Icsi 1 of toch isci 0

Vakantie doet goed zeggen ze en dat leek te kloppen. De ideale IUI  vond op vakantiedag 3 plaats en ondanks de ontspanning leverde het niks op…. na 2 weken werd ik ongesteld. Een domper en een emotionele gebeurtenis. Dit was het signaal dat ik over ging stappen naar ivf/ icsi. Iets wat ik niet bedacht had toen ik 2 jaar geleden de weg naar moederschap insloeg.

De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Deze stap voelde als het begin van het einde. Maar 3 puncties en met een beetje pech dus ook maar 3 pogingen. En wat als dat niet zou lukken? Is dat het moment dat ik afscheid moet nemen van mijn enige droom in mijn leven, het hebben van een gezin?
Ik ken vooral verhalen waarbij ivf/ icsi nog niet het gewenste effect gaven. Of dat het wel 7 pogingen duurde voordat er een zwangerschap optrad. Iets wat voor mij niet weggelegd is aangezien ik geen goudboom in de tuin heb staan.
Deze voorbeelden hielpen me niet om mij positief te stemmen.

Maar wat ik last van die negatieve gedachtes. Dit was niet de manier om deze nieuwe weg in te slaan. Dus tijd voor een kick-under-the-but en die werkte. Op het moment dat ik ongesteld werd ging de knop om. Er was actie in de tent en die actie levert een reeele kans op een zwangerschap op! Vol enthousiasme zette ik op dag 1 de decapeptyl spuit. Pijnlijk maar ach het is voor een goed doel. Op dag 2 kwam daar Gonal-F bij en op dag 4 was echo 1. De dokter kon nog niet zeggen hoeveel eitjes er groeide maar er groeide iets.

Mijn positieve modus bleef. Het boek van Susan Smith, zwanger met lichaam en ziel, bracht me meer in contact met mijn gevoel en mijn lijf. Het voelde goed om zo tegen de ivf aan te kijken.

En ineens was er toch die klap. De echo op dag 11 liet maar 4 kleine folikels zien en 1 grotere. Weinig folikels dus! Mogelijk te weinig om met icsi (want dat gaat het worden) een zwangerschap op gang te brengen. Weinig folikels maakt de kans kleiner op een fantastisch ei en al helemaal op een geweldig embryootje. Is dat een punctie waard? De punctie telt als poging en ik heb er maar 3 te gaan….. daar wil ik dus spaarzaam mee omgaan.

De dokter ziet de teleurstelling in mijn ogen. Ze is realistisch en zegt dat ik er niet op moet rekenen dat bij een volgende cyclus er op eens wel 12 folikels groeien. Mogelijk zijn het er 1 of 2 meer.
Ze stelt voor om bij de volgende echo een keuze te maken. Of toch een punctie bij de folikels die dan doorgegroeid zijn of een escape iui.

Dit had ik niet bedacht toen in mijn eerst spuit decapeptyl zette. Dit zou een goede poging worden met een mooie kans op een zwangerschap. Wat is er tussen dat moment en nu mis gegaan? Waarom laat mijn lijf mij zo in de steek? Waarom lijk ik eerder een stap achteruit dan vooruit gezet te hebben?

Het piekeren stemt me somber, de tranen die erbij vloeien ook. Ik wil niet somber zijn. Ik wil kijken naar mogelijkheden en kansen. Ik wil dat er bij de volgende echo 5 folikels te zien zijn en dat de arts dan voorstelt om een punctie te plannen. Dat er uit die folikels 5 mooie eitjes komen en dat ze alle 5 bevrucht raken en gaan delen. Dat er 2 terug geplaatst worden en ik zwanger raak. En dat de 3 andere de vriezer ingaan om te ontdooien als ons gezin uitgebreid wil worden met een 2e kindje. Dat wil ik en dat hou ik voor ogen. Eens komt er een moment dat de zeilen goed staan en ik een behoude vaart heb met een veilige aankomst in de haven. Ooit word ik zwanger! En dat ooit is vast dichtbij.

