Ik schud de dokter zijn hand en bedank hen voor de IUI. We wensen elkaar een prettig weekeind en ik loop naar mijn auto. In de auto overvalt me een somber gevoel. Een mix van sjagerijnigheid, negativiteit en hopeloosheid. Dat gevoel zit er nog steeds. Om het minste en geringste voel ik irritatie en ik ben meer sjagerijnig dan vrolijk. Heel irritant want van nature ben ik blij en optimistisch. De 2 persoontjes op mijn schouders maken overuren om elkaar te overtuigen waarom zijn gevoel toch echt de juiste stemming met zich meebrengt en die andere nergens op slaat.
De IUI is een week geleden en ik kan er eigenlijk niks positiefs over zeggen. De signalen die ik heb die heb ik ook als ik ongesteld moet worden maar ja, ze passen ook bij een beginnende zwangerschap.
Het negatieve gevoel wint het steeds en dat is nou net waar ik in deze sjagerijnige toestand niet op zit te wachten. Ik ben wel toe aan een beetje goed nieuws en een overwinning van het vrolijke persoontje op mijn schouder! Gewoon weer lekker blij en optimistisch zijn, daar heb ik zin in.
De eerste wachtweek zit erop en het beheerst weer de hele dag mijn gedachten. Hoe snap ik niet want ik heb het knetterdruk. Overdag kom ik bijna niet aan ademenen toe en 's avond gaat het met horten en stoten. Het ademen wordt uitgesteld tot 's nachts.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.