema "loslaten". En ook in deze gesprekken kwam dat meerdere keren terug. Het lijkt er dus op dat ik iets moet gaan loslaten.....

Ik weet dat ik die leuke man van een paar weken geleden nog steeds niet helemaal los heb gelaten. We zien elkaar niet meer maar hij is nog niet uit mijn hoofd. Die gedachten en gevoelens wil ik maar al te graag loslaten. Het blijven vasthouden aan iets wat niet kan of wat er niet is wil ik niet. Het is niet goed, het belemmerd me om stappen vooruit te zetten, om nieuwe dingen tegen te komen.
Als ik eerlijk ben dat speelt dat ook wel een beetje bij mijn wens om moeder te worden. Ik kan niet verder zo lang ik probeer zwanger te worden en vast blijf houden aan iets wat er (nog) niet is. Misschien is het goed om ook deze wens los te laten. Om me te richten op wat ik wel heb. Misschien komt er dan wel iets moois voor terug. Iets waar ik gelukkig van word en mijn leven meer zin geeft.
Het idee om deze wens los te laten vind ik eng. Het is iets wat ik zo graag wil en waar ik al zo lang mee bezig ben. Het zou een gat slaan in mijn leven. Al zegt dat misschien genoeg. Misschien is het dus beter om hem los te gaan laten. Mijn leven draait voor een deel om zwanger worden, om moeder worden en om een gezin te stichten. Het levert me tot nu toe vooral pijn en verdriet op. Emoties die ik graag wat minder vaak zou ervaren. Zou het dan zo zijn dat ik meer geluk ga voelen als ik dat gat ga laten ontstaan?

De 3 nachten en 3 dagen hebben naast hersenkrakende gedachten ook veel ontspanning gebracht. Momenten dat ik me verbonden voelde met de natuur, met de herfst en met mezelf. Ik heb genoten en ben echt bijgetankt. Met dat gevoel ben ik vanmiddag weer in de auto richting mijn eigen huis gestapt. Het thema loslaten heb ik ook meegenomen. Wat ik er uiteindelijk mee doe weet ik nog niet maar dat ik iets moet gaan loslaten is me wel duidelijk geworden. Wat zal me vast de komende tijd wel duidelijk worden.

maandag 15 oktober 2012

De datum

Vandaag is de dag dat ik eigenlijk uitgeteld zou zijn. De dag dat ik moeder zou worden. Nou ja, ergens rond deze datum. Snap dat de uitgetelde datum niet vanzelfsprekend ook de dag is dat je bevalt. Maar volgens de tabelletjes zou dit de dag zijn dat ik een kindje zou krijgen.
Al weken voel ik me gespannen voor deze dag. Nu hij er is voel ik eigenlijk weinig. Het is zoals het is. Toch is hij iets bijzonderder dan een normale maandag. Kan ook zijn omdat ik vakantie heb en niet voor een klas vol drukke jonge volwassenen sta. Of omdat ik straks een paar dagen richting Overijssel vertrek. Een paar dagen in mijn eentje ga genieten van rust, natuur en al mijn gedachten en gevoelens. Een paar dagen terug naar de basis en kijken waar ik sta. Alhoewel ik me kan voorstellen dat er helemaal niet terug gegaan wordt naar de basis maar dat ik me rot ga vervelen omdat ik aanspraak mis.
Het voelt goed om op deze dag niet in mijn gewone ritme te zitten. Om iets leuks voor mezelf te doen en om dit logje te schrijven. Gewoon om voor eeuwig vast te leggen dat dit mijn uitgetelde datum zou zijn maar ik helaas vandaag geen moeder ga worden. Vandaag is stiekem toch wel een bijzonder dag.

donderdag 11 oktober 2012

Voor de gek gehouden

Verbaasd kijk ik op de zwangerschapstest en staar naar het ene streepje dat er staat. Ik houd de test tegen het licht in, draai hem van het licht weg, hou hem 5 cm van mijn ogen vandaan maar kan geen 2e streepje ontdekken. Niks, noppes, nada!

