zondag 21 maart 2010

Van de leg


Nou zeg, mijn ei is deze maand weer van de leg. Of zou hij wat angstig zijn omdat Pasen dichtbij komt? Toch wel HET moment van het jaar dat je als ei je niet veilig waant. Voordat je het weet wordt je uit je warme nestje gerukt en beland je tussen je chocolade soortgenoten.
Wat mijn ei bezielt weet ik niet. Normaal, maar ja wat is normaal in deze zaak, zou hij morgenavond zijn sprongetje maken. Ik zou daarom vandaag en morgen positief testen en Hij zou vanmorgen zijn ding komen doen.

Het eitje heeft deze plannen flink in de war geschopt. Ik ben de zondagochtend nerveus gestart met lijstje, tabelletjes en berichtjes sturen. Hij kreeg een sms dat hij zich nog even om kon draaien maar sprong toch uit bed om te kijken wanneer Hij dan komt en ik bleef nog een tijdje door rekenen en tellen.
Ik mag toch hopen dat dit eitje grotere plannen heeft dan alleen maar te laat te komen. Als goedmakertje vind ik dat hij zichzelf maar moet laten bevruchten om daarna zich vast te nestelen. Kan hij meteen nadenken over waarom hij deze maand uitgekozen heeft om te laat te komen!

donderdag 18 maart 2010

Onzekerheid


"Hij beticht me van allerlei zaken die niet kloppen en gebruikt beledigende taal." verteld vriendin M. ""Hij laat een totaal andere kant van zichzelf zien. Mijn vertrouwen is totaal weg."
Hoe moeilijk en pijnlijk het ook is ze heeft het contact met deze donor verbroken. En dat na 2 pogingen… ze had wel een kind van deze creep kunnen krijgen. Hij heeft behoorlijk met vuur gespeeld om zijn ego op te peppen.

Ik ken ondertussen 5 vrouwen waarbij de donor zijn afspraken niet na kwam. Een aantal hebben het netjes geregeld, zoals mijn donor 1. Andere forceren met hun asociale gedrag een contact/ contractbreuk, zoals bij vriendin M.
Maar feit blijft dat deze mannen aan iets enorm groots beginnen en binnen afzienbare tijd zich terug trekken. Waar komt dit vandaan?

Ik heb maanden (zeg maar jaren) nagedacht voordat ik aan zoiets belangrijks begin. Het is een hele verantwoordelijkheid om een kind op deze wereld te zetten. En ook als donor is dat wat je doet. Wat maakt dat mannen toch zo luchtig met zoiets belangrijks omgaan? Als het kind er is dan is er geen weg meer terug. Dan ben je vader ook al heb je geen vaderrol.

Ik huil met vriendin M mee, luister naar de verhalen van andere vrouwen, verbaas me over die donoren en krap mezelf meteen achter mijn oren "Wat als mijn donor ook ineens twijfels gaat krijgen? "

maandag 8 maart 2010

Duidelijkheid


Nou, vanmorgen was er geen twijfel meer mogelijk. Er was geen testje meer nodig. Ik ben gewoon ongesteld geworden!

zondag 7 maart 2010

Langzame start


De test was vrijdag negatief. Ik weet voldoende maar toch stiekem ook weer niet. Gisteren brak er nog weinig door. Een paar rode wc-papiertje verder niks. Ook vandaag wil het nog niet vlotten. Ik weet wel dat ik geen hoop moet hebben. Mijn lichaam geeft toch een paar keer per dag een hintje dat het niet gelukt is. En toch voelt het niet alsof ik ga menstrueren. Dat is natuurlijk ook wat ik wil. Een positieve test en geen bloed. Mijn lijf en hoofd zitten duidelijk even niet op 1 lijn. Ik zal geduldig moeten blijven wachten en dat is net niet mijn sterkste kant.

zondag 28 februari 2010

Nuchter


"Nee bedankt, ik maak een kopje thee." antwoord ik na de vraag of ik ook een wijntje wil.
We zijn een weekeindje weg en ik ben altijd de eerste die voorstelt om gezellig een lekker wijntje of biertje in te schenken. Dit keer niet.

