zaterdag 22 oktober 2011

Isci 1

"Au, dat doet pijn"  zeg ik hardop als ik de eerste naald in mijn buik prik. Ik was er op voorbereid want decapeptyl is niet zo'n lekker goedje, dat wist ik van de vorige keer.
De gemengde Fostimon ligt ook al klaar. 5 flesjes medicijn en 1 flesje vloeistof zit er in de spuit.
Ik prik de naald in mijn buik en verbaas me er over dat deze mogelijk nog pijnlijker is dan de decapeptyl. Potver zeg, dat gaan nog 2 lange prikweken worden. Althans, als de dokter na de echo het ook nog en goed plan vindt.

De verdere dag voel ik mijn buik. Niet zozeer de prikplekjes maar mijn baarmoeder die zijn best doet om zo snel mogelijk het eerder gecreeerde prachtige bedje eruit te werken. Die is namelijk niet meer nodig nu er geen innesteling plaats heeft gevonden. Mijn baarmoeder werkt de hele dag hard door, de hormonen zorgen voor een heftigere menstruatie. En hoe oneerlijk is dat! Ik prikte al 18 dagen hormonen, moest de teleurstelling verwerken dat er maar 3 follikels waren, mocht langer dan normaal in spanning zitten of ik zwanger zou zijn of niet en heb ik nu ook nog eens pijnlijkere menstruatie dan normaal. Nee, het is me echt gegund. ;-)

De dokter bevestigd 2 dagen later dat de hormonen de boosdoener zijn van de latere menstruatie en de klachten die ik heb. "Alles is nu anders dan normaal, dus dit ook."  verteld hij.
Hij bekijkt mijn baarmoeder en eierstokken op het tv-schermpje. Hij doet het zo snel dat ik niet kan zien of er al follikels aan het groeien zijn. Als ik er naar vraag geeft hij aan dat deze nu ook nog niet te zien zijn. Hij kan wel zien dat er geen cystes zitten of andere onrustige zaken. Ik mag doorgaan met spuiten en volgende week terugkomen voor de echo waarop wel te zien zal zijn hoeveel follikels groeien.


1 spanningspunt is weg. Geen cystes. Spanningspunt 2 popt er meteen voor in de plaats. Hoeveel follikels gaan er nu groeien?
Ik rij naar huis, doe mijn boodschappen en voel mijn humeur dalen. Poeh, ineens valt het me zwaar dat ik dit alleen doe. Ik had graag iemand gehad die mijn verhaal en gevoel wilde aanhoren, die me dan een dikke knuffel zou geven en een lekker kopje thee zou zetten. Die tompoucen bij de HEMA ging halen en mij er 2 achter elkaar liet verorberen zonder me het gevoel te geven dat dat niet zo goed is voor mijn lijn. Die daarna de tv aan zou zetten, een Friends dvd erin zou stoppen en een dekentje over mijn benen zou leggen. Hij zou mij met rust laten en in de keuken een lekkere maaltijd bereiden. Ik zou door Friends aan het lachen gemaakt worden en mijn rot humeur zou verdwijen.

Maar nee, helaas. Ik zal zelf de dvd moeten aanzetten, het kopje thee moeten inschenken en daar dan heel hard tompoucen bij bedenken. Normaal geen probleem maar vandaag vind ik dat gewoon wat minder leuk.

