Hij en ik

Ik zie Hem door het raam van het restuarant aan komen lopen. We zwaaien naar elkaar en als hij tegenover mij zit start het geklets. De sfeer is ontspannen en die blijft ook zo, zelfs als we het over de lange tijd hebben dat we al samen bezig zijn om een kindje te krijgen.
"Hou je het nog een beetje vol?" vraag ik hem. "Ja hoor, ik hoef maar weinig te doen. Voor jou kost het veel meer inspanning."antwoord hij. Ik vertel dat ik de belasting mee vind vallen en het eigenlijk nog goed volhou. "Niet dat ik nog niet zwanger hoef te worden maar ik had niet verwacht dat het hele ziekenhuis gebeuren zo goed vol te houden is." "Ondanks de vele maandelijkse bezoekjes?" vraagt Hij. "Ja zelfs dat. Het enige wat me nu opvalt, is dat ik minder emotioneel over de mislukte pogingen, het lange wachten en het onzekere proces ben dan toen ik hormonen spoot. Ik dacht toen dat ik nergens last van had maar terugkijkend denk ik dat ik in die maanden toch emotioneler was dan nu." Hij schept nog wat sla op zijn bord en ik drink mijn glas wijn leeg. We kletsen en lachen en als we afscheid nemen spreken we af dat we snel weer een keer samen gaan eten.

Het voelt zo goed met Hem. Het is een fijne, slimme, gevoelige en humoristische man. Hij weet goed wat hij wel en niet wilt en hoe hij zijn leven in wilt richten. Hij kan mij aan het lachen maken maar ook na laten denken over zaken. Het klikt en ik ben blij dat hij de vader van mijn kinderen wordt. Mochten zij zijn karakter erven dan weet ik dat mijn kinderen het gaan redden in de toekomst en mochten ze net wat meer van mij erven... ach dan weet ik dat het ook wel met ze goed komt. Wat mij betreft komt die positieve zwangerschapstest snel en is onze volgende afspraak niet een etentje maar een echo bij de verloskundige.

Vooruit

De krampen waren inderdaad de signalen dat deze IUI niet het gewenste resultaat heeft gebracht. Stom, balen en teleurstellend. Het was zo mooi geweest. Maar dat heb ik al vaker gedacht. Denk even aan de keer dat ik op de parkeerplaats heb geinsemineerd, de IUI waar mijn moeder bij aanwezig was of die ene met vriendin M aan mijn zijde of de terugplaatsing van mijn 2 prachtige embryootjes. Ach, eigenlijk was iedere poging een goede geweest om zwanger van te worden.
Maar ik denk dat mijn cryo terugplaatsing me dan eindelijk die gewenste zwangerschap en dat nu al gekoesterde kindje gaat brengen. Want dat is nog het enige wat ik niet meegemaakt heb in dit proces. Dit moet hem daarom wel gaan worden!
Dus kom maar op met die eisprong, kom maar op met die pregnyl, kom maar op met mijn mooie cryo's, kom maar op met die positieve zwangerschapstest!

Tja

Ik voel krampen in mijn buik. Het kan niet anders dan dit een beginnende menstruatie is. Vroeg want het is pas dag 11 na mijn eisprong. Maar echt heel vroeg is het ook niet dus het zal wel het begin van het einde zijn.
Confronterend is het wel dat net vandaag een bekende een positieve test in haar handen houdt. Precies zo'n test waar ik al 29 maanden op wacht. Zo'n test die voor mij nog steeds zo ver weg lijkt. Zo'n test waar ik 's nachts van droom en vurig op hoop. Zo'n test....
De felicitaties zijn oprecht. Voor haar is het fijn. Maar het maakt de kramp in mijn buik niet minder. Die lijkt alleen maar erger te worden.

Eventjes weg

"Oké, dan zie ik je morgen om 12 uur." We hangen op en ik loop naar boven. Ik leg mijn koffertje op bed en pak schone sokken uit de kast.

