dinsdag 29 juni 2010

Dan ook dit maar een stukje vroeger


Mijn cyclus is een zooitje. Hij doet waar hij zin in heeft. Of is het "zij doet waar ze zin in heeft?" Dat zou wel logisch zin. Ze is net zo eigenwijs als een vrouw. De ene keer is ze te vroeg en de andere keer te laat.
Maar goed, ik weet even niet meer zo goed wanneer ik mijn eisprong kan verwachten. Daarbij geeft mijn lichaam eerder signalen af dat mijn ei gaat vallen dan dat de testen dat aangeven. En daar word ik weer knetter onzeker van.
Hij snapt me. Helaas zijn onze agenda's vol en is het maken van een afspraak een heel gedoe. Zelfs 2 weken voor de valdatum is het passen en meten.
Vanavond komt hij. Veelste vroeg als ik de statistieken moet geloven. Gelukkig kan hij donderdag ook. Weer te vroeg maar dichterbij de statistiekdatum. Misschien lukt het hem om vrijdag een gaatje te vinden. Dat zou ideaal zijn.
Deze maand doe ik het dus maar eens helemaal anders. Wie weet is de truc om vooral naar mijn lichaam te luisteren en niet op de testen te focussen.

maandag 21 juni 2010

Wat... nu al?


Met verbazing kijk ik naar het papiertje in mijn handen. Er zit bloed op. Ik hoef hem niet eens dicht bij mijn ogen te houden, ik zie het zo al heel goed zitten.
Ik gooi het papiertje in het toilet en begin te tellen.
"Donderdag 8, vrijdag 9 dan is het nu dag 10 na mijn eisprong."
Het valt me rauw op mijn dak. Het laatste wat ik had bedacht was dat mijn menstruatie vandaag door zou breken. Veelste vroeg naar mijn idee. Ik verwachtte hem pas dinsdag. Over 4 dagen dus.
Mijn hoofd maakt overuren. Waarom heb ik in godsnaam deze maand een cyclus van maar 24 dagen? Waarom breekt hij na het plassen door? Waarom ben ik niet zwanger?

Later op de dag pak ik een flesje bier uit de koelkast. Voetbal kijken doe ik toch liever met een biertje in mijn handen. En bij de Editors en MUSE drink ik nog een paar biertjes. Ik hoef me niet schuldig te voelen. Ik kan gewoon de dingen doen waar ik zin in heb. Laat ik dat dan maar als troost zien.

dinsdag 15 juni 2010

Voorbereidingen


"Joh, je kan ze alles vragen. Ik zou die kans met 2 handen aangrijpen" zegt vriendin MM.
"Wie weet hebben ze een gouden tip" zegt vriendin K.
"Maar ja, wat vraag ik dan?" Ik vind het lastig om de juiste vragen te bedenken" antwoord ik en sta op. Met een schrijfblok en pen schuif ik weer aan tafel.
Met zijn 3e bespreken we de onderwerpen die ik kan vragen. Van de inseminatie tot baarmoederhalsslijm. Van hormonen tot de voordelen van IUI. Van eileiders tot zaadvriendelijk glijmiddel.
Binnen een half uur staan er een rits vragen op papier. Ik weet niet of ik ze allemaal ga stellen maar ik kom over een paar weken in ieder geval goed voorbereid op mijn afspraak bij de kliniek aan.

zaterdag 12 juni 2010

Ze worden op de proef gesteld


Het zwemmend goud is als het goed is al een dag of 5 op zijn plaats van bestemming. Als het goed is want echt vlekkeloos verliep het niet.

Hij trekt de deur achter zich dicht en ik ren naar boven. Ik draai het potje open en probeer zo goed en kwaad als ik kan het zwemmend goud in mijn spuit te krijgen. Opgelucht dat het meeste erin zit stop ik de spuit in mijn bh en sta op om mijn bed inseminatie-klaar te maken.
Trrriinngg…. mijn huisbel!
"Zou Hij het zijn? Zou Hij iets vergeten zijn?"
Ik ren naar beneden en trek de deur open.
"Goedenavond mevrouw, u hebt een Nee-Nee sticker op uw deur zitten maar ik wilde u toch dit geven." de meneer voor de deur stopt een flyer met Femke Halsema erop in mijn handen.
"U gaat overmorgen toch wel stemmen?" vervolgt hij zijn verhaal.
Verbouwereerd antwoord ik met een "Ja en ik weet ook al op wie"
"Goed zo mevrouw, fijne avond nog." en de meneer loopt weg.

