Hulp erbij

Een dag flink huilen heeft me goed gedaan. Het verdriet wat zich al weer maanden had opgestapeld is er uit. Heerlijk! Het geeft ruimte voor iets nieuws. Een bezoekje aan een chinese behandelaar, wel te verstaan. Via Monique heb ik begrepen dat accupuntuur veel kan betekenen voor vrouwen die fertiliteitproblemen hebben. Die hulp wil ik wel krijgen!!!
"Komt je partner ook mee?" vraagt de mevrouw. "uhm, nou, nee, dat ligt iets ingewikkelder." Ik vertel haar mijn verhaal en ze vraagt of Hij bereid zou zijn om mee behandeld te worden. Dat weet ik dus niet. Ben bang van niet. Hij is niet zo van het alternatieve. Gelukkig mag ik ook in mijn eentje komen.
"Email je ziektegeschiedenis door en je gyneacologische verleden. Dan wordt dat ons uitgangspunt."
Het duurt nog wel een paar weken voordat zij ruimte heeft en ik het ook in mijn agenda kan inpassen. Gelukkig maar want 36 jaar ziektegeschiedenis gaat me tijd kosten om op te schrijven. Maar het voelt fijn om vanuit een andere kant ook hulp te krijgen

Hartpijn

Ik gooi de 8e tissue op de grond. Mijn adem wordt iets rustiger en ik voel me moe.
Wat was ik boos en verdrietig tegelijk. Waarom lukt het bij mij maar niet? Waarom is dit stukje geluk nog niet op mijn pad gekomen? Waarom word ik weer ongesteld? Waarom mag ik geen moeder worden? Waar verdien ik dit aan?
Op geen enkele vraag krijg ik antwoord. Het stil om me heen en ik hoor mijn snikken. Het doet pijn. Mijn hart doet pijn. Ik kan niks anders dan mijn tranen laten lopen. Weer een mislukte poging te verwerken.

2 jaar

De eerste wachtweek zit erop en het beheerst weer de hele dag mijn gedachten. Hoe snap ik niet want ik heb het knetterdruk. Overdag kom ik bijna niet aan ademenen toe en 's avond gaat het met horten en stoten. Het ademen wordt uitgesteld tot 's nachts.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.

Eitjes kweken

De dokter die me onderzocht om te kijken of er geen eiblaasjes in mijn eierstokken waren blijven zitten moest tot haar spijt vertellen dat er nog 2 blaasjes zaten. Het waren nog geen cystes maar ze hoorde er niet. Ze hoopte dat ze alsnog vanzelf zouden verdwijen,
Een week later waren die blaasjes waren inderdaad weg. Mooi zo maar meteen werd de dokter minder enthousiast. Ze zag bij echo dat er meer eitjes aan het ontwikkelen waren dan de bedoeling was. Er zatten er 5. 3 kleintje en 2 matig grote. "Dit is niet best mevrouw, we moeten dit goed in de gaten houden." Ze maakte zich duidelijk wat zorgen.
De stress bleef bij mij weg. De eitjes zouden echt niet alle 5 doorgroeien en gaan vallen. Heb meestal wel een stuk op 3 eitjes.
Twee dagen later bleken er nog wat eitjes bijgekomen te zijn. Die zijn heel klein en de 2 grotere eitjes van de vorige keer waren niet gegroeid. Eigenlijk was er nog maar 1 groter eitje te zien. Geen reden tot paniek. Er zullen maar 1 of 2 eitjes gaan vallen.
Morgen mag ik voor echo 3 komen, ben benieuwd wat er dan te zien is. Ik ben vooral bang dat dat ene grotere eitje gesprongen is en ik te laat ben voor de IUI. Die zondagen ook….. die komen nooit op het goede moment in mijn cyclus. Van mij zou de kliniek gewoon 7 dagen per week open mogen zijn. Dat zou bij mij een stukje stress schelen. Maar ja, ik snap ook wel dat het personeel af en toe vrij wilt zijn.

Nou ja zeg

Knetter sjagerijning werd ik ervan. Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds sjagerijnig van. De ideale poging is in een vreselijk stomme menstruatie geeindigd. Hoe goed moet een poging wel niet zijn om er zwanger van te worden?
De moed zakt me soms in de schoenen. Het duurt nu al 1,5 jaar en een garantie dat het gaat lukken is er niet. Ik val nu officieel ook buiten de gemiddeldes om een geslaagde IUI te hebben. Na 6x is meer dan 50 % van de vrouwen zwanger. Femke niet, nee die moet er weer eens langer over doen. En niet dat ik voor kies hóór. Ik had bij de eerste ZI poging al zwanger willen zijn. En na de eerste IUI al helemaal.
De tranen zijn nog niet gekomen. De boosheid en frustratie wel. Arme omgeving! Ik heb mijn leerlingen al een aantal flinke donderpreken gegeven en sociaal naar de belevenissen van mijn vriendinnen en familie vraag ik niet. Zit in mijn eigen wereldje te balen.
Dus sorry vrienden, als je een paar dagen niks van me hoort. Ik denk dat ik na het dagje sauna van zaterdag me weer helemaal op jullie kan richten. Tot dan moet je maar niet letten op de donderwolken boven mijn hoofd.