Icsi poging 1 is in de herkansing. Hij is alle heftigheid gestart en stapje voor stapje zal duidelijk worden hoe hij eruit zal gaan zien. Het enige wat ik kan doen is braaf iedere ochtend de medicijnen spuiten en zoveel mogelijk lekker in mijn vel zitten. Dus ik ga nu dat kopje thee zetten en de verstofte dvd's van Friends te voorschijn toveren. Ik ga er een fijne Femke-voelt-zich-goed-avond van maken, zonder tompoucen maar met M&M's. Ook lekker!

woensdag 19 oktober 2011

Apotheek

"Gebruikt u naast maagzuurremmers nog andere medicatie?" vraagt de dame achter balie van de apotheek. Ik aarzel en hoor mezelf zeggen "Ik probeer zwanger te worden en daar gebruik ik medicatie voor" 
"Dat zie ik, Gonal F en Pregnyl."
"Klopt" antwoord ik "dat wordt nu Fostimon."
De dame typt de naam in het zoekscherm in en scrolt door de de namen die in beeld schieten. "Ik zie het staan. Wat is de reden dat u van medicatie veranderd?" vraagt ze en kijkt me vriendelijk aan. Ik voel mijn keel dicht slippen en slik. "Er groeide te weinig folikels en met deze medicatie willen ze kijken of er meer folikels komen." antwoord ik. Ze vraagt waarom deze medicatie hier mogelijk voor kan zorgen en ik hoor mezelf toonloos vertellen dat deze medicatie meer op natuurlijke basis zijn. Ik slik van alles weg. Ze kijkt me aan en zegt "Succes en ik hoop dat u snel zwanger mag zijn." Ik knik, draai me om en loop weg.Het slikken gaat bijna niet meer en mijn ogen kijken wat wazig naar de stoep. Ik stap in mijn auto en hoor een snikje. Ik knipper met mijn ogen en hoor nog een snik. Snel start ik de auto en rij weg.

Icsi 1 werd icsi 0 en daarmee was escape iui 1 een feit. 6% kans op een zwangerschap bij de poging. Ik hoorde bij de 94% waar het niet bij lukt. Frusterend, stom maar ook realistisch. Ik ben positief gezien nooit de uitzondering op de regel en al helemaal niet in mijn proces om zwanger te worden. Daar lijk ik juist op de negatieve manier de uitzondering van de regel te zijn. Alle statistische gemiddelden gingen tot nu niet voor mij op. Waarom zou ik nu dan ineens bij die 6% horen waarbij het wel goed zou gaan?

De eerste kleine echte signaal kwam gisterenavond. Daarna niks. Het tweede echte signaal kwam vanmorgen. Daarna uren weer niks. Het derde signaal kwam aan het eind van de middag. Daarna weer niks. Laat nu dan ook maar mijn menstruatie echt doorbreken. Dan kan ik de eerste naald weer in mijn buik zetten. Kan ik me weer richten op een nieuwe kans. Dit halve gedoe geeft juist onrust. Geeft stiekem toch nog hoop al weet heel mijn verstand dat dat er niet is. Laat het nu maar gebeuren dan kan ik morgen bellen voor de uitgangs-echo van hopelijk icsi poging 1. De eerste en hopelijk ook meteen de laatste!

zaterdag 15 oktober 2011

En maar wachten

De twee wachtenweken komen aan zijn einde en stress neemt met de dag toe. Helaas niet met een positief gevoel. Die verdween toen ik een paar dagen geleden ineens alleen maar aan snoep kon denken. Hoe zoeter hoe beter. Voor mij een eerste signaal dat mijn menstruatie eraan komt.
Vanaf gisteren zie ik af en toe een beetje slijm met afvegen. Sorry voor het onsmakelijke praatje maar mooier kan ik het niet maken. Binnen een dag of wat zal het slijm rozer worden.

Ik weet het dus stiekem al. Verstandelijk is het wachten voorbij. Emotioneel nog niet, dat is pas als ik echt er niet meer omheen kan en de eerste spuit weer in mijn buik zet.

vrijdag 7 oktober 2011

Spuitje

Soms voel ik me net een alchemist. Met spuitjes en naalden de vloeistof van het ene naar het ander ampulletje verplaatsen en uiteindelijk dan een naald in mijn buik zetten.

Na het vele prikken van de afgelopen poging is eigenlijk alle prik-angst weg. Ik hoef niet meer met snelheid de naald in mijn huid te zetten om me over de prik-drempel heen te zetten. Ik prik nu rustig en beheerst. Nou ja, rustiger en beheerster dan voorheen. De pijn valt iedere keer weer mee.