Ik denk terug aan de afgelopen dagen en hoe mijn hoop en vertrouwen was gegroeid. Alle normale menstruatie-in-aantocht-signalen waren er niet. Daarvoor in de plaats had ik al dagen een vreemd weeïg gevoel in mijn buik, je zou het licht misselijk kunnen noemen. Mijn borsten prikte soms en waren zeer aanwezig en ik had een soort zen-gevoel over me. Dat gevoel herkende ik van de vorige keer dat ik zwanger was. Na 3 dagen van die opvallendheden durfde ik een beetje hoop te krijgen. Durfde ik mijn gevoel te delen met vriendinnen en durfde ik een klein beetje te vertrouwen hebben op mijn lijf.
De test heeft me in 1 klap weer met beide benen op de grond gezet. "Femke, hopen, dromen, delen en testen leidt bij jou ALTIJD tot een negatief resultaat. Stop daar mee!" zeg ik tegen mezelf.

Ik whatsapp mijn vriendinnen en krijg lieve berichtjes terug. Ik pak mijn dekentje en kruip de bank op. Even tv kijken en niks aan mijn hoofd.
De volgende dag veranderd in de loop van de ochtend het weeïge gevoel in een beginnende menstruatie-kramp. Ik weet nu zeker dat de test gelijk had. Dat beeld word bevestigd met een roze wc papiertje aan het begin van de avond.

Ik kruip weer met een dekentje op de bank. Ik zoek de website van mijn de B&B op waar ik volgende week paar dagen in mijn eentje heen ga. De website geeft een sfeervol beeld weer en de rescensies zeggen dat je er helemaal onspannen vandaan komt. Precies de dingen waar ik behoefte aan heb. Wat optimistischer klik ik de website weg. Volgende week ga ik in mijn eentje werken aan mijn ontspannen en zen-gevoel. Beetje fietsen, wandelen, lezen en nadenken. Gewoon terug naar mezelf en mijn wens.

dinsdag 2 oktober 2012

Gewoon niet zo leuk

Soms heb ik van die momenten dat ik het leven even wat minder leuk vind. Niks dramatisch hoor. Voel me gewoon wat alleen. Mis een eigen basis, een eigen gezin. Natuurlijk heb ik lieve vrienden en een fijne familie. Alleen is de relatie met hun is anders dan een relatie met een kindje of een partner. Ik zou zo graag juist die liefde voelen voor iemand en van iemand terug krijgen. Dat ik dat niet kan afdwingen is me ondertussen wel duidelijk geworden. Mijn geduld is aardig op de proef gesteld. Iedere maand weer word ik gedesillusioneert. Positief blijven denken word steeds moeilijker. Een toekomst als onderdeel van een eigen gezin lijkt steeds verder weg te raken. Het beeld dat het leven wat ik nu heb is wat ik zal hebben, stemt me somber. Het ligt zo ver van mijn toekomst droombeeld af.
Ik adem dus maar weer eens diep in. Gooi er een meditatiemomentje tegenaan en laat een traan lopen. Het leven is zoals het komt. Ik vind hem alleen even niet zo leuk.

dinsdag 25 september 2012

Ovulatietesten

Dag 10 van mijn cyclus... nog geen positieve ovulatietest. Sinds 2 jaar is die stress weer terug. Ik was vergeten hoe het was. Toch voelt het als andere stress. Bij de IUI en de IVF moest alles op precies het juiste moment gebeuren. Waren we een uurtje te laat dan kon ik weer een maand wachten.
Het tijdspad bij ZI is veel breder. Het komt niet op een uurtje of 2 of 3. Dat geeft ergens rust. Al zou het wel prettig zijn als de ovulatietest morgen een licht 2e streepje laat zien. Dan weet ik dat mijn eisprong er aankomt en dat de afspraken met Hem kunnen blijven staan. Dat zou fijn zijn want geen stress is altijd nog beter dan een beetje stress.

dinsdag 18 september 2012

Al weer 3 jaar

En ineens was het er weer, een roze veeg op mijn wc-papiertje. Het eerste signaal dat mijn menstruatie doorbreekt. Het signaal dat deze poging niet gelukt is. Ik zucht diep en vloek een keer.