Uit de lucht

Door de migratie van web-log.nl ben ik 4 weken uit de lucht geweest. Niks ernstigs. Geen zorgen. Ik ben weer online!

Je kan me ook op twitter volgen.

Next stap

Het was een optimale poging maar dat heeft niet mogen baten….. ik ben ongesteld geworden!
Na het gepieker, gedenk, gepraat en gebrainstorm van de afgelopen week was uiteindelijk het roze wc-paiertje de trigger.
Ik heb de kliniek opgebeld en gevraagd welke stappen ik moet zetten om met IVF te starten. Zo kan het niet verder.
Het voelt heel dubbel. Ik wil geen ivf, ik wil gewoon zwanger worden. Maar ja, dat gewoon is bij mij niet zo gewoon.
Ik heb Hem ingelicht en hij snapt het en staat er achter. Fijn.
De kliniek hopelijk ook maar dat hoor ik volgende week.  Dan mag ik naast de echo ook een gesprek met de dokter hebben.
The next step is gezet.

Gelukt of niet gelukt

Het is stil op deze weblog. Best heel stil. Deels is dit te wijten aan de vakantieperiode die ik veel in het buitenland doorgebracht heb. Heerlijk! Maar ook confronterend. Was het niet vorig jaar dat ik met vriendin M fantaseerde dat we in 2011 met kindjes op vakantie zouden gaan? En deed ik dat 2 jaar geleden ook al niet? We hebben het er dus maar flink van genomen zo zonder kinderen! Want wie weet is het volgend jaar wel anders.
Het is hier ook stil omdat ik niks nieuws te melden heb. Er is al zoveel gezegd de afgelopen jaren. Zoveel dat het me onzinnig lijkt om iedere maand weer opnieuw te schrijven wat ik de maand ervoor al heb geschreven en de maand daarvoor ook al.
Tot vannacht. Ineens brak er iets. Ineens voelde ik me heel alleen. Wat mis ik iemand in mijn leven die me lekker vastpakt, die laat merken dat hij van me houdt. Die er is als ik wakker wordt, waar ik dan fijn tegenaan kan kruipen, die met me meeleeft in dit proces en het samen met mij doorloopt. Die af en toe de zorgen, twijfels en angsten van me overneemt en die me gerust kan stellen.
Wat mis ik een partner!
De tranen stroomde over mijn wangen. Mijn leven voelde zo leeg. Mijn wens als klein meisje om een gezin te hebben is niet uitgekomen. Ik zit alleen in mijn huis en dat is het. En is dit het ook echt? Is dit wat mijn leven zal zijn de komende 50 jaar? Moet ik het alleen blijven doen? Zal ik nooit samen met iemand in dit huis wonen? Zal ik nooit samen met iemand wakker worden en plannen voor de dag maken? Zal ik nooit samen met iemand ons gekookte diner opeten? Zal ik nooit samen met iemand lui op de bank tv kijken?
Maar zal ik nooit een klein mensje mogen verzorgen en op laten groeien tot een zelfstandig groot mens? Zal ik ook nooit moeder worden?
Is dit het leven wat ik zal leiden? Is dit wat mijn lot is?
De tranen zijn opgedroogt maar mijn gevoel is niet weg. Het is even pijnlijk om te zien dat mensen gelukkig met elkaar zijn en dat ze dat geluk vergroten met de geboorte van een kindje. Dat zij hebben wat ik graag wil hebben. Dat hen gelukt is wat mij al jaren niet lukt en ik niet weet hoe ik dit kan laten lukken. Voor hen is fijn en ik gun het ze. Maar voor nu prikt het ook als een speld in mijn hart. Even voelt hun geluk als mijn pijn.
Het is stil hier. Heel stil. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niet meer van deze sombere logjes wil schrijven.

Hoe is het?

