zaterdag 27 november 2010

Geduld

Mijn ei is geduldiger dan dat ik dat ben. Ik kan nog wat van hem leren. Hij wacht blijkbaar met groeien totdat Hij weer in Nederland is. De dokter zegt dat konijnen dit ook doen. Die wachten met hun ovulatie totdat hun partner in de buurt is. Beetje dubieuze vergelijking, al zou ik graag zo vruchtbaar zijn als een konijn.

De volgende echo staat weer gepland. Een dag eerder dan dat de dokter nodig vindt maar mijn onzekerheid trok hem over de streep om toch met mij mee te gaan. Ontzettend fijn!
De IUI is dus nog niet gepland en ik word langzaam aan toch wel benieuwd wanneer die zal zijn. Mijn ovulatie is normaal nooit zo laat. Stiekem begin ik wel te geloven wat de dokter zegt. Wie weet heb ik een bepaalde connectie met Hem en past mijn lichaam zich aan op zijn afwezigheid. Hoe bijzonder zou dat zijn?

woensdag 24 november 2010

Een slag en stoot

"Komt u over 2 dagen maar terug " zegt de dokter "dan maken we de plannen concreet."
Mijn IUI word lastig deze maand. Hij zit in Spanje op het moment dat mijn ei gaat vallen. De dokter had daarom het plan om mijn ei eerder te laten vallen maar aangezien mijn bedje in mijn baarmoeder nog niet voldoende ontwikkelt is, is dit geen optie. Mijn ei moet dus langer op zijn plek blijven zitten. En dat kan vertelde de dokter me. Als de echo bij de volgende afspraak nog steeds een te klein bedje laat zien zal met medicatie mijn eisprong uitgesteld moeten worden.

Ook deze maand gaat het weer niet zonder slag of stoot. Soms word ik daar wel moedeloos van. Het doorzetten word nog niet echt beloond. En wanneer stop je met doorzetten?
Als ik bij de dokter ben dan voel ik vertrouwen maar als ik alleen in mijn bed lig dan komen de onzekerheden. Ik stop maar even met denken en wacht het volgende bezoekje af. Dan weet ik echt wat er gaat gebeuren en of ik deze maand toch een kans heb om zwanger te worden.

donderdag 18 november 2010

Weer niet


Na een dag sight seeing London zonder wc in de buurt was er geen houden aan. Ik heb mijn spullen in op mijn kamer in het hostel gegooid en rende de gang door naar de wc. Ik ga zitten en zie meteen dat het mis is. IUI poging 2 is mislukt.

zondag 14 november 2010

Weekeindje weg

Ik kus mijn vrienden goededag en bedank ze. Het weekeind was heerlijk.
Deze vrienden ken ik al 18 jaar, ik ben volwassen met ze geworden. We woonden samen in ons studentenhuis. Deze weekeindjes weg doen we al 11 jaar en bestaan uit vaste rituelen die varieren van kaasfondue tot wandelen tot spelletjes. Dit jaar hebben we vooral veel gepraat. Gepraat over de dingen die we in ons leven meemaken en die ons raken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en eigen emoties. Het is fijn om dat met elkaar te delen.
Mijn kinderwens komt ook ter sprake. De tranen komen ook weer boven. Als sinds dat ik klein ben heb ik de wens om moeder te worden. Het is altijd een onderdeel van toekomstdroom geweest. Nu ik ruim een jaar bezig ben ga ik twijfelen of een moederschap voor mij weggegeld is. De weg die ik nu bewandel is lang, vol rare bochten en hoe het eindpunt eruit ziet is onduidelijk. De hulp van de kliniek is ontzettend fijn en dat maakt dat ik nog vertrouwen heb.