Ik weet dat dit op moet vallen. Dat kan niet anders. Zelfs in de bierbrouwerij geef ik mijn halve proef-glas aan mijn vader en ook de laatste slokken van de consumptie die we in het cafxe9 kregen.
Tijdens het steengrillen drink ik cola light en na een paar slokken champangne ter gelegenheid van het jubilerende bruidspaar zet ik het glas tussen de andere half lege glazen.
I
k mis de borreltjes niet, heb zelfs in de brouwerij geen zin in het overdadig aanwezige bier. Niets voor mij maar wel heel handig in deze situatie. Dan voelt het tenminste niet als "iets laten".
Over een week weet ik pas meer, of dat deze onthouding ook noodzakelijk is geweest. Maar voor nu hoop ik vooral dat er in mijn familie niet teveel over me geroddeld gaat worden. ;-)

woensdag 24 februari 2010

Dubbele streep


Nu kan ik niet meer omheen. Er staan echt 2 streepjes op het stickje. Gisteren al en vandaag was de 2e ook nog een beetje zichtbaar.
Wel 4 dagen later dan verwacht maar het eitje lijkt te vallen! En het zwemmende goud ligt al klaar om kennis te maken. Joehoe!
Ook deze maand was de timing goed.

maandag 22 februari 2010

Een extraatje


"Ja, ik ben bijna zover om mee naar de metro te gaan" Ik kijk ongeduldig naar het ovulatiestickje. Hou hem nog iets dichter bij mijn ogen en zie eigenlijk niks. Zelfs als ik mijn ogen tot spleetjes knijp.
Ik sta op en gooi het stickje de prullenbak in.
Dit ritueel herhaald zich 3 dagen lang. Ook op de dag dat mijn eisprong zou moeten zijn. Ik begrijp er niets van. Zou mijn ovulatie ook een jetlag hebben?
Om het zekere voor het onzekere te nemen sms ik Hem. Hij kan maandagavond. Ik ook.
Net voor zijn komst zie ik een vaag 2e streepje op de stick. Is het er echt? Of is het mijn wens? Maar ja, om de boel weer af te blazen is ook zo wat. Dus Hij doet zijn ding en ik daarna ook. Dat lijkt iedere keer wel moeilijker te worden. Het loopt terug, de hoeveelheid is net voldoende en ik kan maar niet de juiste "spuittechniek" vinden maar "het" zit erin. De 2 wachtweken zijn begonnen…. 2 lange weken!

zondag 14 februari 2010

Problem solved


Al voordat ik ongesteld werd was ik met mijn volgende inseminatie bezig. Mijn eisprong valt namelijk heel ongelukkig in mijn vakantie. Al weken ben ik aan het denken hoe ik dit toch moet gaan aanpakken. Voor mijn vakantie insemineren is eigenlijk te vroeg. Bij terugkomst is het te laat. Een maand overslaan gaat tegen al mijn wensen, gevoelens en gedachtes in.
Hoe ga ik dit aanpakken?
"Ik wil je iets raars vragen."
"Kom maar op."
"Mag ik een potje met zwemmend goud bij je op komen halen? Heel vroeg, net nadat jij uit je nachtdienst bent gekomen en voordat je gaat slapen?"
"Dat is inderdaad vroeg. Waar ga je dan jouw deel doel?"
"Thuis, ik wacht voor je deur en als jij mij jouw zwemmende goud hebt gegeven rij ik naar huis."
"En het blijft al die tijd goed?"
"Ik hoop het, ik zal het op mijn hart dragen."
We lachen en hij gaat akkoord. Zijn huis is klein dus ik zal in de auto wachten. Het voelt bijna alsof we iets illegaals doen.
Ik vertrek een paar uur na de inseminatie richting mijn vakantieadres. Vast hard duimend dat zijn zwemmend goud het langer uithoudt dan 72 uur. Het is een gok wat we nemen maar niet geschoten is altijd mis.

