maandag 20 juni 2011

Ondertussen


Het is heel stil hier. Niet omdat ik goed nieuws heb maar omdat ik opgeslokt word door van alles in mijn leven. Je kent het wel, werk, leuke dingen doen en mijn wens om een kindje te mogen krijgen.
Mijn gedachtes maken overuren. Ik ben bijna 2 jaar bezig en de overstap naar IVF zit eraan te komen. Maar ja…. IVF lijkt vooral noodzakelijk te zijn omdat zijn zwemmers niet zo heel optimaal zijn. Ik vraag me af of het anders was gelopen als ik wel met optimaal zaad te maken had gehad? Was ik dan al moeder geweest of nu zwanger?
Hij en ik hebben het er over gehad. Hij liet vallen dat hij het zou begrijpen als ik een andere donor zou willen. Dat speelt door mijn hoofd maar waar vind ik een donor die dezelfde toekomst voor ogen heeft als ik, waar ik ook op persoonlijk vlak een klik mee heb en die mee volhoud in dit tijdrovende en energie slopende proces?
Deze man is er niet en we sukkelen dus door met de IUI. Iedere keer toch zo'n 10% kans en wie weet win ik eens de hoofdprijs! Iedere poging voel ik hoop maar iedere keer wordt hij minder. Het is en blijft logischer dat ik bij die 90% hoor. Pijnlijk maar waar.
Gelukkig zijn er ook een boel leuke dingen gedurende de dagen en in het vooruitzicht. Leuke reisjes komen eraan en zijn geweest, lieve kadootjes heb ik ontvangen, leuke werkmomenten mogen meemaken en vooral fijne vrienden en familie die altijd weer de lach op mijn gezicht terug weten te toveren. Weet je, zo zonder kindje heb ik eigenlijk ook een heel rijk leven. Dat is fijn om te weten.

zaterdag 28 mei 2011

Tussentijd

Ik schud de dokter zijn hand en bedank hen voor de IUI. We wensen elkaar een prettig weekeind en ik loop naar mijn auto. In de auto overvalt me een somber gevoel. Een mix van sjagerijnigheid, negativiteit en hopeloosheid. Dat gevoel zit er nog steeds. Om het minste en geringste voel ik irritatie en ik ben meer sjagerijnig dan vrolijk. Heel irritant want van nature ben ik blij en optimistisch. De 2 persoontjes op mijn schouders maken overuren om elkaar te overtuigen waarom zijn gevoel toch echt de juiste stemming met zich meebrengt en die andere nergens op slaat.
De IUI is een week geleden en ik kan er eigenlijk niks positiefs over zeggen. De signalen die ik heb die heb ik ook als ik ongesteld moet worden maar ja, ze passen ook bij een beginnende zwangerschap.
Het negatieve gevoel wint het steeds en dat is nou net waar ik in deze sjagerijnige toestand niet op zit te wachten. Ik ben wel toe aan een beetje goed nieuws en een overwinning van het vrolijke persoontje op mijn schouder! Gewoon weer lekker blij en optimistisch zijn, daar heb ik zin in.