Al mijn vrienden hebben kinderen, 1 vriend niet van zichzelf maar is stiefpapa voor 2 kleintjes. Het is raar om niet mee te kunnen doen aan die gesprekken. Ik weet niet hoe het is om 's nachts wakker te worden ivm een ziek kind of hoe het is om met je kindje samen te eten of aan het rand van het zwembad te zitten ivm de zwemles. Het kinder-gebeuren leeft ook bij mij maar op een totaal andere manier. Voor mij is het nog een gedachte en een verlangen. Voor hen is het realiteit. Door hun verhalen weet ik nog beter dat dit is wat ik wil. Het zal niet makkelijk worden maar ik wel bijzonder. Dus ik duim dat ik volgend jaar ook korte nachten heb en samen met mijn kindje rituelen en gewoontes kan opbouwen. Dat ik volgend jaar dit ook met hun kan delen.

woensdag 3 november 2010

IUI 2


Postitief gestemd rij ik naar de kliniek. De LH-test is knalpositief. De lijn is zelfs sterker dan de controlelijn. Het moment is dus helemaal goed. De Pregnyl die gisteren is gezet heeft zijn werk gedaan. Mijn ei stond gisteren al op springen en mijn bedje was groter dan nodig zou zijn. Dit zou zo maar eens DE poging kunnen zijn.
Vrolijk loop ik de behandelkamer in en voel een spanning omhoog komen. De dokter kijkt serieus en verteld dat het zaad dit keer niet zo goed is. In plaats van de gewenste 500.000 die voor een goede IUI nodig zijn, zijn er maar 300.000 stuks bruikbaar. Slik. De tranen komen omhoog.
"Er is natuurlijk gewoon een kans dat je zwanger raakt maar die is minder dan met een optimale IUI. De vorige keer was het zaad prima dus we wachten gewoon af. Dit potje kan een momentopname zijn geweest."
Het is zeker een momentopname maar dit als de 2e x in korte tijd zijn zaad niet optimaal is. Heel jammer natuurlijk. De band met hem is goed en ik wil dat hij de vader van mijn kindje wordt. Ik denk dat het kindje dan mooie genen meekrijgt. Dit is absoluut niet onmogelijk maar zijn zaad moet ons niet in de steek gaan laten.
De IUI verloopt goed. De dokter blijft positief en hoopt me voor een zwangerschapecho terug te zien. Ik hoop dat ook. Hoe fijn zou dat zijn?

maandag 25 oktober 2010

Opgekrabbeld


De tranen zijn nu wel ongeveer opgedroogd. Ze waren er niet zo zeer omdat ik niet zwanger bleek te zijn maar meer als ontlading van de afgelopen maanden en als voorbereiding op de komende maanden. Het traject is nog niet klaar en dat besef kwam ineens ontzettend binnen. Ik keek uit naar hulp vanuit de kliniek, vanaf dat moment zou alles anders zijn. Nou en dat is het dus niet. Rationeel wist ik dat wel. Nu de hulp er is, start er een ander traject. Helemaal goed maar ook dat traject heeft tijd nodig en dat was ik even "vergeten". Je mag het ook verdrongen noemen.

Maandag staat bekend om al je voornemens tot uitvoer te brengen dus ik heb de kliniek gebeld. Ik voel me onzeker bij de LH-testen. Op de dag van IUI was hij al minder fel dan de dag ervoor. De dokter gaf tijdens de IUI aan dat mijn ei op springen stond. Dat sprak voor mijn gevoel elkaar wat tegen. Tijd voor actie.
De afspraak voor een echo staat en ik kijk weer positief tegen dit traject aan. Voor mij is de week dus goed begonnen!

zaterdag 23 oktober 2010

Ten einde


Mijn lijf heeft goed geluisterd en gisteren meteen een signaal gestuurd. Het ieniemienie beetje hoop dat er was is door de wc weggespoelt. Poging 13 is officieel ten einde.

donderdag 21 oktober 2010

Is hij al voorbij?


Tijdens de autorit met vriendin MI waarin ik het hele verhaal vertel kwamen tranen, zelfs met een snik erbij. Bij een radioreclame over "moeder worden" voel ik mijn ogen vol lopen. De heftige aflevering van Grey's Anantomy liet ze vrijuit stromen maar heeft ze nog niet opgemaakt. Ik voel ze nog steeds achter mijn ogen branden.