Aftellen

Het is weer zo ver…. ik sta er mee op en ga er mee naar bed! De hele dag ben ik druk met mijn lijf, met de krampjes, steekjes, gevoeligheidjes, geurtjes en ga zo maar door. Het eerste wat ik bedenk als ik wakker schiet is "misschien ben ik wel zwanger" En dat is niet alleen 's ochtends maar ook midden in de nacht.
Overdag vergeet ik het soms even maar door de raarste dingen word ik getriggerd. De babyreclames snap ik nog wel maar een associatie bij het zien van een gekookt ei kan ik minder goed plaatsen. Of de geur van koffie of het ophangen van de was.
Wat verlang ik naar een positieve zwangerschapstest zeg, eingelijk eens goed nieuws na een stresserige wachtperiode. Maar ja, tot die tijd zal ik het toch moeten doen met mijn gedachtes die alle kanten uitvliegen en niet te controleren zijn. Zucht….ik  ga maar eens afleiding zoeken in het wegwerken van emailtjes, misschien dat ik dan even niet met mezelf bezig hoef te zijn.

Poging 18

"De dokter was erg aardig" zegt mijn moeder terwijl we naar de auto lopen "ze nam echt de tijd voor je. De IUI zelf gaat snel, zeg." We kletsen tijdens het instappen wat na.
Vooral dat de baarmoeder foto 6 maanden lang een verhoge kans op een zwangerschap veroorzaakt, is favoriet. Door de contrastvloeistof blijft er een soort olie-achtig goedje op de trilhaartjes achter, het eitje kan daardoor makkelijker naar beneden glijden, ook omdat de vloeistof alle laatste rotzooi weg gespoeld heeft.
Ik ben blij dat mijn moeder mee is geweest. Dat ze gezien heeft waar ik iedere maand een paar keer te vinden ben. Blij omdat de timing goed was en de opbrengst van Hem hoog was.
Het wachten is weer begonnen. De afleiding is de komende dagen groot. Carnaval slokt mijn aandacht op. De laatste keer zonder een kindje hoop ik maar dat dacht ik vorig jaar ook. De toekomst laat zich niet voorspellen dus haal ik in het hier en nu eruit wat erin zit. Fijne dagen allemaal!

Op de foto

"Het verspreiden van de contrastvloeistof kan wat pijn doen, mevrouw." legt de arts-assistent uit.
Ik heb zelf een andere associatie met het woordje "wat" dan de arts-assistent dat heeft. Het deed gewoon pijn, geen "wat", "beetje", "eventueel" pijn maar gewoon echte pijn.
Opvallend wat er bij pijn met me gebeurd. Ik trek me dus terug in mezelf en wil met rust gelaten worden. Dat wordt nog wat bij een eventuele bevalling.
Terwijl dus het filmpje gemaakt wordt(waarom ze het een baarmoeder-foto noemen is mij een raadsel. Het is echt een filmpje wat ze maken)  waarin duidelijk moet worden of mijn eileiders doorgankelijk zijn, lig ik in mezelf gekeerd te mompelen dat "ik niet weet wat ik moet doen om de pijn te verminderen"  Niks heb ik van het hele filmpje gezien. Ook niet toen mijn moeder en de art-assisent de herhaling bekeken. Ik lag met mijn ogen dicht te wachten tot de pijn wegtrok. Wat eigenlijk best snel gebeurde nu ik er zo op terugkijk maar op dat moment leek het wel een eeuwigheid.
De laborante helpt me gaan zitten. De arts-assistent draait het schermpje naar me toe en volgt met zijn vinger de vloeistof die door mijn linker-eileider loopt. Hij is tevreden.
Het filmpje start opnieuw en hij volgt nu de vloeistof door mijn rechter-eileider. Ik zie het straaltje niet maar na een paar seconden komt er ergens in mijn buik een sliert zwart te voorschijn. Deze is dus ook gewoon vrij.
Het is dat huppelen nog niet lukte maar wat stapte ik blij de kleedruimte weer in. Zoals het er nu uitziet zijn mij eileiders doorgankelijk! Wat een opluchting. Geen extra onderzoeken op dat gebied. Fijn zeg!
Het is nu wachten op het moment dat er een mooi eitje gaat rijpen en dat ze soepeltjes over de schoon gespoelde glijbaan mijn baarmoeder inrolt waar een paar mooie zaadjes op haar liggen te wachten! Laat maar komen die IUI! Ik en mijn eileiders zijn er klaar voor.

Anders dan anders

Het is een rare cyclus wetende dat ik niet zwanger kan zijn. Ik ben me bewust van lichaam om signalen die ik "normaal" heb bij een beginende menstruatie te spotten. Ze zijn er nog niet. Of ik denk dat ze er nog niet zijn.  Vreemd.
De afspraak voor de baarmoederfoto is gemaakt. Ik moet eerst op intake komen bij een gyneacoloog om te kijken of zij het ook nodig vindt. Zo ja dan kan de foto in het ziekenhuis bij mij in de buurt gemaakt worden. Hopelijk komende cyclus zodat ik meteen wat meer duidelijkheid heb.
Het is een rare cyclus. Ik ben minder met het moeder worden bezig, zie ineens de voordelen van kindloos zijn, geniet van de ontspannen wc-bezoekjes. Dat duurt even want het verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik ergens een klein baby mensje spot. Dan roept iedere vezel in mijn lijf "Ik wil zwanger zijn!"