zaterdag 6 februari 2010

We gaan door


Tja, helaas. Het is niet gelukt.
Donderdag kwamen de eerste signalen en vandaag kan ik het niet meer ontkennen. Ik moet zeggen dat ik er rustig onder ben. Het zij zo!
Ik ga over 2 weken op vakantie. Zeg maar precies als mijn eisprong is. Niet echt handig. Hij kan namelijk niet even langskomen. Althans als je 8 uur vliegen niet als even labelt.
Hij is nu op een minivakantie. Over een paar dagen ga ik hem bellen en vragen of hij ergens tussen zijn nachtdiensten door toch een mogelijkheid ziet om een potje te vullen. Gewoon bij hem thuis. Ik ga hem daar wel ophalen. Het is een eindje rijden maar ik heb het er voor over. Een maand niet geschoten is namelijk altijd mis!

zondag 31 januari 2010

Kraambezoek

Hij is nog zo klein. Zo onschuldig. Zo aandoenlijk. Zo afhankelijk. Zo lief. Zo fijntjes. Hij is gewoon heel schattig.
Vriendin A ziet er goed uit, ondanks de korte nachten. Dochterlief speelt met puzzels en danst voor de spiegel. Zoonlief drinkt de fles in mijn armen. Het is zo huiselijk en zo warm. Heerlijk dat ik erbij mag zijn.
Het kriebelt bij mij. Dit wil ik ook. Ik wil  ook mijn eigen gezinnetje hebben.

dinsdag 26 januari 2010

De 3e keer die ook de 1e keer is


Veelste hard scheur ik over de snelweg naar huis. Ik MOET er voor Hem zijn. Dat lukt. Opgelucht open ik mijn voordeur en ren naar boven. De pc zoemt bij het opstarten. Ik ren naar beneden en zet de verwarming hoger. Vul de waterkoker, druk de senseo aan en ren weer naar boven om het gastaccount op mijn pc te openen. Ik druk op het senseoknopje als de deurbel gaat. Hij is er!

We kletsen wat over het weekeind en zijn vriend die nu door de wijk loopt terwijl Hij bij mij is. Na een klein half uurtje lopen we naar boven en gaat Hij aan het "werk".
Ik surf beneden wat op het net en zing met de radio mee. De tijd vliegt voorbij.
Ik voer mijn "werk" uit en merk dat het me minder doet dan de andere keren. Met mijn hoofd ben ik al bij mijn vrienden in het cafxe9. Lekker bijkletsen.

Na 15 min benen omhoog ruim ik alles op en loop naar beneden. Drink nog een kopje thee en stap mijn fiest op. De 1e keer met de nieuwe Hij zit erop. Op naar een positieve test.

dinsdag 19 januari 2010

Doorstart


De dag komt steeds dichterbij. Ik kan het nog bijna niet geloven dat het echt weer gaat gebeuren.
"De afspraak gaat gewoon door" smste hijvanavond. Ik durf nog niet helemaal blij te zijn. Niets zo veranderlijk dan de mens. Het ene moment willen we zwart haar en twee weken later verven we het blond. Ik niet hoor, ik ben al heel mijn leven blond. Symbolisch gezien zou je denken dat ik vast geroest zit in mijn vaste stramien maar gelukkig bedoel ik het niet symbolisch.
Mijn vertrouwen in de man achter de donor moet weer groeien. Hij klinkt vastberaden en wil er voor zorgen dat ik moeder wordt en dat hij een kindje op deze wereld zet. Hij is overtuigd dat ons contact een vruchtbare afloop krijgt. En dat geeft mij moed!