Lang leve internet op mijn vakantieadres. Zo kan ik je vertellen dat er niks te vertellen is. Helaas geen nieuws op zwangerschapgebied. Heb ivm mijn vakantie een maand overgeslagen. Dus de komende weken komt er ook geen goed nieuws.
Emotioneel gebeurd er van alles. Ik blijf nadenken over wat de juiste weg op dit moment is. IVF komt steeds dichterbij en ik sta er open voor. Maar dan moet mijn verzekaar wel meewerken. Die heeft geen contract meer met de kliniek. Omdat ze me dat niet verteld hebben en ik het van de kliniek te horen kreeg, zit ik midden in een bezwaar-procedure. Als ze me dit eerder hadden laten weten dan was ik overgestapt naar een andere verzekeraar maar omdat ik er pas in maart achterkwam was daar geen mogelijkheid meer toe.
Ondertussen blijf ik bezig met IUI. Daar moet ik ook zelf 20% van betalen maar dat is nog te overzien.
Het contact met Hem is goed. We zien elkaar af en toe en dan weet ik weer dat ik dit met hem wil doen. Dat is wel anders als ik weer ontdek dat de poging niet gelukt is. Dan lonkt een nieuwe Hem maar ja… waar vind je die? En vooral iemand die ook in het leven van het kind een rol wil spelen, welliswaar een kleine maar het is er wel 1. En dan is het ook handig als het tussen Hem mij klikt. Eigenlijk is dat voorwaarde nummer 1. Bij een klik is het voor te stellen dat we samen naar een kindje toewerken. Bij een afkeer dan moet ik er niet aan denken om een kindje met zijn genen te krijgen.
Ik probeer positief te blijven maar regelmatig denk ik na over een leven zonder kinderen. Als oude vrijster. Geen man, geen gezin en geen huisdieren. Het beeld ziet er eenzaam uit. Ondanks dat ik een groot sociaal netwerk heb. Maar ja, die zetten allemaal wel de stap naar een gezin en de prioriteiten komen logischer wijs daar te liggen en niet meer bij vriendschappen.
En wat lijkt het me geweldig om zelf een gezin te hebben. Om een kindje te mogen opvoeden tot een zelfstandig functionerende volwassene. Om samen met dat kindje (of 2) gezinstradities te ontwikkelen en een rugzak met herinneringen te vullen.
Het beeld als moeder kan ik dus nog niet loslaten. Ook al ben ik soms bang dat ik dit moet gaan doen. Een garantie op moederschap is er niet en door de jaren heen lijkt hij steeds verder weg te raken.
Maar voor nu blijf ik genieten van mijn vakantie en hoop ik snel ongesteld te worden. Dan kan ik gewoon een poging wagen voordat vakantie 2 start en hoeven we ons niet weer in allerlei bochten te wringen om de IUI door te laten gaan.
Je leest het, slecht heb ik het niet maar het zou wel net iets beter kunnen.

Ondertussen

Het is heel stil hier. Niet omdat ik goed nieuws heb maar omdat ik opgeslokt word door van alles in mijn leven. Je kent het wel, werk, leuke dingen doen en mijn wens om een kindje te mogen krijgen.
Mijn gedachtes maken overuren. Ik ben bijna 2 jaar bezig en de overstap naar IVF zit eraan te komen. Maar ja…. IVF lijkt vooral noodzakelijk te zijn omdat zijn zwemmers niet zo heel optimaal zijn. Ik vraag me af of het anders was gelopen als ik wel met optimaal zaad te maken had gehad? Was ik dan al moeder geweest of nu zwanger?
Hij en ik hebben het er over gehad. Hij liet vallen dat hij het zou begrijpen als ik een andere donor zou willen. Dat speelt door mijn hoofd maar waar vind ik een donor die dezelfde toekomst voor ogen heeft als ik, waar ik ook op persoonlijk vlak een klik mee heb en die mee volhoud in dit tijdrovende en energie slopende proces?
Deze man is er niet en we sukkelen dus door met de IUI. Iedere keer toch zo'n 10% kans en wie weet win ik eens de hoofdprijs! Iedere poging voel ik hoop maar iedere keer wordt hij minder. Het is en blijft logischer dat ik bij die 90% hoor. Pijnlijk maar waar.
Gelukkig zijn er ook een boel leuke dingen gedurende de dagen en in het vooruitzicht. Leuke reisjes komen eraan en zijn geweest, lieve kadootjes heb ik ontvangen, leuke werkmomenten mogen meemaken en vooral fijne vrienden en familie die altijd weer de lach op mijn gezicht terug weten te toveren. Weet je, zo zonder kindje heb ik eigenlijk ook een heel rijk leven. Dat is fijn om te weten.