zondag 15 mei 2011

Accupunctuur

Dinsdag mag ik weer naar de acupunctuur toe. Ben benieuwd of ik al iets beter ben dan de vorige keer. Mijn milt en galblaas werken niet goed. Ze heeft na een lange zeer lange intake naaldjes bij me geprikt. Zij maakte ondertussen de kruidentabletjes en ik kon vol nieuwe energie naar huis.
De kruiden heb ik keurig opgemaakt en ik probeer iedere dag weer braaf niet mijn tong te poetsen. Dat mag namelijk niet. Ik poets dan een soort kaartje van mijn tong waar zij van alles in kan zien. Het mislukt ook bijna dagelijks omdat het zo'n automatisme is geworden om de electrische tandenborstel over mijn tong te halen. Dan weet ik zeker dat ik niet uit mijn mond ruik, denk ik.
Een andere reden om naar de acupuncturist  te gaan (dan zwanger worden) was mijn droge huid en dan vooral de eczeem die ik heb. Als reactie op de kruiden kwam hij een paar dagen na bezoekje 1 in honderdvoud terug en dacht iedereen in mijn omgeving dat ik ernstig depressief was omdat mijn ogen zo rood en gezwollen waren. En dat zijn ze nog steeds. Zelfs de secretaresses hadden samen geconcludeerd dat mijn werkdruk wel heel erg moet zijn als ik een hele dag met huilogen rondloop.
Over zwanger worden heeft ze nog niet zoveel gezegd. Wel dat een slecht werkende milt daar niet goed voor is maar vraag me niet hoe en wat. Ik ga het dinsdag het onderwerp zwanger worden zeker aansnijden. Zit nu ook op een ander moment in mijn cyclus als ik naar haar toe ga. Mijn eitjes zijn volop aan het groeien. Wie weet kan zij ze nog mooier en beter maken. Of zorgt ze voor een lekkerder bedje of bedenkt ze iets heel anders wat goed is. Het is fijn dat er iemand meedenkt en kijkt. En baat het niet, dan schaadt het ook niet.

vrijdag 6 mei 2011

Korte update

Een weekje weg in mijn mini-caravan heeft me goed gedaan. Weg van de dagelijkse stress. Gewoon een weekje met lieve mensen samen zijn en genieten van de zon en lekker eten. De eerste signalen van een komende menstruatie kwamen binnen maar gleden ook zo weer weg. Het was geen ideale poging dus de kans was klein dat het zou lukken. Het was een ZI ipv een IUI. Het raakt me daarom minder. Fijn om eens een keer geen tranen te laten.
Het is wachten op de dag dat ik echt ongesteld ga worden. Dan kan ik vooruit kijken naar de volgende poging.

zondag 17 april 2011

Hulp erbij

Een dag flink huilen heeft me goed gedaan. Het verdriet wat zich al weer maanden had opgestapeld is er uit. Heerlijk! Het geeft ruimte voor iets nieuws. Een bezoekje aan een chinese behandelaar, wel te verstaan. Via Monique heb ik begrepen dat accupuntuur veel kan betekenen voor vrouwen die fertiliteitproblemen hebben. Die hulp wil ik wel krijgen!!!
"Komt je partner ook mee?" vraagt de mevrouw. "uhm, nou, nee, dat ligt iets ingewikkelder." Ik vertel haar mijn verhaal en ze vraagt of Hij bereid zou zijn om mee behandeld te worden. Dat weet ik dus niet. Ben bang van niet. Hij is niet zo van het alternatieve. Gelukkig mag ik ook in mijn eentje komen.
"Email je ziektegeschiedenis door en je gyneacologische verleden. Dan wordt dat ons uitgangspunt."
Het duurt nog wel een paar weken voordat zij ruimte heeft en ik het ook in mijn agenda kan inpassen. Gelukkig maar want 36 jaar ziektegeschiedenis gaat me tijd kosten om op te schrijven. Maar het voelt fijn om vanuit een andere kant ook hulp te krijgen

maandag 11 april 2011

Hartpijn

Ik gooi de 8e tissue op de grond. Mijn adem wordt iets rustiger en ik voel me moe.
Wat was ik boos en verdrietig tegelijk. Waarom lukt het bij mij maar niet? Waarom is dit stukje geluk nog niet op mijn pad gekomen? Waarom word ik weer ongesteld? Waarom mag ik geen moeder worden? Waar verdien ik dit aan?
Op geen enkele vraag krijg ik antwoord. Het stil om me heen en ik hoor mijn snikken. Het doet pijn. Mijn hart doet pijn. Ik kan niks anders dan mijn tranen laten lopen. Weer een mislukte poging te verwerken.