Vandaag was een dosis pregnyl aan de beurt. Omdat mijn cyclus helemaal stil is gelegd worden er ook geen hormomen door mijn lijf aangemaakt om het chemisch-opgewekte-bedje te behouden. De bedoeling is dat daar nu zo ongeveer het cellen klompje in vast gehecht zit. Zou lullig zijn als het bedje dan beetje bij beetje verdween.
De pregnyl moet dat bedje in stand houden zodat ik over ruim een week een positieve test in mijn handen mag houden. Ik zeg dat dit moet lukken na de rustige prik van vandaag!

dinsdag 4 oktober 2011

Isci 0

Bij de echo bleken er maar 2 folikels doorgegroeid te zijn en de grote folikel was nog steeds mooi groot. Van de 2 folikels was er 1 nog matig qua grote en het oordeel van de dokter was duidelijk. Dit wordt een escape iui.
Met een zak medicijnen loop ik de kliniek uit. Mocht de iui niet het gewenste resultaat hebben kan ik meteen met nieuwe medicijnen beginnen in de hoop dat er meer eitjes gaan groeien.

Een paar dagen later loop ik de kliniek weer binnen voor de IUI. Ik voel teleurstelling als ik hoor dat er weinig zaadjes zijn, dat kan er ook nog wel bij. De dokter probeert me nog een oppepper te geven door te zeggen dat er toch 6% kans. Lief maar mijn rekenkunst leert me dat er 94% kans is dat het niet lukt. Zucht.

De dokter verteld dat er volgende cyclus meer eitjes kunnen groeien dan deze maand. Het zal geen topscore worden maar mogelijk wel beter dan deze maand. Het is volgens hem goed om te onderzoeken wat de nieuwe medicatie doet zodat we dan nieuwe plannen kunnen maken. Hij blijft me het gevoel geven dat ik hoop moet houden en dat ik moeder ga worden. Fijn want van zo'n deskundige moet er toch een kern van waarheid in zitten.

Overstap naar blogger

Na lang twijfelen gaven de ervaringen van vriendin K de doorslag. Ik stap over van weblog.nl naar blogger. Blogger ken ik al uit een ver verleden en die beviel me toen goed. Weblog is op mijn laptop traag, mijn wifi kan het laden van de pagina bijna niet aan. En nu de migratie ontzettend lang duurt en het loggen daardoor nog steeds niet soepel verloopt is het moment van overstappen aangebroken.

De komende tijd zal ik zoveel mogelij de berichten van weblog naar blogger kopieren. Helaas kunnen de reacties niet mee. Ik zal voorlopig de weblog-versie van Femke gaat bammen gewoon online laten staan dus mocht je nog dingen na willen lezen dan kan dat!

dinsdag 27 september 2011

Icsi 1 of toch isci 0




Vakantie doet goed zeggen ze en dat leek te kloppen. De ideale IUI  vond op vakantiedag 3 plaats en ondanks de ontspanning leverde het niks op…. na 2 weken werd ik ongesteld. Een domper en een emotionele gebeurtenis. Dit was het signaal dat ik over ging stappen naar ivf/ icsi. Iets wat ik niet bedacht had toen ik 2 jaar geleden de weg naar moederschap insloeg.

De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Deze stap voelde als het begin van het einde. Maar 3 puncties en met een beetje pech dus ook maar 3 pogingen. En wat als dat niet zou lukken? Is dat het moment dat ik afscheid moet nemen van mijn enige droom in mijn leven, het hebben van een gezin?
Ik ken vooral verhalen waarbij ivf/ icsi nog niet het gewenste effect gaven. Of dat het wel 7 pogingen duurde voordat er een zwangerschap optrad. Iets wat voor mij niet weggelegd is aangezien ik geen goudboom in de tuin heb staan.
Deze voorbeelden hielpen me niet om mij positief te stemmen.

