zaterdag 27 juni 2009

En toen waren er nog 3


Deze 3 mannen schrijven lange en verhelderende emails. Ik krijg steeds een beter beeld van ze. Ze zijn alle 3 nog in de race maar 1 heeft er mijn voorkeur. Kan niet wachten om een email van hem te krijgen. Het is een gevoelsmens en daar hou ik van. Op papier klikt het. We kijken op dezelfde manier naar het donorschap maar er is meer. We zijn beide open in dit avontuur gestapt. Beide zo blanco als ik weet niet wat. We bewandelen samen dit nieuwe pad en dat voelt goed.
Ik ga de stoute schoenen aantrekken…. ik ga hem vragen of hij met me wil afspreken!

zaterdag 20 juni 2009

Robin het nare mannetje #1


Hij is er dus toch tussendoor geglipt…. een faker!
Nadat de emails verzonden waren wilde ik toch weten of andere dames de 4 heren kenden. Ik heb hun namen op het forum genoemd.
Robin werd meteen herkend. Hij had met meerdere dames contact gehad en steeds ondere andere namen. Hij gaf daarbij tegenstrijdige informatie en vage (steeds dezelfde) foto’s.
Woest was ik.
Hoe haalt hij het in zijn hoofd om met mijn maar ook met andere dames hun gevoelens te spelen!!!!!!
In een email heb ik het contact verbroken en hem dringend verzocht om te stoppen met het reageren op vrouwen.
Natuurlijk heb ik niets meer van deze Robin gehoord.

woensdag 17 juni 2009

Vertel eens wat meer over jezelf


Wat moet ik in godsnaam in een email aan een mogelijke donor schrijven? Wat wil hij van mij weten?
Wat ik van hem wil weten was me snel duidelijk.
Waarom wil je dit voor een vrouw doen?
Heb je al eerder gedoneerd?
Hoe zie jij je rol van donor in het leven van het kindje?
Hoe zie jij het donoren voor je?
Wil je een 2e x donoren? (wwhhaa….. ik heb niet eens 1 kind…. waarom vraag ik dit????)
Zijn er erfelijke ziekten in je familie.
Waar woon je?
Nu alleen nog een goede email schrijven. Nou, ik kan je vertelde dat dit dagen duurde. Wat is het moeilijk om zoiets belangrijks goed te formuleren. Maar het is gelukt. De emails zijn weg……

zondag 14 juni 2009

Een regenachtige zondag


Het waren best veel reacties geworden. Een aantal vielen er meteen al af. Dat je op zoek bent naar een moederfiguur wil nog niet zeggen dat ik dat voor je wil zijn. Dat jij een adonis bent die ALTIJD raak schiet, sluit niet aan bij wat ik zoek. Door je 10.000 spelfouten in een klein berichtje ontkracht je meteen je genoemde HBO-niveau. Het vragen om mijn telefoonnummer, mijn foto en mijn adres, geeft mij niet een beeld dat je met de juiste intenties reageert.
Ik heb een hulptroep nodig! Dus vriendin E wordt gebeld. Ze reageert enthousiast en is vereerd.
Op een regenachtige zondag lezen we de reacties door en maken stapeltjes. Het "valt-af" is snel gemaakt. We wikken en wegen en maken nog 2 stapeltjes, "eventueel-voor-later"stapeltje en een "hier-wil-ik-meer-van-weten"stapeltje. Bij die laatste heb ik 4 emails verzameld. Deze mannen ga ik om meer info vragen, de rest krijgt een vriendelijk maar nee-bedankt emailtje van me.
Vriendin E fiest tussen de buien door naar huis en ik voel me op een fijne manier gespannen. Er lijkt schot in de zaak te komen.

vrijdag 5 juni 2009

Waar ben je donor?