Het zou natuurlijk fantastisch mooi zijn geweest als het bij poging 2 met donor 3 was gelukt. Helaas heb ik in de afgelopen 3 jaar gemerkt dat ik nooit bij dat soort bijzondere en mooie uitzonderingen hoor. Je leest het trouwens goed. Deze maand ben ik 3 jaar actief bezig met pogingen om zwanger te worden. 3 hele lange jaren.
Wie had gedacht dat ik nu nog steeds geen kindje in mijn leven heb. Dat ik weer aan het stuntelen ben met ovulatietesten en potjes en spuitjes. Dat ik meer dan een jaar hormonen in mijn lijf heb gespoten en een miskraam te verwerken heb gehad. Wie had gedacht dat ik na 3 jaar nog steeds mijn droom niet heb los gelaten, ondanks alle tegenslagen en gedoe. Ik niet! Ik weet nog dat ik bij poging 1 dacht "Dit is DE poging." Mijn grenzen schoven steeds een stukje op en mijn wens bleef groeien. Dus ik ging en ga door. Maar oneindig is het niet. Ik merk dat de eindgrens langzaam in beeld begint te komen. Hij is nog bijna niet zichtbaar maar hij komt er aan. Ik kan niet nog 3 jaar hiermee doorgaan.

vrijdag 7 september 2012

No sugar

"Je moet echt de suiker gaat laten. Dat is niet goed voor je milt en die moet goed werken om zwanger te worden." waarschuwt de accupuncturiste. Ik weet dat suiker niet goed voor me is. Als ik het veel eet word ik er moe en loom van. Kan dan spontaan op de bank in een diepe slaap vallen.
Snap dan ook niet waarom mijn lijf er zo naar verlangt. Vooral na het avondeten. Maar ook 's middags op mijn werk. Ik probeer er niet aan toe te geven. Helaas mislukt dat heel vaak. Zelfs als ik de woorden van de accupuncturiste in mijn hoofd hoor echoën.
Ik weet dat ik me beter voel als ik weinig suiker en koolhydraten eet. Voel me fitter en heb minder snack-zin. De knop moet dus weer om. Ik moet weer mijn voedingspatroon op orde krijgen. Niet alleen voor mezelf. Ook voor een eventuele zwangerschap want al helpt het maar een ietsiepietsie beetje.... dan is dat al erg meegenomen.

woensdag 29 augustus 2012

Anders wachten

De weken tot mijn eisprong zijn te saai om over te bloggen. Mijn lijf maakt zich klaar voor een volgende poging maar dat is echt niet interessant om over te schrijven en al helemaal om over te lezen.

De afspraak met Hem is gemaakt. Met een beetje geluk gaan we deze maand zelfs 2 pogingen doen. Als mij ei natuurlijk geen eigen plannen gaat trekken en op een totaal ander moment gaat springen. De afgelopen jaren is toch wel gebleken dat hij zijn eigen gang gaat en vooral geen rekening met mijn agenda houdt!

Dus ik wacht saai nog wat door.

donderdag 23 augustus 2012

Onduidelijkheid en duidelijkheid

Merel is de afgelopen week denk ik geen uur uit mijn gedachte geweest  Haar onduidelijke situatie maakt dat ik ook van hoop naar vrees schiet. Het frustreert me dat de artsen haar geen duidelijkheid kunnen geven. Dat ze keer op keer met weer een andere onduidelijkheid naar huis moet.
Haar situatie brengt ook de herinneringen aan mijn eigen miskraam naar boven. Het steeds weer moeten wachten op duidelijkheid en uiteindelijk het pijnlijke nieuws dat wat er in je buik gegroeid heeft niet meer goed is. Mijn grote wens was uitgekomen en na 8 weken als een bubbel uit elkaar geklapt met nog een flinke nasleep door de curretage en angst op een mola-zwangerschap.
De eigenlijk uitgerekende datum van die zwangerschap komt steeds dichterbij. Ook dat is confronterend. Vooral omdat ik ondertussen nog niet zwanger ben.
De rugpijn en de trek in zoet zijn uiteindelijk eergisteren de druppel. Loei sjagerijnig ben ik. Ik zap boos langs verschillende zenders, spuug mijn gal op de mensen die in de programma's voorbij schieten en eet een zak m&m's leeg. Het kan niet anders dan dat ik ongesteld ga worden. Nog meer slecht nieuws.