Tussentijd

Ik schud de dokter zijn hand en bedank hen voor de IUI. We wensen elkaar een prettig weekeind en ik loop naar mijn auto. In de auto overvalt me een somber gevoel. Een mix van sjagerijnigheid, negativiteit en hopeloosheid. Dat gevoel zit er nog steeds. Om het minste en geringste voel ik irritatie en ik ben meer sjagerijnig dan vrolijk. Heel irritant want van nature ben ik blij en optimistisch. De 2 persoontjes op mijn schouders maken overuren om elkaar te overtuigen waarom zijn gevoel toch echt de juiste stemming met zich meebrengt en die andere nergens op slaat.
De IUI is een week geleden en ik kan er eigenlijk niks positiefs over zeggen. De signalen die ik heb die heb ik ook als ik ongesteld moet worden maar ja, ze passen ook bij een beginnende zwangerschap.
Het negatieve gevoel wint het steeds en dat is nou net waar ik in deze sjagerijnige toestand niet op zit te wachten. Ik ben wel toe aan een beetje goed nieuws en een overwinning van het vrolijke persoontje op mijn schouder! Gewoon weer lekker blij en optimistisch zijn, daar heb ik zin in.

Accupunctuur

Dinsdag mag ik weer naar de acupunctuur toe. Ben benieuwd of ik al iets beter ben dan de vorige keer. Mijn milt en galblaas werken niet goed. Ze heeft na een lange zeer lange intake naaldjes bij me geprikt. Zij maakte ondertussen de kruidentabletjes en ik kon vol nieuwe energie naar huis.
De kruiden heb ik keurig opgemaakt en ik probeer iedere dag weer braaf niet mijn tong te poetsen. Dat mag namelijk niet. Ik poets dan een soort kaartje van mijn tong waar zij van alles in kan zien. Het mislukt ook bijna dagelijks omdat het zo'n automatisme is geworden om de electrische tandenborstel over mijn tong te halen. Dan weet ik zeker dat ik niet uit mijn mond ruik, denk ik.
Een andere reden om naar de acupuncturist  te gaan (dan zwanger worden) was mijn droge huid en dan vooral de eczeem die ik heb. Als reactie op de kruiden kwam hij een paar dagen na bezoekje 1 in honderdvoud terug en dacht iedereen in mijn omgeving dat ik ernstig depressief was omdat mijn ogen zo rood en gezwollen waren. En dat zijn ze nog steeds. Zelfs de secretaresses hadden samen geconcludeerd dat mijn werkdruk wel heel erg moet zijn als ik een hele dag met huilogen rondloop.
Over zwanger worden heeft ze nog niet zoveel gezegd. Wel dat een slecht werkende milt daar niet goed voor is maar vraag me niet hoe en wat. Ik ga het dinsdag het onderwerp zwanger worden zeker aansnijden. Zit nu ook op een ander moment in mijn cyclus als ik naar haar toe ga. Mijn eitjes zijn volop aan het groeien. Wie weet kan zij ze nog mooier en beter maken. Of zorgt ze voor een lekkerder bedje of bedenkt ze iets heel anders wat goed is. Het is fijn dat er iemand meedenkt en kijkt. En baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Korte update

Een weekje weg in mijn mini-caravan heeft me goed gedaan. Weg van de dagelijkse stress. Gewoon een weekje met lieve mensen samen zijn en genieten van de zon en lekker eten. De eerste signalen van een komende menstruatie kwamen binnen maar gleden ook zo weer weg. Het was geen ideale poging dus de kans was klein dat het zou lukken. Het was een ZI ipv een IUI. Het raakt me daarom minder. Fijn om eens een keer geen tranen te laten.
Het is wachten op de dag dat ik echt ongesteld ga worden. Dan kan ik vooruit kijken naar de volgende poging.