Morgen gaan vriendin M en ik een paar dagen naar België. Even onze hoofden leegmaken en energie op doen. We gaan genieten van het bourgondische leven en dus van chocolade, bier en vlaamse frieten! We gaan lekker kletsen en fantaseren over onze toekomst. Want we delen allebei de wens om moeder te worden en doen dit beide zonder partner. Bij haar gaat het ook niet zonder slag of stoot. We weten hoe het is om een wens te hebben en hoe hard je ook je best doet, deze (nog) niet in vervulling ziet gaan. We weten ook dat we allebei positief ingesteld zijn en kijken naar mogelijkheden en naar de toekomst. We kunnen samen klagen, huilen, lachen en elkaar motiveren om door te gaan. Dat maakt onze vriendschap sterk.

Dus we gaan veel kletsen en fantaseren en nog meer kletsen. We gaan lachen en leuke dingen doen. Gewoon om het kan en omdat we vinden dat we dit wel verdiend hebben.

Verandering van plan

Vreemd is het wel om op 2e kerstdag mijn benen in 2 beugels te leggen en tegen een dokter te praten die er tussen in staat. Het was normaler geweest als ik op dit tijdstip thuis aan de kerststol had gezeten maar hè... dit is voor een zeer goed doel!

De dokter laat mij mijn kleren aan trekken en als ik tegenover hem ga zitten kijkt hij me serieus aan. "Je follikel is al aan de grote kant wat in zou houden dat ik je eisprong een week lang moet uitstellen. Dat ga ik niet doen."
Ik kijk hem verschrikt aan. Gaat hij nu ineens ons plan zo maar aan de kant schuiven?
"Zo lang met hormonen een eisprong uitstellen is niet goed voor jouw lichaam en er is geen garantie dat over een week je baarmoeder nog optimaal is om er een cryo in te laten nestelen."
Mijn ogen worden nog groter en ik voel dat mijn mond open gaat maar hoor geen geluid.
"Ik stel daarom voor dat je een IUI doet. Er is geen reden om te denken dat je daarmee niet zwanger kan worden. Zo voorkomen we dat je cyclus helemaal uit balans raakt en maak je toch kans om zwanger te worden."
Mijn mond valt dicht en mijn ogen nemen de verbaasd-stand aan. "Heeft dat echt wel zin?" vraag ik. "Jazeker, het lang uitstellen van je eisprong heeft alleen maar nadelen en met een IUI ondervang je dit."
Mijn gedachten ratelen als een dolle. "Is dit wel slim. Moet ik niet toch hormonen gebruiken. Wat als ik daarna niet ongesteld meer wordt omdat mijn hormoonhuishouding zo verstoord is? Zou Hij wel kunnen? Waarom zou ik geen IUI doen? Maak ik wel kans?"
De dokter kijkt me geduldig aan. Ik knik naar hem en zeg dat ik me in zijn idee kan vinden.

2 dagen later zit ik weer tegenover hem in een stoel. Hij verteld dat de opbrengst van de zaadjes voldoende is voor een reële kans op een geslaagde IUI. Ik gooi mijn benen weer in de beugels en probeer rustig door te ademen op het moment dat hij het slangetje door mijn baarmoedermond duwt. Hij knikt tevreden en ik mag van de stoel af.

Onderweg naar huis heb ik een blij gevoel. Ik heb in 2011 toch nog een poging kunnen doen om zwanger te worden en dat voelt goed. Ik weet dat de kans klein is dat ik van de IUI zwanger wordt maar er is een kans! En dat is meer van vorige maand. En ergens voelt het ook wel goed om het nog een keer zo te proberen. Zonder hormonen, gewoon op mijn natuurlijke cyclus en zonder steriel geklede dokteren en verpleegkundigen in een kille behandelkamer. Nog 1x old school..... en wat mij betreft ook de allerlaatste keer. Ik duim voor een positieve zwangerschapstest over 2 weken.