Ik ren weer naar boven. In een sneltreinvaart leg ik het kussen halverwege mijn matras, trek mijn broek uit, ga liggen, duw het kussen onder mijn billen, zap de tv aan en pak het spuitje uit mijn bh.
Ik breng het spuitje in en duw hem beetje bij beetje leeg. Heel rustig, ik neem de tijd.
Nadat hij leeg is kijk ik op de klok, de 15 minuten wachten zijn begonnen.
Na 4 minuten kijk ik weer. Na 6 minuten weer. Na 10 minuten weer. Na 13 minuten weer en dan ik hou het niet meer. Ik wil niet meer met mijn benen omhoog liggen, ik wil gewoon met mijn benen onder mijn kont op de bank zitten.
Ik trek langzaam het spuitje eruit en schrik. Ik heb het spuitje helemaal niet leeg gespoten. Er zit nog bijna zoveel in als toen ik ging liggen. Ik stop hem weer terug en spuit hem nu wel echt leeg. En ja hoor, mijn benen gaan weer omhoog en ik kijk redelijk geirriteerd op de klok. Weer 15 lange minuten in een ongemakkelijke houding tv kijken.
De gedachtes de dagen erna zijn niet hoopgevend. Het zou wel een enorme toevalstreffer zijn als ik nu zwanger ben. Natuurlijk het kan maar het is realistischer dat het niet zo is! De tijd zal het leren.

maandag 7 juni 2010

Een andere stap vooruit


"En wat is de naam van uw partner?"
"Nou, die heb ik niet. Ik wil met een donor zwanger worden"
"Oh…. uhm, dus dan laat ik dat vakje leeg?"
Hij staat al weer bijna 2 weken in mijn agenda en het duurt nog een week of 5 voordat die bladzijde een hele week zichtbaar is.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gebeld met een kliniek. Wie weet hebben zij gouden tips zodat ik snel zwanger ben.
De aardige telefoniste zegt "dan staat de afspraak en mevrouw, uw donor hoeft nog niet mee te komen."
Fijn want dat wil ik Hem ook niet meteen aan doen.

donderdag 3 juni 2010

Dat moest er even uit


Oef, mijn hoofd doet pijn en rijden is niet waar ik nu het meeste zin in heb. Ik stap toch de auto in, de zwarte wolken overtuigen me dat fietsen geen goed idee is.
Ik denk terug aan de avond en nacht ervoor. Het kletsen was zo gezellig dat ik maar niet naar huis wilde gaan, de biertjes smaakte goed, de mensen waren interessant en het zoenen was heerlijk. Het werd laat, veelste laat en ik wist dat dit een zware dag zou worden. Maar dat is goed. Dit moest eruit. Ik wilde even aan niks denken en lekker onverantwoordelijk bezig zijn.
Ik rij weg en de mist in mijn hoofd trekt op. Ik glimlach. Ik kan er weer tegenaan!

woensdag 26 mei 2010

Het is duidelijk


Ik scheur de verpakking open en steek de stick in het bekertje. 10 seconde erin houden en dan wachten. Als  de controlestreep oplicht blijft de zwangerschapsstreep achterwegen. Ook na 1 minuut, ook na 4 minuten, ook na 7 minuten en ook na 15 minuten. Ik ben niet zwanger!

Mijn lijf heeft me lang in spanning gehouden. Hij trad buiten zijn eigen cyclusstatistieken. Hij nam me in het ootje. En toch voel ik me wonderbaarlijk rustig. Het is zoals het is. Alhoewel, de tranen sprongen in mijn ogen toen ik het met mijn moeder vertelde. Moeder-liefde en moeder-ogen prikken door alles heen.
Laat morgen maar dag 1 van mijn nieuwe cyclus worden. Dan kan ik een afspraak maken met Hem want dag 12 komt dan al weer snel om de hoek kijken. Op naar poging 8.

maandag 24 mei 2010

Loslaten wat nog niet lukt


"Doe mij maar een roseetje en een biefstuk medium rare" zeg ik tegen de serveerster.
Als zij wegloopt leg ik aan vriendin M uit dat "ik er nu nog maar even van geniet want als ik zwanger ben mag het niet meer. Ik wil in de wachtweken niet meer steeds nadenken over wat ik wel en niet mag eten. Het kan nog wel 6 maanden duren voordat ik zwanger ben."