Maar wat ik last van die negatieve gedachtes. Dit was niet de manier om deze nieuwe weg in te slaan. Dus tijd voor een kick-under-the-but en die werkte. Op het moment dat ik ongesteld werd ging de knop om. Er was actie in de tent en die actie levert een reeele kans op een zwangerschap op! Vol enthousiasme zette ik op dag 1 de decapeptyl spuit. Pijnlijk maar ach het is voor een goed doel. Op dag 2 kwam daar Gonal-F bij en op dag 4 was echo 1. De dokter kon nog niet zeggen hoeveel eitjes er groeide maar er groeide iets.

Mijn positieve modus bleef. Het boek van Susan Smith, zwanger met lichaam en ziel, bracht me meer in contact met mijn gevoel en mijn lijf. Het voelde goed om zo tegen de ivf aan te kijken.

En ineens was er toch die klap. De echo op dag 11 liet maar 4 kleine folikels zien en 1 grotere. Weinig folikels dus! Mogelijk te weinig om met icsi (want dat gaat het worden) een zwangerschap op gang te brengen. Weinig folikels maakt de kans kleiner op een fantastisch ei en al helemaal op een geweldig embryootje. Is dat een punctie waard? De punctie telt als poging en ik heb er maar 3 te gaan….. daar wil ik dus spaarzaam mee omgaan.

De dokter ziet de teleurstelling in mijn ogen. Ze is realistisch en zegt dat ik er niet op moet rekenen dat bij een volgende cyclus er op eens wel 12 folikels groeien. Mogelijk zijn het er 1 of 2 meer.
Ze stelt voor om bij de volgende echo een keuze te maken. Of toch een punctie bij de folikels die dan doorgegroeid zijn of een escape iui.

Dit had ik niet bedacht toen in mijn eerst spuit decapeptyl zette. Dit zou een goede poging worden met een mooie kans op een zwangerschap. Wat is er tussen dat moment en nu mis gegaan? Waarom laat mijn lijf mij zo in de steek? Waarom lijk ik eerder een stap achteruit dan vooruit gezet te hebben?

Het piekeren stemt me somber, de tranen die erbij vloeien ook. Ik wil niet somber zijn. Ik wil kijken naar mogelijkheden en kansen. Ik wil dat er bij de volgende echo 5 folikels te zien zijn en dat de arts dan voorstelt om een punctie te plannen. Dat er uit die folikels 5 mooie eitjes komen en dat ze alle 5 bevrucht raken en gaan delen. Dat er 2 terug geplaatst worden en ik zwanger raak. En dat de 3 andere de vriezer ingaan om te ontdooien als ons gezin uitgebreid wil worden met een 2e kindje. Dat wil ik en dat hou ik voor ogen. Eens komt er een moment dat de zeilen goed staan en ik een behoude vaart heb met een veilige aankomst in de haven. Ooit word ik zwanger! En dat ooit is vast dichtbij.

zaterdag 24 september 2011

Uit de lucht


Door de migratie van web-log.nl ben ik 4 weken uit de lucht geweest. Niks ernstigs. Geen zorgen. Ik ben weer online!

Je kan me ook op twitter volgen.

dinsdag 23 augustus 2011

Next stap


Het was een optimale poging maar dat heeft niet mogen baten….. ik ben ongesteld geworden!
Na het gepieker, gedenk, gepraat en gebrainstorm van de afgelopen week was uiteindelijk het roze wc-paiertje de trigger.
Ik heb de kliniek opgebeld en gevraagd welke stappen ik moet zetten om met IVF te starten. Zo kan het niet verder.
Het voelt heel dubbel. Ik wil geen ivf, ik wil gewoon zwanger worden. Maar ja, dat gewoon is bij mij niet zo gewoon.
Ik heb Hem ingelicht en hij snapt het en staat er achter. Fijn.
De kliniek hopelijk ook maar dat hoor ik volgende week.  Dan mag ik naast de echo ook een gesprek met de dokter hebben.
The next step is gezet.