Ronde 3 maar toch poging 2 van ICSI 1

Twee weken geleden kon ik alleen maar huilen bij het idee dat ik een maand over moest slaan en misschien wel 2 maanden. Het verdriet dat ik voor het derde jaar op een rij weer niet zwanger of als moeder de feestdagen in ga, sloeg in als een bom. Het frustreerde me dat een kliniek kan besluiten dat hun laboratorium dicht is in het weekeind. Zou je namelijk een regelmatige cyclus hebben dan zou je nooit een terugplaatsing kunnen krijgen omdat je eisprong dan altijd in het weekeind valt. Maar voor mij overheerste vooral het verdriet. Het verdriet dat ondanks alles wat ik zelf kan doen ik nog steeds niet zwanger ben en dat in 2011 ook niet zal worden.

Gelukkig drogen tranen vanzelf op en komen er andere belangrijke en leuke dingen waar je aandacht naar uit gaat. Zo ook bij mij. Ik heb meteen de avond van het slecht nieuws een fles prosecco leeg gedronken en getoost (wel met tranen in mijn ogen) op het leven. En via sinterklaas, feestjes, werkdingen en leuke afspraken zijn we bij vandaag aangekomen. De dag waarin ik weet dat de kliniek me gaat helpen om mijn eisprong uit te stellen tot na de feestdagen. Tot de dag dat het laboratorium weer open is!

De doker legde gisteren nogmaals uit dat bij mijn vorige cyclus mijn follikels enorm snel zijn gaan groeien waardoor ze het proces met medicatie niet meer konden beinvloeden. Mijn eisprong viel daardoor in het weekeind. Zij ontdooien niet in het weekeind en als ik een paar dagen later mijn cryo's laat terugplaatsen dan wist ik zeker dat ik niet zwanger zou zijn.
De afspraak is nu dat ik 2e kerstdag bij de dokter langskom voor een echo. Dan zetten we een plan uit voor de verdere week met het doel om in het nieuwe jaar twee cryo's terug te laten plaatsen en ik dan 9 maanden later een kindje baar.
Het lijkt mij een prima plan en tot die tijd geniet ik maar van de carpaccio, van de wijn en alle andere dingen die ik straks 9 maanden lang niet mag of kan doen.

Afgelast (isci 1, poging 2)

Ik weet het, er moet een logje komen over alles wat de afgelopen week is gebeurd. Hij zal er komen maar nu nog even niet. Moet even de teleurstelling voor mezelf op een rijtje zetten want de terugplaatsing kon niet doorgaan omdat het lab niet in het weekeind open is.

Baal er van dat jullie lezers, weer een somber-logje te lezen krijgen terwijl ik van nature erg positief ben. Zou graag die kant eens aan jullie willen laten zien.
Het hele verhaal volgt later. Ik ben nu nog even druk met het drogen van mijn tranen.

Hormoonloos (icsi 1, poging 2)

"Als uw baarmoederslijm dik genoeg is en de eisprong geweest is dan ontdooien we de cryootjes. De techniek is tegenwoordig erg goed en de meeste cryo's doorlopen dit proces zonder problemen"
Wat de dokter verteld klinkt als muziek in mijn oren, er is dus een reeele positieve-ontdooi-kans.
"De embryloog beslist wanneer we de cryo's terugplaatsen, meestal meteen na het ontdooien. Soms wil de embryoloog zien wat de cryo doet voordat ze naar de baarmoeder gaan"
"Maar als de cryo teruggeplaatst is, dan is de kans op een zwangerschap erg klein." merk ik op.
"Nou mevrouw, door alle kennis die wij opgedaan hebben zijn de technieken erg verbeterd en liggen de kansen niet veel lager meer dan bij verse embryootjes."
Ik kan de dokter wel kussen maar blijf braaf of mijn stoel zitten tot dat hij aangeeft dat ik me mag uitkleden.

Op het beeldscherm zien we dat het baarmoederslijm zich goed aan het opbouwen is en past bij de kleine follikels die in mijn eierstokken zitten. De dokter is optimistisch en ziet nu al dat ik in aanmerking kom voor een cryo terugplaatsing. Fijn, fijn!

Ik maak een afspraak voor maandag, dag 12 van mijn cyclus. Hopelijk kunnen we dan inschatten wanneer mijn eisprong moet plaatsvinden en belangrijker... wanneer mijn cryootjes uit de vriezer mogen en terug naar hun warme nestje komen. Er zit schot in en dat maakt me blij!