woensdag 6 april 2011

2 jaar


De eerste wachtweek zit erop en het beheerst weer de hele dag mijn gedachten. Hoe snap ik niet want ik heb het knetterdruk. Overdag kom ik bijna niet aan ademenen toe en 's avond gaat het met horten en stoten. Het ademen wordt uitgesteld tot 's nachts.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.

zondag 27 maart 2011

Eitjes kweken


De dokter die me onderzocht om te kijken of er geen eiblaasjes in mijn eierstokken waren blijven zitten moest tot haar spijt vertellen dat er nog 2 blaasjes zaten. Het waren nog geen cystes maar ze hoorde er niet. Ze hoopte dat ze alsnog vanzelf zouden verdwijen,
Een week later waren die blaasjes waren inderdaad weg. Mooi zo maar meteen werd de dokter minder enthousiast. Ze zag bij echo dat er meer eitjes aan het ontwikkelen waren dan de bedoeling was. Er zatten er 5. 3 kleintje en 2 matig grote. "Dit is niet best mevrouw, we moeten dit goed in de gaten houden." Ze maakte zich duidelijk wat zorgen.
De stress bleef bij mij weg. De eitjes zouden echt niet alle 5 doorgroeien en gaan vallen. Heb meestal wel een stuk op 3 eitjes.
Twee dagen later bleken er nog wat eitjes bijgekomen te zijn. Die zijn heel klein en de 2 grotere eitjes van de vorige keer waren niet gegroeid. Eigenlijk was er nog maar 1 groter eitje te zien. Geen reden tot paniek. Er zullen maar 1 of 2 eitjes gaan vallen.
Morgen mag ik voor echo 3 komen, ben benieuwd wat er dan te zien is. Ik ben vooral bang dat dat ene grotere eitje gesprongen is en ik te laat ben voor de IUI. Die zondagen ook….. die komen nooit op het goede moment in mijn cyclus. Van mij zou de kliniek gewoon 7 dagen per week open mogen zijn. Dat zou bij mij een stukje stress schelen. Maar ja, ik snap ook wel dat het personeel af en toe vrij wilt zijn.

woensdag 16 maart 2011

Nou ja zeg


Knetter sjagerijning werd ik ervan. Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds sjagerijnig van. De ideale poging is in een vreselijk stomme menstruatie geeindigd. Hoe goed moet een poging wel niet zijn om er zwanger van te worden?
De moed zakt me soms in de schoenen. Het duurt nu al 1,5 jaar en een garantie dat het gaat lukken is er niet. Ik val nu officieel ook buiten de gemiddeldes om een geslaagde IUI te hebben. Na 6x is meer dan 50 % van de vrouwen zwanger. Femke niet, nee die moet er weer eens langer over doen. En niet dat ik voor kies hóór. Ik had bij de eerste ZI poging al zwanger willen zijn. En na de eerste IUI al helemaal.
De tranen zijn nog niet gekomen. De boosheid en frustratie wel. Arme omgeving! Ik heb mijn leerlingen al een aantal flinke donderpreken gegeven en sociaal naar de belevenissen van mijn vriendinnen en familie vraag ik niet. Zit in mijn eigen wereldje te balen.
Dus sorry vrienden, als je een paar dagen niks van me hoort. Ik denk dat ik na het dagje sauna van zaterdag me weer helemaal op jullie kan richten. Tot dan moet je maar niet letten op de donderwolken boven mijn hoofd.

donderdag 10 maart 2011

Aftellen


Het is weer zo ver…. ik sta er mee op en ga er mee naar bed! De hele dag ben ik druk met mijn lijf, met de krampjes, steekjes, gevoeligheidjes, geurtjes en ga zo maar door. Het eerste wat ik bedenk als ik wakker schiet is "misschien ben ik wel zwanger" En dat is niet alleen 's ochtends maar ook midden in de nacht.
Overdag vergeet ik het soms even maar door de raarste dingen word ik getriggerd. De babyreclames snap ik nog wel maar een associatie bij het zien van een gekookt ei kan ik minder goed plaatsen. Of de geur van koffie of het ophangen van de was.
Wat verlang ik naar een positieve zwangerschapstest zeg, eingelijk eens goed nieuws na een stresserige wachtperiode. Maar ja, tot die tijd zal ik het toch moeten doen met mijn gedachtes die alle kanten uitvliegen en niet te controleren zijn. Zucht….ik  ga maar eens afleiding zoeken in het wegwerken van emailtjes, misschien dat ik dan even niet met mezelf bezig hoef te zijn.