Hulp erbij

Een dag flink huilen heeft me goed gedaan. Het verdriet wat zich al weer maanden had opgestapeld is er uit. Heerlijk! Het geeft ruimte voor iets nieuws. Een bezoekje aan een chinese behandelaar, wel te verstaan. Via Monique heb ik begrepen dat accupuntuur veel kan betekenen voor vrouwen die fertiliteitproblemen hebben. Die hulp wil ik wel krijgen!!!
"Komt je partner ook mee?" vraagt de mevrouw. "uhm, nou, nee, dat ligt iets ingewikkelder." Ik vertel haar mijn verhaal en ze vraagt of Hij bereid zou zijn om mee behandeld te worden. Dat weet ik dus niet. Ben bang van niet. Hij is niet zo van het alternatieve. Gelukkig mag ik ook in mijn eentje komen.
"Email je ziektegeschiedenis door en je gyneacologische verleden. Dan wordt dat ons uitgangspunt."
Het duurt nog wel een paar weken voordat zij ruimte heeft en ik het ook in mijn agenda kan inpassen. Gelukkig maar want 36 jaar ziektegeschiedenis gaat me tijd kosten om op te schrijven. Maar het voelt fijn om vanuit een andere kant ook hulp te krijgen

Hartpijn

Ik gooi de 8e tissue op de grond. Mijn adem wordt iets rustiger en ik voel me moe.
Wat was ik boos en verdrietig tegelijk. Waarom lukt het bij mij maar niet? Waarom is dit stukje geluk nog niet op mijn pad gekomen? Waarom word ik weer ongesteld? Waarom mag ik geen moeder worden? Waar verdien ik dit aan?
Op geen enkele vraag krijg ik antwoord. Het stil om me heen en ik hoor mijn snikken. Het doet pijn. Mijn hart doet pijn. Ik kan niks anders dan mijn tranen laten lopen. Weer een mislukte poging te verwerken.

2 jaar

De eerste wachtweek zit erop en het beheerst weer de hele dag mijn gedachten. Hoe snap ik niet want ik heb het knetterdruk. Overdag kom ik bijna niet aan ademenen toe en 's avond gaat het met horten en stoten. Het ademen wordt uitgesteld tot 's nachts.
Het is deze maand 2 jaar geleden dat ik de beslissing nam om moeder te worden. We zijn 2 jaar verder en ik ben nog steeds kindloos. Dat had ik niet bedacht toen ik hieraan begon. Mijn eerste ZI poging, in september 2009, maakte ik in een soort roes mee. Ik was er van overtuigd dat het meteen raak zou zijn. Hoe fout kon ik het hebben. 12 ZI pogingen en 6 IUI pogingen verder ben ik geen stap verder dan 2 jaar geleden.
Het vertrouwen dat IUI 7 wel tot het gewenste resultaat leidt is er niet. Waarom zou het deze keer wel lukken? Ik twijfel aan mijn lijf. Twijfel aan welke vervolgstappen ik moet zetten. Twijfel of het moederschap wel voor mij weggelegd is.
Maar ergens is er ook hoop, een klein sprankje. Dat sprankje maakt dat ik dit traject volhou en iedere maand er weer voor ga. Ik weet niet of deze hoop onuitputtelijk is maar voor nu is dit wat me sterkt en me steeds weer door een poging heen helpt. En dat is goed want mijn droom opgeven wil ik niet.