Knippen en plakken

Het zit erop, alle berichten van femkegaatbammen.web-log.nl zijn gekopieerd en geplakt naar blogspot. Eindelijk alles bij elkaar en weer makkelijk te bereiken. Jammer dat weblog.nl er zo lang over doet om zijn zaakjes weer op orde te hebben.

Het kopieren en plakken bracht veel herinneringen boven. Ik ben van het heden terug gereisd naar april 2009. Het moment dat ik de knoop door heb gehakt om moeder te worden.
Ik heb donor 1 zien langskomen en het verdriet weer gevoeld toen hij aangaf er mee te willen stoppen. Heb de onzekerheid weer gevoeld die zoektocht 2 met zich meebracht en de blijdschap toen Hij2 in mijn leven kwam. Ik heb moeten lachen om de eerste ZI pogingen, het gestuntel en gedoe. En voelde mijn buik een beetje in elkaar trekken toen ik weer las dat het zaad van Hij2 een belangrijke reden is waarom ik niet met ZI zwanger werd. De opluchting dat de kliniek het vertrouwen heeft dat alles goed komt en mijn emoties zo rond de feestdagen.

Ik ben de weg van 2,5 jaar proberen moeder te worden teruggewandeld. Wat ik nu weet had ik toen niet kunnen bedenken al is er in de basis niks veranderd. Ik wil nog steeds moeder worden en nog steeds zo snel mogelijk als het kan! Op naar poging 2 van icsi 1.

Icsi 1 (poging 1) is ten einde

Ik zit op het toitlet bij de tennisclub. Snel even omkleden en dan met een kopje thee naar mijn teamgenoten kijken die de 1e wedstrijd aan het spelen zijn. Ik veeg af, kijk naar mijn papiertje en zie bloed. "BLOED??" denk ik verbaasd. "Ik gebruik nog steeds van de hormoonbolletjes. Ik kan niet ongesteld worden."

Ik bel vriendin M en vraag op twitter wat het kan zijn. Het antwoord komt daar snel binnen "14 dagen na de punctie is het waarschijnlijk een beginnende menstruatie" Ik slik, adem diep in, kleed me om en sla de thee over. De 2e wedstrijd begint en ik moet de baan op.

De volgende ochtend bel ik de kliniek. Het gesprekje geeft me ergens weer hoop ook al weet ik verstandelijk genoeg. Een bloeding kan op van alles wijzen en het is wachten tot de testdatum of totdat ik ongesteld word. Binnen een uur na het ophangen heb ik mijn antwoord. Het is een beginnende menstruatie.

Nog steeds wat overdonderd kijk ik ieder toiletbezoekje op mijn papiertje en iedere keer wordt mijn angst bevestigd. Het is inderdaad echt een beginnende menstruatie. Potverdikkie, wat is dit stom en onverwacht. Ik had bedacht dat zolang ik die hormoonbolletjes gebruik ik niet ongesteld kon worden. Maar volgende de assistente die ik net aan de telefoon had zijn er vrouwen waarbij een menstruatie eerder komt en is het daarom niks vreemds.

Ik heb op dag 9 van mijn cyclus een afspraak met de dokter over hoe verder. Hij bekijkt dan of ik deze cyclus een cryo kan terugplaatsen. Voor nu is het gewoon verder leven, de stomme menstruatie trotseren en hopen dat ik 1 van de weinige ben waarbij een cryo terugplaatsing een positief resultaat geeft. Want daar ben ik wel een klein beetje nerveus voor.... de kansen dat mijn cryo's goed ontdooien is niet heel groot, dan moeten ze nog lekker gaan doordelen en dan moeten ze nog blijven plakken. Veel momenten waarin iets mis kan gaan. Zo maar eens googlen naar positieve ervaringen, hoop doet leven zeggen ze. Dus daar ik ga dan maar eens actief naar op zoek.