zondag 21 augustus 2011

Gelukt of niet gelukt


Het is stil op deze weblog. Best heel stil. Deels is dit te wijten aan de vakantieperiode die ik veel in het buitenland doorgebracht heb. Heerlijk! Maar ook confronterend. Was het niet vorig jaar dat ik met vriendin M fantaseerde dat we in 2011 met kindjes op vakantie zouden gaan? En deed ik dat 2 jaar geleden ook al niet? We hebben het er dus maar flink van genomen zo zonder kinderen! Want wie weet is het volgend jaar wel anders. ;-)
Het is hier ook stil omdat ik niks nieuws te melden heb. Er is al zoveel gezegd de afgelopen jaren. Zoveel dat het me onzinnig lijkt om iedere maand weer opnieuw te schrijven wat ik de maand ervoor al heb geschreven en de maand daarvoor ook al.
Tot vannacht. Ineens brak er iets. Ineens voelde ik me heel alleen. Wat mis ik iemand in mijn leven die me lekker vastpakt, die laat merken dat hij van me houdt. Die er is als ik wakker wordt, waar ik dan fijn tegenaan kan kruipen, die met me meeleeft in dit proces en het samen met mij doorloopt. Die af en toe de zorgen, twijfels en angsten van me overneemt en die me gerust kan stellen.
Wat mis ik een partner!
De tranen stroomde over mijn wangen. Mijn leven voelde zo leeg. Mijn wens als klein meisje om een gezin te hebben is niet uitgekomen. Ik zit alleen in mijn huis en dat is het. En is dit het ook echt? Is dit wat mijn leven zal zijn de komende 50 jaar? Moet ik het alleen blijven doen? Zal ik nooit samen met iemand in dit huis wonen? Zal ik nooit samen met iemand wakker worden en plannen voor de dag maken? Zal ik nooit samen met iemand ons gekookte diner opeten? Zal ik nooit samen met iemand lui op de bank tv kijken?
Maar zal ik nooit een klein mensje mogen verzorgen en op laten groeien tot een zelfstandig groot mens? Zal ik ook nooit moeder worden?
Is dit het leven wat ik zal leiden? Is dit wat mijn lot is?
De tranen zijn opgedroogt maar mijn gevoel is niet weg. Het is even pijnlijk om te zien dat mensen gelukkig met elkaar zijn en dat ze dat geluk vergroten met de geboorte van een kindje. Dat zij hebben wat ik graag wil hebben. Dat hen gelukt is wat mij al jaren niet lukt en ik niet weet hoe ik dit kan laten lukken. Voor hen is fijn en ik gun het ze. Maar voor nu prikt het ook als een speld in mijn hart. Even voelt hun geluk als mijn pijn.
Het is stil hier. Heel stil. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niet meer van deze sombere logjes wil schrijven.

donderdag 21 juli 2011

Hoe is het?


