Van oud naar nu

"Uw eitje is al gevallen, ik hoop binnen de afgelopen 24 uur" verteld de dokter terwijl ze een echo maakt.
Tijdens heb inbrengen van de zaadjes praten de dokter en ik over de afgelopen kerstdagen. De sfeer is ontspannen en ik loop met een opgelucht gevoel de kliniek uit.
In de auto richting huis denk ik terug aan 2010. Een jaar geleden zat ik in zak en as. Ik zat midden in zoektocht 2 naar een donor. Ik was down en verdrietig.
Dat gevoel is nu anders. Ik ben weer een jaar actief bezig met zwanger worden. Als ik donor 1 mee reken ben ik nu al 16 pogingen verder. Ik had niet verwacht dat ik nu nog niet zwanger zou zijn. Een jaar vond ik al ver weg klinken, bijna 1,5 jaar was onmogelijk voor te stellen. En toch is het zo. Het is een proces waar ik in zit en door de kleine stapjes die ik gezet heb, zit ik nu in een medisch circuit en is het woord IVF gevallen. Ook dat had ik nooit bedacht toen ik deze weg in sloeg. De wens om moeder te worden is zo groot dat ik serieus nadenk of ik die laatste stap ook wil gaan zetten. Maar nu nog niet, eerst deze poging afwachten.
Ik parkeer de auto voor mijn huis. Ik ben nieuwsgierig wat 2011 voor mij in peto heeft. Het is niet te voorspellen maar wie komt dan eindelijk mijn droom uit!
Fijne jaarwisseling, beste lezer. Ik hoop dat 2011 ook jouw dromen uit mogen komen.

Enge naalden

Ik pak het zakje met de pregnyl aan en stop de uitleg hoe te gebruiken erbij.
"Succes" zegt de medisch assistente "En fijne kerstdagen"
Ik loop de kliniek uit terwijl mijn buik kriebelt. Voor het eerst van mijn leven ga ik een naald in mezelf zetten. Spannend zeg!
Maandag is IUI 4. De pregnyl gaat er voor zorgen dat mijn ei zondagavond gaat springen. Het is te hopen dat hij dus niet vandaag springt of morgenvroeg. Hij mag nog even lekker blijven zitten tot de pregnyl zijn werk doet. Maar ik ken mijn eitjes een beetje. Die doen vooral waar ze zelf zin in hebben.
Maandag is IUI 4. Ik heb er zin in. Niet zo zeer in de handelingen zelf maar meer in het vervolg. Dat dit het moment is dat er een klein mensje in mijn kan gaan groeien.
Fijne kerstdagen!

Kleine knuistjes

De vingertjes klemmen zich vast om mijn vinger. Zo klein als ze is, ze weet hoe je iemand bij je houdt. Ik wrijf over haar wangetje. Ze is heerlijk zacht.
Als ze mijn vinger los laat draai ik me om en kijk naar haar zusje. Die ligt er net zo vredig bij. Ik kriebel over haar handje.
Dit weekeind heb ik maar liefst drie baby's mogen bewonderen. Allemaal even schattig. De ouders zijn trots en blij. Ze genieten van hun kinderen en de liefde spat er vanaf. Zo mooi om te zien.
Maar het raakt me ook. Het geluk, het primaire gevoel van samenhorigheid, van liefde, van trotsheid. De emotie schiet er van in mijn buik. In heel mijn wezen weet ik dat dit is wat ik wil. Ik wil moeder worden!
Ik kriebel bij het weggaan de 2 meiden nog even over hun bolletje. Dag meisjes, slaap lekker en tot snel!

Meer logjes uit 2010 en 2009

Kijk voor meer logjes over mijn weg naar moederschap die ik in 2009 en 2010 geschreven heb op
http://www.femkegaatbammen.web.log.nl/

Klik in het archief op de maand waar je de logjes van wil lezen.

De logjes van  vandaag tot 4 oktober zijn gekopieerd van de link hierboven. De layout van deze berichten is minder goed op deze weblog.