Soms doe ik gewoon te moeilijk

Het is lief dat iedereen zo meeleeft. Ze bellen en smsen me om te vragen hoe het gaat en of ik al iets voel. Maar ik voel niks, wil er niet over praten want ik heb geen idee waar dit heen gaat.
Ergens vind ik het lastig dat er zoveel mensen weten dat ik misschien over 2 weken zwanger ben. Het kan daardoor geen geheimpje meer tussen mij en het kindje zijn. Ik wil misschien de eerste weken nog niet mijn kaarten open op tafel leggen.

De realiteit zal anders zijn. Ik begreep dat mijn lieve mama het aan heel veel mensen verteld heeft waar ik mee bezig ben en dat ze allemaal meeleven. Ik zelf ben ook eerlijk naar vrienden geweest en met mijn log geef ik natuurlijk ook veel informatie weg. En echt, het is lief dat mensen met me meeleven en betrokken zijn. Alleen wil ik niet steeds als ik mensen tegenkom mijn hele verhaal op tafel moet leggen. Vooral niet als er mogelijk over 2 weken geen goed nieuws is.
Aan de andere kant zou ik het ook niet fijn vinden als er helemaal niemand interesse toonde. Dan zou het voelen alsof er niks spannends aan de hand is.

Wat ben ik eigenlijk toch een grote zeur. Hoe bevoorrecht ben ik dat er zoveel mensen meeleven, me dit gunnen en er voor me willen zijn. Het is bijzonder om menen om me heen te hebben die me alle geluk van de wereld toewensen en duimen dat mijn droom uitkomt.
Dus Femke stoppen met moeilijk doen en kijken naar wat je hebt! Met deze mensen kan je goede en slechte tijden delen.

De terugplaatsing

"Er zijn 2 goede 8 cellige embryootjes al heeft er 1 wat fragmentatie. Nummer 3 is nog 2 cellig dus die valt af" verteld de embryoloog door de telefoon. Ik snap er geen hout van. Wat betekend 8 cellig en fragmentatie?
"Een embryo van 4 dagen moet 8 cellig zijn en weinig fragmentatie hebben. Bij 1 embryo is wat meer fragmentatie maar goed genoeg om terug te plaatsen. U bent om 12.40u welkom"
"Dus er worden 2 goede embryootjes terugplaatst en 1 verdwijnt er in de container?"
"Klopt mevrouw, tot vanmiddag."

De dokter en de verpleegkundige leggen de procedure stapje voor stapje uit en de embryoloog zorg dat mijn embryootjes in een slangetje terecht komen. Die spuit de dokter dan weer leeg in mijn baarmoeder en de embryoloog bevestigd iets later dat de embryootjes ook daadwerkelijk uit het slangetje verdwenen zijn.
Ik mag me aankleden en wachten op de embryoloog.
Het proces duurt een stuk langer dan een iui. Meer formele stappen maar ook meer tijd voor een praatje. Ondanks dat ik met mijn benen wijd in de beugels lig voel ik me geen enkel moment ongemakkelijk. Het is bijna gezellig te noemen.

De embryoloog legt aan de hand van een poster uit hoe een cel zich deelt en hoe een embryo er nu ongeveer uit moet zien. Mijn embryootjes zitten tussen, van rechts af gezien, tussen het 2e en 3e plaatje in. Ze liggen helemaal op schema.
Op 1 van de embryootjes is meer fragmentatie te zien en hij laat aan de hand van de foto van mijn beste embryo (zie hierboven... is hij niet prachtig?) zien wat fragmentatie is. Het zijn een soort oneffenheden op de cellen. Ze weten het gevolgen van fragmentatie niet maar bij minder dan 50% fragmentatie is er niks aan de hand. Bij deze embryo wijst hij 3 plekjes aan en bij de andere zaten er wat meer. Deze heeft de kwalificatie "goed" gekregen en de andere "matig" .
Mij maakt het niks uit. Het zijn mijn embryootjes en die zijn hoe dan ook "perfect" Hoe ze ook worden, ik vind ze nu al het mooist, liefst en het meest bijzonder van allemaal.
De foto mag ik mee naar huisnemen. Inlijsten is wat overdreven maar blij ben ik er wel mee. Hopelijk is dit de eerste foto van mijn kindje!