Ik kan bijna niet wachten totdat ik ongesteld wordt. Dan is het tenminste duidelijk en kan ik me op de volgende poging richten. Mijn agenda erbij pakken en kijken wanneer ik voor poging 14 naar de kliniek ga. Kan ik misschien echt even flink huilen en het verdrietige gevoel achter me laten. Kan ik deze poging vergeten en weer verder gaan. 

zaterdag 16 oktober 2010

Overpeinzing


Echt waar, ik ben heel blij dat de kliniek mij helpt. Ze denken mee en stellen me gerust. Toch vreet er al een paar dagen een onheilspellend gevoel in me. Er zijn geen garanties dat ik met IUI wel zwanger wordt, laat staan binnen hoeveel maanden. Ik ken teveel verhalen van vrouwen die met IUI ook een jaar bezig zijn en een aantal stappen dan over naar IVF. Het idee dat ik nog een jaar moet proberen hakt erin. Ik vind het oneerlijk, onrechtvaardig en frusterend. Ik weet het, bij zwanger worden kun je niet van eerlijkheid of rechtvaardigheid spreken maar toch voelt het zo. Ik wil heel graag aan de beurt zijn en niet weer de persoon zijn die hoort dat iemand zwanger is.

Mijn gevoel over deze poging is dus niet positief. Ik ben al bezig met het uitrekenen van de ongeveer-datum voor de volgende poging. Zet strepen in mijn agenda zodat deze dagen leeg blijven. Met pijn in mijn hart. Ik ben toe aan een positieve zwangerschapstest, aan ochtendmisselijkheid en kilo's aankomen. Ik ben toe aan moeder worden.

dinsdag 12 oktober 2010

Nieuwe fase


"U voelt misschien wat zeurderigs maar het is al klaar. Ik oefen wat tegendruk uit zodat het semen meteen naar de eileiders gaat."
"Tjee, dat gaat snel!"
"Uw baarmoedermond was goed zichtbaar, dat maakt het makkelijker."
Ik kleed me aan en ga nog even tegenover de dokter zitten. Hij noteert zijn handelingen, legt de vervolg procedure uit en schut me de hand.

Al met al ben ik niet langer dan 10 minuten binnen geweest. Het controleren van het potje ging snel, de IUI ook en het gesprekje daarna ook. De meeste tijd kostte het beantwoorden van mijn vragen.
Over 2 weken weet ik meer. Ik kan of een afspraak maken voor een echo of ik zal naar de winkel moeten voor maandverband. Hoe dan ook, het wachten is begonnen.

vrijdag 8 oktober 2010

Een tussenstopje


Het stickje laat weinig zien maar mijn lijf zegt van alles. Onzeker bel ik naar de kliniek.
"Een positief stickje is het uitgangspunt"
"Dat snap ik maar mocht ik morgen een positieve test hebben is de kans groot dat mijn ei zondag valt en we maandagochtend dus te laat zijn"
"Maar te vroeg insemineren is ook niet goed"
"Is het dan een idee dat ik vandaag voor een echo kom?"
5 uur later loop ik de wachtkamer in. Ik klets met een bekende die er toevallig ook is. Het wachten schiet zo lekker op en binnen het uur sta ik in de spreekkamer.
De dokter maakt een echo, schrijft wat op, berekend iets en laat me mezelf weer aankleden.
"U komt maandag terug voor de IUI en we maken dan nog een echo"
"Dus mijn ei is nu nog niet groot genoeg?"
"Nee, ik denk maandag op zijn vroegst. De signalen duiden erop dat de eisprong er nog niet aankomt."

Ik maak een afspraak voor maandag en rij gerustgesteld naar huis. De dokter is een deskundige en die zegt dat ik me zondag geen zorgen hoef te maken dat ik maandag te laat ben.

donderdag 7 oktober 2010

Gaat ie komen?


Mijn ei moet er zo langzamerhand wel aankomen. Niet alleen mijn ei maar ook het weekeind. Beetje stress geeft het wel. De kliniek is natuurlijk niet 24 uur per dag en dan ook nog eens 7 dagen in de week open. Ook dokters moeten af en toe een momentje voor zichzelf hebben. En je zult zien dat net op dat schaarse momentje van de dokter mij ei denkt te gaan vallen! Zo eigenwijs zijn mijn eitjes wel. Die doen gewoon waar ze zin in hebben. Belachelijk natuurlijk maar ja wat doe je eraan? Niks, behalve dan hopen dat mijn ei een sprintje gaat maken en fijn op een geschikt moment gaat vallen.