Foto

"Ik zie hier staan dat u om een baarmoederfoto gevraagd hebt." meldt de dokter.
"Klopt, mijn moeder en tante hebben verstopte eileiders gehad dus misschien is dat een reden waarom ik nog niet zwanger ben."
"Het is een idee om de foto te laten maken maar alleen als u voorlopig nog doorgaat met IUI. Wilt  u binnenkort overstappen naar IVF dan is het een pittig onderzoek wat geen nut heeft."
"Voor mij voelt IVF nu nog een stap te ver. Ik wil eerst onderzoeken of de combinatie van hormonen en IUI voldoende is om zwanger te worden."
"Dan is nu de tijd gekomen voor dit onderzoek."
Dit onderzoek staat bekend als pijnlijk. Ze spuiten contrastvloeistof in mijn baarmoeder. De vloeistof loopt via de eileiders naar mijn vrije buikholte in. Tegelijkertijd maken ze röntgenfoto's om te kijken of de vloeistof ook daadwerkelijk deze weg aflegt. Doet hij dat niet dan zit er ergens dus een verstopping. Die verstopping maakt dat het eitje niet in de baarmoeder kan komen en er dus geen zwangerschap kan ontstaan. Klinkt heel logisch maar een baarmoeder is net zo plat als een "boterham met pindakaas" volgens de assistente en een paar ml vloeistof zorgt ervoor dat hij opbolt. Alsof er dus bruuks tussen de pindakaas en de boterham een dikke plak komkommer wordt gepropt. Lijkt me niet echt fijn zeg maar.
Toch twijfel ik geen moment. Dit is een goede volgende stap. Wie weet zit daar wel iets of niet en dat is ook fijn om te weten.
De afspraak voor dit onderzoek kan ik zelf maken en je begrijpt dat ik nu aan de telefoon hang om te onderzoeken waar ik het snelste terecht kan.

Te laat

Wat is dit een tegenvaller zeg. Al mijn acties met naaldjes en een spuit zijn voor niks geweest. Hoe deskundig de dokter ook is, een eitje wat al gevallen is kan ze niet terug halen.
Wat baal ik hiervan zeg! Het voelde vrijdag bij de echo al niet goed om pas vandaag weer af te spreken. Dit is dag 12 en dat is de dag dat mijn ei al vaak gevallen is. De dokter was er van overtuigd dat mijn ei op zijn vroegst dinsdag zou vallen. Nou echt niet, mijn ei heeft zich al vaker eigenwijs gedragen. Dat blijkt maar weer. Helemaal omdat het weekeind weer eens roet in het eten gooide. Hoe vaak kun je rond het weekeind je eisprong hebben als je cyclus vrijwel nooit 28 dagen is? Bijna altijd, kan ik je vertellen.
De dokter was lief en liet blijken dat ze het vervelend vond. "De volgende keer mag je nog best een beetje meer aandringen op een eerdere echo" zei ze "we hadden echt verwacht dat door de hormonen de eisprong nog beter te plannen was."
Ze was lief maar dat maakt mijn baal gevoel niet minder. Deze maand dus geen IUI en dus geen zwangerschap! Au…. dat doet zeer!

Weer een stap verder

Ik ben een week verder en een hele ervaring verder. De signalen klopte toch met een menstruatie. Ik kon ze op een gegeven moment echt niet anders uitleggen. Deze krampen herkende ik te goed.
En wat baalde ik zeg. Poeh! Ik had goede hoop en vertrouwen. Dit had gewoon de poging moeten zijn. Sjagerijning heb ik uit frustratie flink wat caramelijs weggewerkt.
De volgende stap was de kliniek bellen. Daar kon ik de volgende dag al terecht. Sneller dan snel zeg maar. Het gesprekje met de dokter was kort. Met een tasje vol naaldjes en een prikpen met Gonal-F reed ik naar huis. De eerste dosis zat al in mijn buik.
Mijn ochtendritueel bestaat nu niet meer alleen uit het innemen van een foliumzuur tabletje. Ik prik ook een naaldje in mijn buik.
De Gonal-F is er om de groei van mijn eiblaasjes te stimuleren. De echo aan het eind van week zal laten zien of het werkt.
Het starten met hormomen is weer een stap in mijn proces. Ik had niet bedacht dat ik deze zou zetten toen ik startte met ZI. Ik had sowieso niet bedacht dat ik een dokter nodig zou hebben om zwanger te worden. Het voelt wel goed om deze stap te zetten. Nu lukt het niet om zwanger te worden, wie weet is dit dagelijks-spuitje wel het duwtje dat mijn lijf nodig heeft om zwanger te worden. Ik duim er in ieder geval voor.