zaterdag 5 maart 2011

Poging 18


"De dokter was erg aardig" zegt mijn moeder terwijl we naar de auto lopen "ze nam echt de tijd voor je. De IUI zelf gaat snel, zeg." We kletsen tijdens het instappen wat na.
Vooral dat de baarmoeder foto 6 maanden lang een verhoge kans op een zwangerschap veroorzaakt, is favoriet. Door de contrastvloeistof blijft er een soort olie-achtig goedje op de trilhaartjes achter, het eitje kan daardoor makkelijker naar beneden glijden, ook omdat de vloeistof alle laatste rotzooi weg gespoeld heeft.
Ik ben blij dat mijn moeder mee is geweest. Dat ze gezien heeft waar ik iedere maand een paar keer te vinden ben. Blij omdat de timing goed was en de opbrengst van Hem hoog was.
Het wachten is weer begonnen. De afleiding is de komende dagen groot. Carnaval slokt mijn aandacht op. De laatste keer zonder een kindje hoop ik maar dat dacht ik vorig jaar ook. De toekomst laat zich niet voorspellen dus haal ik in het hier en nu eruit wat erin zit. Fijne dagen allemaal!

woensdag 23 februari 2011

Op de foto


"Het verspreiden van de contrastvloeistof kan wat pijn doen, mevrouw." legt de arts-assistent uit.
Ik heb zelf een andere associatie met het woordje "wat" dan de arts-assistent dat heeft. Het deed gewoon pijn, geen "wat", "beetje", "eventueel" pijn maar gewoon echte pijn.
Opvallend wat er bij pijn met me gebeurd. Ik trek me dus terug in mezelf en wil met rust gelaten worden. Dat wordt nog wat bij een eventuele bevalling.
Terwijl dus het filmpje gemaakt wordt(waarom ze het een baarmoeder-foto noemen is mij een raadsel. Het is echt een filmpje wat ze maken)  waarin duidelijk moet worden of mijn eileiders doorgankelijk zijn, lig ik in mezelf gekeerd te mompelen dat "ik niet weet wat ik moet doen om de pijn te verminderen"  Niks heb ik van het hele filmpje gezien. Ook niet toen mijn moeder en de art-assisent de herhaling bekeken. Ik lag met mijn ogen dicht te wachten tot de pijn wegtrok. Wat eigenlijk best snel gebeurde nu ik er zo op terugkijk maar op dat moment leek het wel een eeuwigheid.
De laborante helpt me gaan zitten. De arts-assistent draait het schermpje naar me toe en volgt met zijn vinger de vloeistof die door mijn linker-eileider loopt. Hij is tevreden.
Het filmpje start opnieuw en hij volgt nu de vloeistof door mijn rechter-eileider. Ik zie het straaltje niet maar na een paar seconden komt er ergens in mijn buik een sliert zwart te voorschijn. Deze is dus ook gewoon vrij.
Het is dat huppelen nog niet lukte maar wat stapte ik blij de kleedruimte weer in. Zoals het er nu uitziet zijn mij eileiders doorgankelijk! Wat een opluchting. Geen extra onderzoeken op dat gebied. Fijn zeg!
Het is nu wachten op het moment dat er een mooi eitje gaat rijpen en dat ze soepeltjes over de schoon gespoelde glijbaan mijn baarmoeder inrolt waar een paar mooie zaadjes op haar liggen te wachten! Laat maar komen die IUI! Ik en mijn eileiders zijn er klaar voor.