Lang leve internet op mijn vakantieadres. Zo kan ik je vertellen dat er niks te vertellen is. Helaas geen nieuws op zwangerschapgebied. Heb ivm mijn vakantie een maand overgeslagen. Dus de komende weken komt er ook geen goed nieuws.
Emotioneel gebeurd er van alles. Ik blijf nadenken over wat de juiste weg op dit moment is. IVF komt steeds dichterbij en ik sta er open voor. Maar dan moet mijn verzekaar wel meewerken. Die heeft geen contract meer met de kliniek. Omdat ze me dat niet verteld hebben en ik het van de kliniek te horen kreeg, zit ik midden in een bezwaar-procedure. Als ze me dit eerder hadden laten weten dan was ik overgestapt naar een andere verzekeraar maar omdat ik er pas in maart achterkwam was daar geen mogelijkheid meer toe.
Ondertussen blijf ik bezig met IUI. Daar moet ik ook zelf 20% van betalen maar dat is nog te overzien.
Het contact met Hem is goed. We zien elkaar af en toe en dan weet ik weer dat ik dit met hem wil doen. Dat is wel anders als ik weer ontdek dat de poging niet gelukt is. Dan lonkt een nieuwe Hem maar ja… waar vind je die? En vooral iemand die ook in het leven van het kind een rol wil spelen, welliswaar een kleine maar het is er wel 1. En dan is het ook handig als het tussen Hem mij klikt. Eigenlijk is dat voorwaarde nummer 1. Bij een klik is het voor te stellen dat we samen naar een kindje toewerken. Bij een afkeer dan moet ik er niet aan denken om een kindje met zijn genen te krijgen.
Ik probeer positief te blijven maar regelmatig denk ik na over een leven zonder kinderen. Als oude vrijster. Geen man, geen gezin en geen huisdieren. Het beeld ziet er eenzaam uit. Ondanks dat ik een groot sociaal netwerk heb. Maar ja, die zetten allemaal wel de stap naar een gezin en de prioriteiten komen logischer wijs daar te liggen en niet meer bij vriendschappen.
En wat lijkt het me geweldig om zelf een gezin te hebben. Om een kindje te mogen opvoeden tot een zelfstandig functionerende volwassene. Om samen met dat kindje (of 2) gezinstradities te ontwikkelen en een rugzak met herinneringen te vullen.
Het beeld als moeder kan ik dus nog niet loslaten. Ook al ben ik soms bang dat ik dit moet gaan doen. Een garantie op moederschap is er niet en door de jaren heen lijkt hij steeds verder weg te raken.
Maar voor nu blijf ik genieten van mijn vakantie en hoop ik snel ongesteld te worden. Dan kan ik gewoon een poging wagen voordat vakantie 2 start en hoeven we ons niet weer in allerlei bochten te wringen om de IUI door te laten gaan.
Je leest het, slecht heb ik het niet maar het zou wel net iets beter kunnen.

maandag 20 juni 2011

Ondertussen


Het is heel stil hier. Niet omdat ik goed nieuws heb maar omdat ik opgeslokt word door van alles in mijn leven. Je kent het wel, werk, leuke dingen doen en mijn wens om een kindje te mogen krijgen.
Mijn gedachtes maken overuren. Ik ben bijna 2 jaar bezig en de overstap naar IVF zit eraan te komen. Maar ja…. IVF lijkt vooral noodzakelijk te zijn omdat zijn zwemmers niet zo heel optimaal zijn. Ik vraag me af of het anders was gelopen als ik wel met optimaal zaad te maken had gehad? Was ik dan al moeder geweest of nu zwanger?
Hij en ik hebben het er over gehad. Hij liet vallen dat hij het zou begrijpen als ik een andere donor zou willen. Dat speelt door mijn hoofd maar waar vind ik een donor die dezelfde toekomst voor ogen heeft als ik, waar ik ook op persoonlijk vlak een klik mee heb en die mee volhoud in dit tijdrovende en energie slopende proces?
Deze man is er niet en we sukkelen dus door met de IUI. Iedere keer toch zo'n 10% kans en wie weet win ik eens de hoofdprijs! Iedere poging voel ik hoop maar iedere keer wordt hij minder. Het is en blijft logischer dat ik bij die 90% hoor. Pijnlijk maar waar.
Gelukkig zijn er ook een boel leuke dingen gedurende de dagen en in het vooruitzicht. Leuke reisjes komen eraan en zijn geweest, lieve kadootjes heb ik ontvangen, leuke werkmomenten mogen meemaken en vooral fijne vrienden en familie die altijd weer de lach op mijn gezicht terug weten te toveren. Weet je, zo zonder kindje heb ik eigenlijk ook een heel rijk leven. Dat is fijn om te weten.