Veel lees plezier,

Femke

Geduld

Mijn ei is geduldiger dan dat ik dat ben. Ik kan nog wat van hem leren. Hij wacht blijkbaar met groeien totdat Hij weer in Nederland is. De dokter zegt dat konijnen dit ook doen. Die wachten met hun ovulatie totdat hun partner in de buurt is. Beetje dubieuze vergelijking, al zou ik graag zo vruchtbaar zijn als een konijn.

De volgende echo staat weer gepland. Een dag eerder dan dat de dokter nodig vindt maar mijn onzekerheid trok hem over de streep om toch met mij mee te gaan. Ontzettend fijn!
De IUI is dus nog niet gepland en ik word langzaam aan toch wel benieuwd wanneer die zal zijn. Mijn ovulatie is normaal nooit zo laat. Stiekem begin ik wel te geloven wat de dokter zegt. Wie weet heb ik een bepaalde connectie met Hem en past mijn lichaam zich aan op zijn afwezigheid. Hoe bijzonder zou dat zijn?

Een slag en stoot

"Komt u over 2 dagen maar terug " zegt de dokter "dan maken we de plannen concreet."
Mijn IUI word lastig deze maand. Hij zit in Spanje op het moment dat mijn ei gaat vallen. De dokter had daarom het plan om mijn ei eerder te laten vallen maar aangezien mijn bedje in mijn baarmoeder nog niet voldoende ontwikkelt is, is dit geen optie. Mijn ei moet dus langer op zijn plek blijven zitten. En dat kan vertelde de dokter me. Als de echo bij de volgende afspraak nog steeds een te klein bedje laat zien zal met medicatie mijn eisprong uitgesteld moeten worden.

Ook deze maand gaat het weer niet zonder slag of stoot. Soms word ik daar wel moedeloos van. Het doorzetten word nog niet echt beloond. En wanneer stop je met doorzetten?
Als ik bij de dokter ben dan voel ik vertrouwen maar als ik alleen in mijn bed lig dan komen de onzekerheden. Ik stop maar even met denken en wacht het volgende bezoekje af. Dan weet ik echt wat er gaat gebeuren en of ik deze maand toch een kans heb om zwanger te worden.

Weer niet

Na een dag sight seeing London zonder wc in de buurt was er geen houden aan. Ik heb mijn spullen in op mijn kamer in het hostel gegooid en rende de gang door naar de wc. Ik ga zitten en zie meteen dat het mis is. IUI poging 2 is mislukt.

Weekeindje weg

Ik kus mijn vrienden goededag en bedank ze. Het weekeind was heerlijk.
Deze vrienden ken ik al 18 jaar, ik ben volwassen met ze geworden. We woonden samen in ons studentenhuis. Deze weekeindjes weg doen we al 11 jaar en bestaan uit vaste rituelen die varieren van kaasfondue tot wandelen tot spelletjes. Dit jaar hebben we vooral veel gepraat. Gepraat over de dingen die we in ons leven meemaken en die ons raken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en eigen emoties. Het is fijn om dat met elkaar te delen.
Mijn kinderwens komt ook ter sprake. De tranen komen ook weer boven. Als sinds dat ik klein ben heb ik de wens om moeder te worden. Het is altijd een onderdeel van toekomstdroom geweest. Nu ik ruim een jaar bezig ben ga ik twijfelen of een moederschap voor mij weggegeld is. De weg die ik nu bewandel is lang, vol rare bochten en hoe het eindpunt eruit ziet is onduidelijk. De hulp van de kliniek is ontzettend fijn en dat maakt dat ik nog vertrouwen heb.

Al mijn vrienden hebben kinderen, 1 vriend niet van zichzelf maar is stiefpapa voor 2 kleintjes. Het is raar om niet mee te kunnen doen aan die gesprekken. Ik weet niet hoe het is om 's nachts wakker te worden ivm een ziek kind of hoe het is om met je kindje samen te eten of aan het rand van het zwembad te zitten ivm de zwemles. Het kinder-gebeuren leeft ook bij mij maar op een totaal andere manier. Voor mij is het nog een gedachte en een verlangen. Voor hen is het realiteit. Door hun verhalen weet ik nog beter dat dit is wat ik wil. Het zal niet makkelijk worden maar ik wel bijzonder. Dus ik duim dat ik volgend jaar ook korte nachten heb en samen met mijn kindje rituelen en gewoontes kan opbouwen. Dat ik volgend jaar dit ook met hun kan delen.