Het voelt goed om op deze manier te leven. Ik voel me niet schuldig maar juist ontspannen.
Ondanks dat ik een keer gesjoemeld heb door op "het klachtenlijstje" te kijken lukt het me veel beter om dat soort statistieken los te laten. Ik heb geen zin om de hele dag door na te denken of het wel/ niet gelukt is en ieder kriebeltje/ krampje te analyseren. Ondertussen denk ik wel 30x per dag aan de mogelijkheid dat ik zwanger ben. Ik kijk nerveus op het wc papiertje bij het bezoekje aan het kleinste kamertje en fantaseer dat ik zwanger onder de douche sta en over mijn toekomstige vakanties. Het lukt me nog niet helelmaal om er helemaal niet mee bezig te zijn.
En toch ben ik deze er echt anders mee bezig dan de andere keren. De teleurstelling zal net zo groot zijn maar ik heb ik ieder geval de afgelopen 2 weken geleefd zoals ik wil leven en dat voelt goed.

zaterdag 22 mei 2010

In wachtstand 2


Ik draai me nog even om en droom wat verder. In de verte hoor ik vogels fluiten en als ik mijn ogen een ienimienie beetje open doe zie ik mijn wake-up-light-wekker een beetje licht verspreiden. De dag is begonnen. Dag 9 na mijn eisprong.

De laatste dagen kan ik alleen maar aan het proces in mijn buik denken. Ik wil er niet mee bezig zijn en het juist loslaten. Dat ging best goed tot een paar dagen geleden.
Stom als ik ben pak ik mijn lijstjes (jaja, ik hou lijstjes bij) met "klachten" na mijn eisprong. Ik kijk bij dag 9 van de vorige maanden en zie dat dit ooit de dag was dat ik mijn eerste druppel bloed verloor.
Zucht, dit wil ik eigenlijk helemaal niet weten. Nu moet ik van mezelf steeds weer elke wc-papiertje gaan onderzoeken op bloed. Het enigzins losgelaten gevoel is nu wel helemaal weg.

Ik gooi alles naast mijn bed op de grond, ga liggen, trek de dekens om me heen en luister naar de vogels. Ik droom weg. Ik stel een beeld voor van mij met een kindje. We zijn bij vriendin M en onze kindjes spelen samen in haar woonkamer. Wij kletsen met elkaar en drinken een wijntje. Ik voel de rust weer over me heen komen. Ooit word ik moeder! Ooit is nog een keer rustig om draaien in bed er niet meer bij omdat een klein mensje vindt dat de dag allang begonnen is en we nu echt uit bed moeten komen.

vrijdag 14 mei 2010

Droom


Die positieve test was er inderdaad ineens. Weliswaar in mijn droom maar hij was er wel. Na het doen van de test schrok ik me een hoedje en heb meteen een 2e test gedaan. Ook die had binnen 10 seconde een 2e streep. Wat was ik blij.

Met een glimlach word ik wakker. Het gevoel van die positieve test blijft hangen. Zelfs nu is hij er nog. Het gevoel bij een positieve test is zoveel leuker dan die van een negatieve test. Dit wil ik snel in real life meemaken.

donderdag 13 mei 2010

Time flies


Ik ga van de ene vakantie, hop naar de andere. Tijd om nog na te denken over poging 6 is er niet. Ik heb net tijd om Hem te emailen.
De tijd vliegt zo voorbij dat ik al weer op de wachtbank zit. Hij is zacht en warm. Daar moet ik het toch 2 weken op uit kunnen houden.
Die 2 weken zullen vast ook snel voorbij gaan gezien mijn volle agenda.
Voor ik het weet hou ik vast die positieve test in mijn handen, grinnik!

dinsdag 4 mei 2010

4 dagen later


Mijn hoofd is weer lekker leeg. De moed is terug en mijn "streefdatum" is bijgesteld naar augustus.
Een paar dagen op een koude camping doet de mens deugt. Andermans kinderen geven weer een realistisch beeld van ook de ongemakken van het ouderschap en de wijntjes brachten de lekkere kanten van niet zwanger zijn naar boven. Het alleen zijn in de caravan geeft rust en door het gezelschap voel ik me geliefd.
Ik kan er weer tegen. Op naar poging 7!