Mijn voorgevoel klopt en helaas is de eerste poging met mijn nieuwe donor niet gelukt. De euforie waarin we de eerste poging ondernomen hebben is vandaag geeindigd in teleurstelling. Helaas......

woensdag 15 augustus 2012

Broedplaats

Het is buiten warm, best heel warm. Zo moet een broedplaats voor het ei van een kip voelen. Kan niet anders. Het is niet heet genoeg om een gekookt ei te worden maar vast wel warm genoeg om een kuikentje te laten ontstaan.
En als het buiten zo warm is, dan moet het in mij nog warmer zijn! Vast nog steeds niet heet genoeg om van mijn kindje-in-wording een gekookt ei te maken maar misschien wel warm genoeg om lekker in mij te blijven zitten.
Ik haal dan ook de hangmat uit de schuur. Hang hem op en ga er, onder de parasol, in liggen. Ik sluit mijn ogen en broedt. Althans ik denk aan wat er in mijn buik kan afspelen. Ik noem dat voor het gemak maar even broeden. Dus ik broedt en droom van de toekomst. De toekomst waarin ik samen met mijn kleine kindje in de hangmat lig en heen en weer wieg.
Van mij mag het voorlopig nog wel even zomer blijven.

zaterdag 11 augustus 2012

Sneltreinvaart

Nog geen week zijn we verder.... ... 5 simpele dagen... een gewone werkweek... wat stelt het qua tijd nou voor? Maar wat kan er in 5 dagen veel gebeuren. In die dagen is er van chaos in mijn hoofd een nieuw gestroomlijnt plan ontstaan.

De hulp uit onverwachte hoek boodt aan om te onderzoeken of hij mijn donor kon worden. We hebben gemaild, informatie uitgewisseld, kennisgemaakt en daarna heb ik een voorzichtige "ja" uitgesproken om samen dit proces in stappen. Het voelt goed met hem.
Ik wilde wel nog wat extra informatie. Hij is namelijk bekend bij de kliniek waar ik onder behandeling sta. Met zijn toestemming heb ik van de arts informatie gekregen over zijn zaadkwaliteit. Dat is dik in orde en de arts adviseerde mij om het eerst maar weer eens thuis te proberen in plaats van IUI via de kliniek. Gek genoeg bevestigde zijn uitspraak mijn eigen gevoel. Misschien is het goed om even de malle medische molen uit te stappen en terug naar basic te gaan.
Toevallig blijkt Hij bij een kennis van mij ook 2 donorkinderen verwerkt te hebben. Vreemd idee want mocht ik met hem in zee gaan en zwanger worden dan ken ik de halfbroertjes van mijn kindje al. Ik heb haar gebeld en we hebben overlegt. Zij staat er achter als ik met hem in zee ga. Ze gunt mij een kindje en vind het prima als dat het halfbroertje of zusje van haar zoons wordt.

De vele informatie die ik in die paar dagen opgedaan heb maakte me niet onrustiger maar bracht juist structuur. En na de dokter zijn uitspraak heb ik de beslissing genomen..... met donor nummer 3 ga ik via ZI zwanger proberen te worden!

De ovulatietest was gisteren positief en de dokter bevestigde gisteren dat mijn eisprong ergens vandaag zal zijn. Het was het juiste moment om in actie te komen. Nadat ik de kliniek uitgelopen ben bel ik Hem op en spreek zijn voicemail in "Mijn twijfelachtige ''ja'' is een volmondige ''ja'' geworden. Kun je vanmiddag voor een ZI poging naar mij toe komen?"

Vijf uur later lig ik met mijn benen omhoog op bed.... back to basic.... het voelt gek maar ook goed. Het loslaten van donor nummer 2 heeft een omwenteling gebracht waardoor ik ineens een stuk sneller weer in de wachtweken zit. Hopelijk de laatste keer want de snelheid waarmee alles gegaan is mag van mij nog even doorzetten... met als einddoel een zwangerschap en over 9 maanden een kindje in mijn armen.