IUI 2

Postitief gestemd rij ik naar de kliniek. De LH-test is knalpositief. De lijn is zelfs sterker dan de controlelijn. Het moment is dus helemaal goed. De Pregnyl die gisteren is gezet heeft zijn werk gedaan. Mijn ei stond gisteren al op springen en mijn bedje was groter dan nodig zou zijn. Dit zou zo maar eens DE poging kunnen zijn.
Vrolijk loop ik de behandelkamer in en voel een spanning omhoog komen. De dokter kijkt serieus en verteld dat het zaad dit keer niet zo goed is. In plaats van de gewenste 500.000 die voor een goede IUI nodig zijn, zijn er maar 300.000 stuks bruikbaar. Slik. De tranen komen omhoog.
"Er is natuurlijk gewoon een kans dat je zwanger raakt maar die is minder dan met een optimale IUI. De vorige keer was het zaad prima dus we wachten gewoon af. Dit potje kan een momentopname zijn geweest."
Het is zeker een momentopname maar dit als de 2e x in korte tijd zijn zaad niet optimaal is. Heel jammer natuurlijk. De band met hem is goed en ik wil dat hij de vader van mijn kindje wordt. Ik denk dat het kindje dan mooie genen meekrijgt. Dit is absoluut niet onmogelijk maar zijn zaad moet ons niet in de steek gaan laten.
De IUI verloopt goed. De dokter blijft positief en hoopt me voor een zwangerschapecho terug te zien. Ik hoop dat ook. Hoe fijn zou dat zijn?

Opgekrabbeld

De tranen zijn nu wel ongeveer opgedroogd. Ze waren er niet zo zeer omdat ik niet zwanger bleek te zijn maar meer als ontlading van de afgelopen maanden en als voorbereiding op de komende maanden. Het traject is nog niet klaar en dat besef kwam ineens ontzettend binnen. Ik keek uit naar hulp vanuit de kliniek, vanaf dat moment zou alles anders zijn. Nou en dat is het dus niet. Rationeel wist ik dat wel. Nu de hulp er is, start er een ander traject. Helemaal goed maar ook dat traject heeft tijd nodig en dat was ik even "vergeten". Je mag het ook verdrongen noemen.

Maandag staat bekend om al je voornemens tot uitvoer te brengen dus ik heb de kliniek gebeld. Ik voel me onzeker bij de LH-testen. Op de dag van IUI was hij al minder fel dan de dag ervoor. De dokter gaf tijdens de IUI aan dat mijn ei op springen stond. Dat sprak voor mijn gevoel elkaar wat tegen. Tijd voor actie.
De afspraak voor een echo staat en ik kijk weer positief tegen dit traject aan. Voor mij is de week dus goed begonnen!

Ten einde

Mijn lijf heeft goed geluisterd en gisteren meteen een signaal gestuurd. Het ieniemienie beetje hoop dat er was is door de wc weggespoelt. Poging 13 is officieel ten einde.

Is hij al voorbij?

Tijdens de autorit met vriendin MI waarin ik het hele verhaal vertel kwamen tranen, zelfs met een snik erbij. Bij een radioreclame over "moeder worden" voel ik mijn ogen vol lopen. De heftige aflevering van Grey's Anantomy liet ze vrijuit stromen maar heeft ze nog niet opgemaakt. Ik voel ze nog steeds achter mijn ogen branden.

Ik kan bijna niet wachten totdat ik ongesteld wordt. Dan is het tenminste duidelijk en kan ik me op de volgende poging richten. Mijn agenda erbij pakken en kijken wanneer ik voor poging 14 naar de kliniek ga. Kan ik misschien echt even flink huilen en het verdrietige gevoel achter me laten. Kan ik deze poging vergeten en weer verder gaan.