Nu de keus is gemaakt om te gaan bammen en mijn naaste familie en vrienden op de hoogte zijn is tijd voor de volgende stap…… het zoeken van een donor!
Op het forum was me al duidelijk geworden dat er veel schorem reageert op de oproepen van bammers-in-spé.
Het is mij volledig onduidelijk waarom mannen dit doen? Wat willen ze ermee bereiken? Willen ze mij een standje geven, willen ze sex, willen ze iemand een rot gevoel bezorgen? Wat willen ze eigenlijk?
Na lang wikken en wegen heb ik een advertentie voor op een bam-site gemaakt waarin ik vrijwel niet meer dan mijn woonplaats en mijn wens om moeder te worden bescrhrijf. De belangrijkste zin is dat ik wil dat er een match tussen de donor en mij is. Pas dan kunnen we samen een voldende stap zetten.
Er komen meteen reacties binnen. Er zitten rare reacties tussen maar ook serieuze. Dit gaat een klus worden om ze uit te zoeken.

zondag 31 mei 2009

Mama, ik ga ook mama worden


Blij met mijn beslissing liep ik door mijn huis. Wat nu? Hoe zal mijn omgeving gaan reageren?
Na een familie etentje nam ik nog een extra kopje koffie. Mijn zussen vetrokken samen met hun aanhang. De rust was terug en dat was het moment om het mijn ouders te vertellen. Mijn moeder sprong op en was blij. Ze wil graag nog een keer oma worden en op haar meest recente mandela had de tekenaresse een kleinkind getekend. Dat had ze dus niet zomaar gedaan! Mijn vader reageerde nuchter maar positief.
Opgelucht reed ik naar huis.
Daarna ben ik het steeds meer mensen aan vertellen. De reacties waren allemaal positief en enthousiast. Ze zien met het doen en vinden een beslissing die bij mij past. Erg fijn om dat te horen want ik zal mijn omgeving in dit proces vast nog regelmatig nodig gaan hebben.

donderdag 30 april 2009

De knoop


Toen ik klein was wist ik het….. ik ga moeder worden en een groot gezin krijgen! Die gedachte is altijd gebleven maar toen ik richting de 30 ging begon ik te twijfelen.
Ik had geen liefde van mijn leven, ik had sowieso geen liefde in mijn leven. Het beeld van een gezin raakte daardoor vertroebeld. Hoe kon ik moeder worden zonder die man??
Ik herinnerde de woorden van een vriendin die al jaren riep "joh, ik zie jou wel alleen een kindje krijgen!" Zou er dan toch een kern van waarheid in deze woorden zitten??
Vanaf mijn 30e ben ik gaan nadenken over het alleenstaande moederschap. Ik ben op een gegeven moment naar het FIOM gegaan om informatie in te winnen. Daar werd me in het 1e gesprek al duidelijk dat er voor mij iets aan het bammen vooraf moest gaan.
Samen met een psycholoog ben ik gaan accepteren dat ik geen relatie heb en dat mijn toekomstbeeld van vroeger niet geworden is van wat ik had bedacht. Dit bracht rouwen met zich mee. Mijn leven had niet de wending genomen die ik wilde en daar kon ik niets aan doen.
Ieder jaar rond mijn verjaardag dacht ik na over het moederschap. Het verdriet van het missen van een partner verdween maar die wens om moeder te worden bleef. Ieder jaar schoof ik die wens voor me uit tot december 2008. Mijn leeftijd (toen 34 jaar) ging steeds meer meespelen en ik had al lang bedacht dat als ik mezelf geen schop onder mijn kont zou geven ik nog jaren dit moeilijke onderwerp voor me uit zou schuiven. Ik zou toch een keer na moeten gaan denken of ik echt moeder wil worden en of ik dat alleen zou willen/ kunnen doen. Stiekem wist ik het allang, ik wil kost wat kost moeder worden maar vond het knetterspannend om ermee bezig te gaan!
Mijn voornemen voor 2009 was om nog een jaar lang alles te doen wat ik wilde doen en in 2010 de knoop te gaan doorhakken. Ha ha, het was me weer gelukt om het voor me uit te schuiven!
Maar het bleef knagen en na een gesprek met vrienden werd duidelijk dat het proces om een goede keuze te maken tijd kost. Misschien wel veel tijd en als ik er dus pas echt in 2010 over na zou gaan denken, ik pas mogelijk in 2011 zwanger zou kunnen worden. Mijn biologische klok begon een alarm af te geven.
Meteen na dat gesprek ben ik achter de pc gedoken en ben informatie gaan zoeken. Zo werd het duidelijk dat er een grote groep bammers is en die met elkaar in contact staan. Ik ben lid geworden van een forum. De berichten die ik daar las en de antwoorden die ik daar kreeg waren herkenbaar en verhelderend.
Ik kreeg een beter beeld van het bammen en van wat mijn mogelijkheden zouden zijn.
Eind april 2009 was het duidelijk.
De knoop was doorgehakt.
Ik word een alleenstaande moeder.